Ook de opening op zondag 20 mei 2007 van de expositie Preview 2007-2008 met Bart Baele, Manu Baeyens,Marije Bijl, Hans de Bruijn, B.C. Epker, Anke Roder, Hinke Schreuders, Jimmy Sellars, Maria Smits en H.F. van Steensel trok weer veel bezoekers.
Galerist Theo Dreesmann droeg, net als tijdens de opening van de Preview 2006-2007, weer een eigen gedicht voor over galerie en kunstenaars.
Zie hieronder ( Jaar Twee van de Th Gallery in 276 regels ).

De Th kreeg in 2006 per opening 150 tot 180 bezoekers. Bij de tentoonstelling van Philip Akkerman, Willy Jolly ( beiden Hagenaars ) en Bart Baele werd een record van 330 bezoekers gevestigd. De laatste twee openingen lag het bezoekersaantal rond de 250.
Bij de laatste expositie waren er veel bezoekers, die eerst op Art Amsterdam 2007 met de galerie hadden kennisgemaakt.
Het is verleidelijk te denken, dat dat zou moeten leiden tot een meetbaar hogere gemiddelde kunstmotivatie bij de openingenbezoekers. In dat verband is opmerkelijk, dat het gemiddelde alcoholgebruik ondanks het hoge “verzorgingsniveau” bij deze expositie veel lager uitviel.
H.F. van Steensel was ditmaal bij de kopers op de opening favoriet.

[b[Jaar Twee van de Th Gallery in 276 regels

U maakt de tweede Preview mee,
de láátste show van seizoen twee,
vooruitblik op het nieuw seizoen.
Ik ga ook weer hetzèlfde doen
als vorig jaar om deze tijd.
Dus éven geen gezelligheid
of lekker kijken naar de kunst
( bij déze vraag ik u een gunst ),
maar stilte voor een kort bericht,
in de vorm van een gedicht,
over de feitjes van dit jaar
van galerie en kùnstenaar.

Ons eerst seizoen voorbij maar net
start Stroom plots in september met
een àctuele kunstindex
en nam ons op. Ik stond perplèx,
want op die lijst stond nou precies
van àlle haagse galeries
( ik kreeg meteen een rooie kop )
naast ons nog ènkel slechts de top,
van Ramakers tot Van der Laar.
Heel fijn hoor, maar maak dàt eens waar!
Het wàs als geen geringe klus,
dus toch nòg harder werken dus.
De kunstenaars die werkten mee,
dat gold bijzonderlijk voor twee:
al tijdens de septèmbershow
kregen wij een mooi cadeau;
ons eigen Ivo van der Bent,
jòng fotograaf met lef, fervent,
won ’n Academy Award,
ook werd er door Derk Thijs gescoord,
een nominatie Wolvencamp.

Maar de erkenning, wat een ramp,
bleef voor de rest behoorlijk uit.
Ik zat de pers steeds op de huid
met persberichten keer op keer,
bezocht collega’s meer en meer,
maar niémand liet zich ooit maar zien.
Vriend Philip krijgt van mij een tien
( in vètschrift en ook onderstreept )
hij heeft mij er doorheen gesleept
( ooit had hij zelf een galerie )
zijn steun, die telde wel voor drie.
Hoe vaak is hij niet langs geweest,
zijn enthousiasme is een feest:
zond kaartjes, echt een heleboel,
met aan de voorkant steeds zijn smoel
en achterop een steunend woord.
Ons Bartje heeft hem echt bekoord,
Flip werd zijn àllertrouwste fan
( als ik dat dan al zèlf niet ben ),
correspondéért nu zelfs met Bart.
Manu gaat vaak te snel van start
en vroeg eens Flip wat grappig zo:
Philip wil jíj hier nou geen show?
Het antwoord luidde, wat gejaagd:
ik wìl wel maar werd niet gevraagd.
Ik heb daar snèl op ingehaakt
en zo mijn fout vlug goedgemaakt.
Zijn show met Willy en met Bart,
die was ècht mooi en ook apart,
de opening gigàntisch druk.
Dat bracht mij bèst wel van mijn stuk,
ja ècht, driehonderddertig man.
Je krijgt tekort aan glázen dan
en denkt benauwd en in de knel:
zeg, ziét men nou de kunst nog wel?

