9 Comments

  1. @GJ: Daar ben ik nu al een paar dagen over aan het nadenken. De schilderijen vind ik goed. Maar door de presentatie van de openbare ruimte opdrachten heb je het gevoel dat je door een 3d documentatiemap loopt.
    Die o.r. werken worden als scrollbare panorama projectie gepresenteerd en blijven daardoor hangen tussen installatie en documentatie (de o.r. werken zelf zijn goed).

    Het geeft stof tot nadenken over de manier waarop kunst in de o.r. gepresenteerd wordt in een museum en of dat überhaupt wel moet of iets toevoegt.

  2. Zou het met openbare ruimtekunst niet hetzelfde zijn als met performances: je kunt er elders/later alleen maar een documentair beeld van geven?

  3. Maar er is toch van ieder kunstwerk ‘elders of later’ slechts een documentair beeld te geven? Óf je ziet het echte werk, óf je ziet de foto’s.

    Een middencategorie tussen echt en documentatie is de reproductie of fascismile, wat dan in performance-termen weer zoiets zal zijn als een ‘re-enactment.’

    Interessant is dat bij kunst in de publieke ruimte deze ‘middencategorie’ niet mogelijk is omdat het juist de omgeving, de openbare ruimte is, die het werk noodzakelijk dient te omkleden en dus in een niet-openbare ruimte alleen maar middels documentatie getoond kan worden.

    Nog een schepje extra interessant wordt het te beseffen dat sommige kunstwerken in de publieke ruimte pas als kunst worden ervaren juist door de foto’s ervan in het museum te hangen.

    Ik denk echter niet dat Struycken tot deze laastste categorie gerekend dient te worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*