Tate Londen

De Tate maakt het publiek warm met intrigerende educatieve teksten.

De galeries in London zijn tussen rond de feestdagen allemaal dicht en dus wellicht een goed moment om de grotere tentoonstellingsplekken aan een vergelijkend warenonderzoek bloot te stellen.
Eerst de Tate, om 14:18 vandaag Saatchi.

tate.org.uk

(Tekst en beeld Eelco van der Lingen.)

De turbine hall, meestal gevuld met enorme installaties en sensationele werken oogt op het eerste gezicht wat magertjes ondanks de enorme kat van Maurizio Cattelan en de Spin van Louise Bourgeois.
Schijnbaar zijn het replica’s, die onderdeel zijn van een in scène gezet beeld van de toekomst waarin het altijd regent in Londen. Lege metalen bedden moeten een suggestie wekken dat er vluchtelingen opgevangen zouden kunnen worden.
Beelden van sci-fi-films begeleiden het geheel.

Fotograferen is verboden in de Tatezalen en de sjaggerijnige melkertbaan-suppoosten zijn veelvuldig aanwezig om het gebod na te leven.
Zodoende foto’s uit de mouw geschoten. In dit geval van het Marlene Dumas zaaltje

Paul Mc Carthy heeft een mooie installatie die de suppoosten wat ongemakkelijk maakt, ze blijven liever buiten de verduisterde ruimte.

Bij het overzicht van Rothko wordt blijkbaar iemand met een stanleymes verwacht. Bij bijna elk schilderij staat een suppoost en dus geen foto’s.
Het overzicht van Cildo Meireles wordt blijkbaar minder belangrijk geacht. Deze Braziliaanse klassieker deed van alles, o.a. met perspectivische illusies.

Het werk is af en toe wel erg één op één. Dit werk gaat over de tegenstelling van glas dat breekbaar is maar waar je over kunt lopen en prikkeldraad dat danwel een barrière is, maar de blik toch niet tegenhoudt.

In Brazilie leeft nog een historisch trauma. In dit werk wordt het menselijk lijden (heupbeenderen) verbonden met met slijk der aarde (bronzen muntjes) door een cilinder van hosties die refereren aan kolonaliserende zendelingen.

De Spaanse overheersing is als een metalen deken die zuidamerikaanse landen in de vorm van ballen bedekt en bij elkaar houdt

Iets poetischer wordt het in een ruimte gevuld met een welkweg aan duimstokken…

…omgeven door klokken met cijfers op vreemde plekken.

Drie zalen zijn gevuld met alles rood, een kleur die kan staan voor liefde, haat en menstruatie (zo stond het echt op de muur). Uit een heel klein flesje komt een grote rode plas hard plastic in de vorm van een vochtvlek.

De laatste rode zaal toont een fonteintje waaruit rood water stroomt, het geluid van het water kan ik me niet meer herinneren, maar het ‘provides a disconcerting soundtrack’ zo lees ik achteraf.

tate.org.uk/modern/exhibitions/cildomeireles

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *