Marleen Sleeuwits en Marsel Loermans/Anton Spruit @ Lief Hertje en Grote Witte Reus

> Voor deze ene keer dan: Liefhertje en De Grote Witte Reus.

Aangepast in de titel (daar stond abusievelijk typo Grote Witte Beer)

Jullie hebben geen patent op de spraakverwarring. Een oprecht; “Roodkapje en De Grote Boze Wolf was het toch?” is het hoogtepunt in de korte historie van onze vervreemdende naam. Niets menselijk is u beheerders vreemd.

We zien elkaar ongetwijfeld a.s. vrijdag bij de opening van TAG. Ik hoor al verhalen over een gekleurde luchtzak …

Oh jee, het werk lijkt weer ergens op!

Dat is nou hetgeen wat mij altijd heeft teleurgesteld op die bewuste academie. Het altijd maar herhalen: “Is al gedaan, ken ik al, weet ik al” en de beruchte “Dat hebben we in de jaren zeventig al gedaan”. Na een aantal jaren van herstel hoor ik in de verte nog steeds die ouwe brompotten knarsetandend hun pseudo-intellect ophoesten. Dooddoeners zijn het.

Ondanks de negatieve toon van RM heb ik het stukje nog eens met mijn roze bril op gelezen. De vraag waarom de Becher Schule nog steeds nagalmt in hedendaagse fotografie boeit me wel. De frustratie dat dit langer duurt dan RM wenselijk acht en dat hij dit werk zaai vindt, lijkt mij echter persoonlijk. Daar mag RM zichzelf mee blijven belasten. Ook op de Jackson Pollock issue en die kunstenaars die er destijds in het gesubsidieerde kunstcircuit mee wegkwamen wil ik niet ingaan. Dat zijn van die dooddoeners die uiteindelijk vragen oproepen over bijvoorbeeld de juistheid van het subsidiecircuit.

Mijn idee is dat het gebruik maken van taalmiddelen die anderen hebben aangereikt een meerwaarde is voor nieuw werk. Het verder ontwikkelen van een vocabulaire en het inpassen van taalfragmenten in een eigen vocabulaire zorgt ervoor dat de communicatie met het publiek wordt verdiept en verfijnd. Belangrijker nog is dat de snaar die in dit geval de Becher Schule heeft geraakt blijkbaar nog steeds trilt. De thematiek die in aan de Becher Schule gerelateerd werk wordt aangezwengeld is dus ook van deze tijd en maakt nog steeds veel onderliggende dialoog los. Werk zoals dat van mevr. Sleeuwits is dus geen kopie, maar voegt toe.

Wat ik nog wel graag kwijt wil is dat de feitelijke kennis van RM tekort schiet. De geportretteerde dame heb ik mogen ontmoeten tijdens de opening van de expositie. Deze 95 jarige dame is verre van verstandelijk beperkt. Je refereert misschien naar de 1614 portretten die Loermans en Spruit eerder hebben gemaakt van de instelling ‘s-Heeren Loo’ . De parallel waar je je tekst mee opent, die het werk van Loermans en Spruit meetrekt in je commentaar, is erg kort door de bocht. Ik wil je daarom van harte uitnodigen om de expositie te komen bekijken.

Ik had het wel enigszins verwacht, te worden weggezet als een ‘brompot’ want het blijft ook gewoon kritiek die ik uit maar desondanks toch sympathiek dat je reageert Robert Jan.
Jouw snaar wordt in ieder geval geraakt door dit werk maar zoals je begrijpt: ik vind het nogal gemakkelijk.
Waarom dat eindeloos voortborduren.Taalfragmenten, vocabulaire, verdieping en verfijning van de communicatie met het publiek, het zijn allemaal prachtige woorden maar mijn punt betreft het feit dat je ‘het publiek’ met dit werk toch een beetje koude soep opdient.
Waar is de verbeeldingskracht van de maker? Of gaat het vooral om het publiek? Het publiek dat, zoals je weet, zich ook vaak als makke schapen laat leiden en het aanbod klakkeloos eet.

De jaren van herstel waar je over spreekt, daar ben ik wel benieuwd naar, waar dat herstel heeft plaatsgevonden.
In Den Haag! kan ik een beetje opmaken uit de woorden van EvdL (vrees niet! ik zal zeker niet in de residentie blijven hangen! tenzij ik er oeverloos verdwaal).

Mijn negatieve toon komt voort uit frustratie ja. Dat komt omdat ten tijde van mijn afzwaaien van de Academie (1997) er al een hele rits fotografen zo werkten en dat nu nog steeds door een hele grote groep ‘intellectuelen’ interessant wordt gevonden. Daar kunnen die arme studenten ook niets aan doen natuurlijk, het is een reactie op de vraag naar dergelijke reproducties.

De vergelijking met het werk van Loermans en Spruit maakte ik om dezelfde reden. Struth.
Ik heb een tijdje op de redactie van de Volkskrant rondgehobbeld en daar werd ook eens gezegd over een fotograaf: dat is een hele goed fotograaf, zijn foto’s zijn altijd scherp en altijd goed belicht.
Overigens mijn excuus aan mevrouw die beslist heel nobel werk verricht maar ik werd er een beetje baldadig van.

Wel een goeie deal, van die koffie trouwens. Maar je uitnodiging moet ik even afslaan. Wellicht bij een volgende expositie waar ik zeker ben te weten mijn ogen uit te kijken.

met groet

Met noot: deze foto is waanzinnig: http://www.flickr.com/photos/liefhertjeendegrotewittereus/3365364652/in/set-72157615472020299/

ah, hoofddocenten trauma’s.
Dat verklaart.

@RM

Ik geef toe dat verbeeldingskracht binnen kunstwerken vaak zover wordt gesublimeerd dat het publiek van toeten nog blazen weet. Om die reden heb ik vaak moeite met abstracte kunst. Maar, er is ook een deel van het publiek dat zich altijd onwelwillend blijft opstellen en tegelijkertijd de suggestie blijft wekken ergens verstand van te hebben door namen op te hoesten, te vragen om reactie en vervolgens de argumentatie als koude soep af te serveren.
Als we het dan toch over koude soep hebben dan is dit de beste gazpacho die mij ooit is geserveerd.

Daar moeten we het wat betreft de Sleeuwits kwestie maar even bij laten.

Ik wil ook nog graag ingaan op de scherpte van het werk van Loermans en Spruit. Als dat het enige is dat je uit dit werk kan halen, dan denk ik dat we snel zijn uitgepraat. Immers, trekken we een dergelijke gedachte door dan kan je zeggen: Tja, die fotografie. Het is toch allemaal een registratie van de werkelijkheid, en die werkelijkheid is niet na te bootsen door een kopie.

Ten strijde, eerwaarde Plato!

Dat gezegd hebbende wil ik je ook nog opbiechten dat ik mijzelf niet als een zelf-beperkende intellectueel zie. Daar kunnen we elkaar dus gemakkelijk vinden. De manier waarop Liefhertje en De Grote Witte Reus opereert bewijst mijns inzien ook het tegendeel. Maar, daarvoor zou je toch echt langs moeten komen.

Ik leef, werk en leer nog dagelijks in Den Haag. Ik ben trots op Mik (die ik overigens geen les geef) … Ik ben ook afgestudeerd in ’97 en ik ben verantwoordelijk voor de batch-upload van de foto’s op Flickr. Daar kan Rogier Chang niets aan doen. Hoewel, hij is erg goed in het manipuleren van de werkelijkheid, zie http://www.chang.nl

@RM
Die foto van Loermans en Spruit moet je in het echt zien, anders kun je er niet over oordelen; een kleine afbeelding op een beeldscherm ontneemt het werk zijn zeggingskracht die mede ligt in het grote formaat en de transparante helderheid die het verband legt tussen het einde van het leven van deze oude vrouw en haar geloof in God waar zij haar hele leven aan heeft gewijd in het klooster dat zij nooit een dag heeft verlaten. Deze dame lijkt naar de hemel te zweven, en zo te zien is ze daar nog niet eens ongelukkig over. En dat brengt de kijker dan bij de vraag of het Geloof – al dan niet in een God – iets voor deze vrouw en mogelijk ook voor de kijker zelf is.

Ik geloof niet dat foto’s van het echtpaar Bernd en Hilla Becher een dergelijk doel hadden en hebben. Het lijkt me dan ook een ongepaste vergelijking tussen dit kunstenaarsechtpaar en het duo Loermans-Spruit; ik zie ook in het werk niet welke relatie er tussen beide duo’s zou bestaan, anders dan dat het om fotografie gaat. Het lijkt me meer een projectie uwerzijds, die u probeert toe te passen op een iedere fotograaf.

Dat er in het algemeen slecht wordt gefotografeerd, en veel slechte fotografie bovenmatig wordt gewaardeeerd, dat ben ik dan weer wel met u eens. Maar dat is een ander verhaal.