In’t nieuwe jaar keerde het tij.
Van less is more worden wij blij
en niet omdat dat nou zo mot.
Bij weblogs werden wij best hot,
artikel in het NRC
en ook met Hóógtij doen we mee!
Nog làng niet alles gaat al goed.
De kúnstkoopregeling die moet
als je ook jònge kopers zoekt,
de Th wordt daarvoor geboekt,
zo zei men mij, héél droog en clean,
in twééduizendnegen heel misschien.

Maar dáárna kwam de ergste straf:
Art Rotterdam die wees ons af.
Als een brutále jonge hond
neem ik geen blad nog voor de mond,
diplomatie komt láter wel.
Ik blijf graag eerlijk, maar ook fel.
Al was ik dan ook goed kapot,
als een ervaren Don Quichote
( wat dàt betreft nog niets geleerd )
heb ik meteen geprotesteerd.
Een clichébrief kwam snel retour
slechts met beleefd geouwehoer,
dus géén reactietje ook maar
op mijn solide commentaar.
Dat heeft de pijn nog slechts vergroot.
Art Rotterdam is voor mij dood,
voorúit dan, enkel maar doodziek.
Dat motiveren is wel chique,
gewoon direkt en zonder zout,
anders maak ik dezèlfde fout.

Al voelde ik mij zéér vergrapt,
persoonlijk op de pìk getrapt,
na àlles wat ik had gedaan,
dáár wil ik niet bij stil gaan staan.
Dat men mijn kùnstenaars vergat,
Manu woont / wèrkt zelfs in die stad,
verkocht aan Bòijmans, asjeblieft,
dàt heeft mij nog het meest gegriefd!
Zal ik u zeggen, hoe het kwam,
dat de beurs van Rotterdam,
die europese hávenstad,
die steeds al veel met kunst op had,
die daarvoor gaat met heel veel vuur,
die smèltkroes boordevol cultuur,
die bruist en borrelt, ja, die lééft,
die zelfs Het Wilde Wéten heeft,
die héél de wereld binnenhaalt
zo onvergééflijk heeft gefaald?
Het àntwoord kan heel simpel zijn,
ik doe geen water bij de wijn:
dat kwàm doordat, zeg ik nu prompt,
de keuzeclub uit Mókum komt,
althàns dan voor het grootste deel.
Dat drukt zijn stèmpel veel te veel.
Die club koos, náást wat naam reeds had,
de krènten slechts uit eigen stad.
Tendènzen worden zo versterkt.
u hebt het vàst al wel gemerkt:
wat góed is, wil naar Mokum toe.
Ik vrees, dat ik hetzèlfde doe.

Frau Oele van Art Amsterdam,
die naar Den Haag persóónlijk kwam
(en zij is ècht de directeur ),
die in het kader van de keur
haast 2 uur rondkeek en veel vroeg,
eerst dáárna wist zij pas genoeg,
ja, zíj heeft mijn bewondering.
Zorgvuldigheid is een goed ding.

De Th heeft, kan nu vermeld,
Frau Oele niet teleurgesteld.
Wat hàdden wij een mooie stand
en wàt een aandacht, òngekend.
Voor Anke, nu met tékenwerk,
poetisch maar ook ijzersterk,
dat héél verwant bleek, onverwacht,
aan wat zij in haar wàswerk bracht.
Dit werk werd éérder nooit getoond.
En ook ons Ellie werd beloond
met héél veel aandacht, héél terecht,
speciaal ook voor, wat heel veel zègt,
haar dàgboek met vooral veel beeld,
waarmee je haar gevoelens steelt,
als je het leest. Zij vindt dat goed,
zolang je dat met pàssie doet.
Maria’s beelden zijn ècht echt.
Haar beelden gaan, heel kòrt gezegd,
over geboorte en de dood,
geven het onderhúidse bloot.
Afstótend soms, maar ráákbaar ook,
zo brengen zij u van de kook.
Maria’s beelden treffen dóel:
veel mannen met vertrokken smoel
naast vrouwen vól bewondering.
Maar dàt is niet zo zonderling,
want váák al bleek, niet onverwacht:
de vrouwen zijn het sterk geslacht,
zijn ráákbaar en gelijk ook stoer.
Maria zèlf? Zichzelf en oer.
Wij toonden onlangs nog haar werk
met tékeningen, echt heel sterk,
van Henk Bossink, jòng gegaan,
en van de tweeling Eloyan.
Ook op de béurs kreeg’t werk van Bart
weer zéér veel aandacht, het heeft hart.
Met zijn dirèktheid, púúrheid ook,
brengt het veel mensen van de kook,
juist veel colléga’s spreekt het aan.
Bij Bart wordt nògmaals stilgestaan
hierná weer, want ons Bart blijkt hòt,
al klinkt dat dan voor hem zeer zot!
Als hot geduid zijn komt óók toe
bepááldelijk aan ons Manu.
Th had op de beurs succes,
( knalde daar een champàgnefles? )
Ja, héél veel lof kwam, buiten kijf,
gelijkelijk voor alle vijf,
aan Ellie, Bartje en Manu,
aan Anke en Maria toe.
En dàt was zeker meer dan fair!
Manu bleek wel de gróótste ster
met négen werken echt verkocht.
Heeft hij zijn klanten úitgezocht?
Het leek er écht wel op ten zeerst:
twee werken naar het Boijmans eerst,
één schaap over de dam dit keer….
Hoe luidt dat spréékwoord nou al weer?
Verzámelaar uit Mokum dan,
wiens naam ik ècht niet noemen kan
( nee, zèlfs niet in dit hoogstaand rijm ),
maar iéder kent zijn schoon geheim.
En vóórts verleende ons haar gunst
trendwatcher voor design en kunst
met féilloos oog voor kunst, met lef,
Lidewij E. te P. te F.,
( uit privacy in kràntentaal ).
Zij ging uiteind’lijk aan de haal
met snoepje Cover, ècht heel sterk,
en Màrzipan, het grootste werk.

