Een Yves Kleintje bij Gallery Delaive ad 8000 euro.
Om designnazis te tikkelen in aankoopbereidheid bouwt de firma Apple eerder een store dan een winkel. Prada slijt te dure schoenen op exclusieve lokatie. Een Apple-store situeren tussen Kwantumhal en C2000, dat heet het bezorgen van zeurende hoofdpijn aan de dienstdoende brandmarketeer.
Toch zie je zoiets (weer) gebeuren bij de kunstRAI / Art Amsterdam, de beurs die dapper doorgaat met dubbele naam.
De kunstRAI is dood / Leve Art Amsterdam, spreekt burgemeester Job Cohen trots op de opening. Stoere woorden. Maar wie haalt er fluks al die bordjes bewegwijzering kunstRAI weg?
De kunstRAI biedt tweedehands Richter, middelmatig verfwerk en pottenbak. Art Amsterdam belde helemaal naar het verre buitenland en incorporeerde Duitsers, een Belg en iemand uit Londen, naast alle grote Nederlandse namen. Annet Gelink had iets beters te doen.
Er niets mis met een “wat leuk alweer een Armando”-moment, maar het haalt de potentiele voortvarendheid van de wereld van de pretentie straf onderuit.
Een kunstbeurs is een markt, markt is handel. Wie weet zetten Borzo, Hüstege, Mokum – die naam alleen al! – wel veel meer om dan Fons, Upstream en de Duitsers. Het bonte amalgaam van marktsegmenten zoals nu in de RAI bijeen gehorkt maakt de indruk van een reusachtige kunstwinkel van Sinkel, ‘s Neerlands grootste filiaal van de kunstuitleen, incluis meer middelmaat dan gezellig is voor de serieuze gebruiker. (Ook de op elke beurs klaarblijkelijk onvermijdelijke Afrika-toko met snuisterijen uit inheems Dafur ontbreekt niet.)
Al verkopen alle aanwezige galleries prachtige oranje stippen in alle vormen en maten, de synergie is zoek.
