Tja, dit zat er al sinds verleden jaar aan te komen. En hoewel een deel van de kritiek begrijpelijk is, zien Ter Braak, Luiten cum suis toch iets over het hoofd: niet alle ‘kunst’ vindt plaats of is op zijn plek in ‘tentoonstellingsruimten’. Sterker nog: misschien zijn tentoonstellingsruimten en musea juist niet de plekken of het format voor ‘excellente’ kunst. Ik zie het voorstel om museu en exporuimtes van meer geld te voorzien als een poging van die toch machtige instellingen om meer geld naar zich toe te trekken onder het mom van een ‘vernieuwing’ of een ‘verbetering’. Op zich begrijpelijk gedrag, maar de Nederlandse kunstenaar wordt daar niet excellenter van, alleen maar nog ‘afhankelijker’ van weer een instelling. De vriendjespolitiek wordt er niet minder om. Om het niveau van de kunst hier te verbeteren, moeten er andere dingen gebeuren. Maar daar gaat het ook niet om, uiteindelijk?

Mooi dat de zwakheden van het nederlandse subsidiestelsel worden onderkend.
Maar is er wel iets aan te veranderen? Transparantie is een relatief begrip. De commissies vinden zichzelf en de wijze waarop ze verantwoording afleggen waarschijnlijk ook heel transparant.
Intendanten hebben ook ‘vriendjes’ en zullen ongetwijfeld door een commissie van ‘vriendjes’ worden aangesteld.

Misschien gewoon maar helemaal afschaffen?

Ik sluit me helemaal aan bij mevrouw deane. Het is toch een merkwaardige steen die ze in de eigen vijver gooien; als ze hun eigen commissies bekritiseren, doen ze toch vooral zelf hun werk niet goed als verantwoordelijke bij de benoeming en het functioneren van deze commissies.

Hoe wil je ooit voorkomen dat een systeem dat je ervoor in de plaats brengt (inclusief het niet hebben van een systeem, alleen markt dus) gevrijwaard is van nepotisme en wat is er trouwens helemaal op tegen? Je wilt sterke persoonlijke voorkeuren helemaal niet loskoppelen van het ondersteunen van kunst. Ooit een verzamelaar ontmoet die democratisch inkoopt? Nog een goeie generieke tentoonstelling gezien de laatste tijd? De in de kunst geheel nietszeggende term ‘vriendjespolitiek’ wordt weer eens uit de kast gehaald voor een geheel ander doel (maar eerst het boek maar eens lezen).

Er is trouwens een hele goede oplossing tegen middelmatige kunst: gewoon niet subsidiëren.

Niet subsidieeren zou je een oplossing kunnen noemen. Kunstenaars of instellingen subsidieeren, dat maakt dan natuurlijk ook geen verschil meer. Gesubsidieerde marktwerking,moet je je voorstellen wat daar voor een gedrocht uit ontstaat.
Vriendjespolitiek lijkt me een acceptabele randschade van subsidiebeleid. Ik krijg ook niet de indruk dat er veel geld over de balk werd gesmeten de laatste jaren, misschien in de toekomst als reeds erkende kunst met goud behangen over de grens gestuurd wordt ? Dat is toch gewoon brinkmans topkunst, oude wijn in nieuwe zakken. Alsof we momenteel nog in het BKR tijdperk zitten….belachelijk.
Het zal voor de bestuurders wel buigen of breken zijn geweest.

“Fonds BKVB niet gelukkig met artikel Volkskrant en berichten in overige pers. Stuk Rutger Pontzen doet geen recht aan bijdrage van directeur Lex ter Braak”

Link: http://www.fondsbkvb.nl/00_home/content/nieuws/3226.php

Een tijdje geleden stelde Lex ter Braak in een lezing/borrel bij Stroom dat Commissies in Nederland ‘elkaar beoordelen’. Gevolg zou zijn dat commissieleden te positief zouden oordelen over aanvragen van mensen die later wellicht over hun aanvraag zouden moeten besluiten.
De hele strekking van zijn betoog herinner ik me als kritiek op het instituut subsidiecommisie en daarnaast op de lafheid van commissieleden om rechtgeaard en zuiver te oordelen op kwaliteit.

Ongetwijfeld citeer ik de Heer ter Braak nu verkeerd. Het was tenslotte een lezing/BORREL.
Snel de fondswebsite bekijken of er al een correctie op mijn herinnering staat.