Het is al laat, de tijd wordt schaars,
snel aandacht nu voor kunstenaars
wier werk u hier ziet voor het eerst.
Dat èlk van hen zijn vak beheerst,
dat ziet een ieder ook wel zó.
Dat kregen zij ècht niet cadeau.
Hinke en Jimmy, zéker Bas,
wisten al wat bekèndheid was.
Hun pràchtig werk sprak mij zeer aan,
dus lógisch, dat zij hier nu staan.
Een zéér warm welkom allemaal.
Maríje is een niéuw verhaal.
Eerst snowboarder, striptekenaar,
en wèbsitebouwer, zònneklaar
heeft zij een groot en breed talent.
Als kùnstenaar nog onbekend,
zo’n drie jaar pas fulltime aktief
( maar zoiets neem ik graag voor lief ),
geconcentreerd in ied’re cel,
ontwikkelt zij zich rázendsnel.
Marije Bijl is ècht mijn vondst.
Dat ik haar koos bleef niet umsonst.
Nog vóór vandaag, en dàt is sterk,
verkocht ik twéémaal al weer werk
naar Zwìtserland via het web,
vanwaar ik nòg een aanvraag heb.
Zurich, Geneve und auch Bern,
die Allen ja, die káufen gern
die Kùnstwerke von Fraulein Bijl.
Zij is mijn vòndst, zei ik in stijl,
want zóiets klinkt toch wel héél stoer.
Dat was gewoon geóuwehoer.
Zij heeft ( dient éérlijk hier gezegd )
zichzèlf te vondeling gelegd.
Ook Hans de Bruijn brengt weer iets goeds.
In zijn bekende grove toets
schildert hij kunstenaars dit jaar.
Pollock, Manet het eerste paar.
In maart straks van 2008
worden er hier veel meer verwacht.
Naast àllen hier al reeds geroemd
dient ook de rèst nog zeer geroemd.
Dank Narda, Mario en Derk,
Leo, Philippe voor prachtig werk.
Voordat ik met bedanken stop,
neem ik hen in dit dankwoord op,
want dáárvoor is het nooit te vroeg.
Ik had gewoon geen tijd genoeg
voor nòg meer commentaar op maat.
Of moest ik zeggen: nooit te láát?
Vermoéidheid slaat nu ècht hard toe!
Ik maak een eind aan dit gedoe.
Ook Járing hoort er nu echt bij
en spreekt heel vaak al zelfs van wíj,
als het de galerie aangaat.
Nu heb ik ècht genoeg gepraat!
Alle genoemden zijn hier thuis,
wij hebben ècht talent in huis
en zijn gewoon een vriéndenkliek.
Ik wend mij nu tot het publiek.
Ik hoop, dat u ook èlders kijkt
en alles éérlijk vergelijkt,
maar wel gewoon op het gevóel…
Ja, nu verlang ik naar een stoel,
maar éindig eerst als vorig jaar,
want wat ik tóen zei is zo waar,
herháál dat jaarlijks voor mijn part:
kijk niét naar naam, maar met uw hàrt!

KOEN HET IS
S. Lloyd Trumpstein

maar wat dat printje betreft
er gaat niets boven het echte werk in dit geval. In veel gevallen trouwens.