Ik geloof niet dat foto’s van het echtpaar Bernd en Hilla Becher een dergelijk doel hadden en hebben. Het lijkt me dan ook een ongepaste vergelijking tussen dit kunstenaarsechtpaar en het duo Loermans-Spruit; ik zie ook in het werk niet welke relatie er tussen beide duo’s zou bestaan, anders dan dat het om fotografie gaat. Het lijkt me meer een projectie uwerzijds, die u probeert toe te passen op een iedere fotograaf.

Dat er in het algemeen slecht wordt gefotografeerd, en veel slechte fotografie bovenmatig wordt gewaardeeerd, dat ben ik dan weer wel met u eens. Maar dat is een ander verhaal.

Ik geef toe dat verbeeldingskracht binnen kunstwerken vaak zover wordt gesublimeerd dat het publiek van toeten nog blazen weet. Om die reden heb ik vaak moeite met abstracte kunst. Maar, er is ook een deel van het publiek dat zich altijd onwelwillend blijft opstellen en tegelijkertijd de suggestie blijft wekken ergens verstand van te hebben door namen op te hoesten, te vragen om reactie en vervolgens de argumentatie als koude soep af te serveren.
Als we het dan toch over koude soep hebben dan is dit de beste gazpacho die mij ooit is geserveerd.

Daar moeten we het wat betreft de Sleeuwits kwestie maar even bij laten.

Ik wil ook nog graag ingaan op de scherpte van het werk van Loermans en Spruit. Als dat het enige is dat je uit dit werk kan halen, dan denk ik dat we snel zijn uitgepraat. Immers, trekken we een dergelijke gedachte door dan kan je zeggen: Tja, die fotografie. Het is toch allemaal een registratie van de werkelijkheid, en die werkelijkheid is niet na te bootsen door een kopie.

Ten strijde, eerwaarde Plato!

Dat gezegd hebbende wil ik je ook nog opbiechten dat ik mijzelf niet als een zelf-beperkende intellectueel zie. Daar kunnen we elkaar dus gemakkelijk vinden. De manier waarop Liefhertje en De Grote Witte Reus opereert bewijst mijns inzien ook het tegendeel. Maar, daarvoor zou je toch echt langs moeten komen.

Ik leef, werk en leer nog dagelijks in Den Haag. Ik ben trots op Mik (die ik overigens geen les geef) … Ik ben ook afgestudeerd in ’97 en ik ben verantwoordelijk voor de batch-upload van de foto’s op Flickr. Daar kan Rogier Chang niets aan doen. Hoewel, hij is erg goed in het manipuleren van de werkelijkheid, zie http://www.chang.nl

Overigens wel heel kunstig dat Rogier Chang meerdere malen in zijn eigen foto’s figureert als publiek!

Och, ik ben ook de kwaadste niet. Als u mij eenmaal beter zou leren kennen zult u dat ervaren.
Er zijn uiteraard meerdere academies en meerdere vakgroepen en ongetwijfeld heel veel capabele docenten maar ik richt mij in dit geval specifiek tot de richting fotografie, zoals u wellicht begrijpt. Dat is ook de reden dat ik hier zo fel op reageer.
Ik heb mij ook wel eens aangeboden om als docent op te treden op een aantal academies, omdat ik denk dat ik wel over de juiste capaciteiten beschik om studenten die werkelijk eager zijn te begeleiden. Maar alleen al bij het horen van mijn naam sloeg dan de stem van de hoofddocent direct om van vrolijk zonnig naar onheilspellend naderend onweer.
En ja, ik heb ook wel eens geexposeerd op de Academie in Den Haag, alwaar ik ook andere mooie dingen zag. Tijdens het 325 jarig jubileum van de Academie. Maar voor de hoofddocent(e) fotografie was ik als lucht. Je zou denken dat het gepast is dat iemand in zo’n functie naar je toe komt om in ieder geval even kennis te maken. Desinteresse?

Dus, kort samengevat: ik reken u persoonlijk helemaal niets aan, en ook de academies niet als instituut. Maar ik hekel wel de netwerkcultuur die er heerst in het fotografie-domein. Maar ik kan niet inschatten in hoeverre u daarmee bekend bent.

Overigens denk ik wel dat je werk ook op digitaal niveau kan waarderen. In ieder geval geldt dat voor foto’s. Die hoeven helemaal niet zo groot te zijn.

Laat ik u, ondanks uw naar mijn mening gebrek aan respect, dan een tegenuitnodiging doen. Kom eens langs op zo’n academie tijdens een expositie of liever nog, een open dag. Als student van zo’n academie vallen bepaalde opmerkingen van u mij nogal zwaar. Wellicht, als men zich beperkt tot bepaalde disciplines zal men ook zeker herhaling aanschouwen. Maar er gebeuren dingen in de meer ‘experimentelere’ richtingen waar u misschien wel totaal geen weet van hebt. Persoonlijk kan ik u dan ook garanderen dat er geen spraken is van gebrek aan stuurkracht. Enkele resultaten daarvan zijn te bezichtigen bij Lief Hertje, dus neem de uitnodiging van Robert Jan ook zeker aan.

Het valt mij trouwens op dat u, als kennelijke kunstcriticus, hier werk beoordeeld dat op miniscule afmetingen en digitaal wordt weergegeven. Verbazingwekkend zou ik het haast noemen, aangezien zelfs de grootste creatieve leek zou kunnen weten dat werk pas echt beoordeeld kan worden als men het op ware grote en in de geplaatste ruimte kan aanschouwen.

Kortom, hoe hard u ook probeert hier een statement te maken, het enige wat ik door krijg is onnodig venijn gebaseerd op eigenlijk helemaal niets. En dat is jammer. Het is echter wel opmerkelijk dat zulke ‘neutrale’ foto’s als deze zo een reactie bij u teweeg kunnen brengen. Daarvoor mijn respect naar de fotografen.

De jaren van herstel waar je over spreekt, daar ben ik wel benieuwd naar, waar dat herstel heeft plaatsgevonden.
In Den Haag! kan ik een beetje opmaken uit de woorden van EvdL (vrees niet! ik zal zeker niet in de residentie blijven hangen! tenzij ik er oeverloos verdwaal).

Mijn negatieve toon komt voort uit frustratie ja. Dat komt omdat ten tijde van mijn afzwaaien van de Academie (1997) er al een hele rits fotografen zo werkten en dat nu nog steeds door een hele grote groep ‘intellectuelen’ interessant wordt gevonden. Daar kunnen die arme studenten ook niets aan doen natuurlijk, het is een reactie op de vraag naar dergelijke reproducties.

De vergelijking met het werk van Loermans en Spruit maakte ik om dezelfde reden. Struth.
Ik heb een tijdje op de redactie van de Volkskrant rondgehobbeld en daar werd ook eens gezegd over een fotograaf: dat is een hele goed fotograaf, zijn foto’s zijn altijd scherp en altijd goed belicht.
Overigens mijn excuus aan mevrouw die beslist heel nobel werk verricht maar ik werd er een beetje baldadig van.

Wel een goeie deal, van die koffie trouwens. Maar je uitnodiging moet ik even afslaan. Wellicht bij een volgende expositie waar ik zeker ben te weten mijn ogen uit te kijken.

met groet

Om een lang verhaal kort te maken zou ik zeggen.

Pak de trein naar Den Haag en aanschouw ter plekke waarom het leven niet uit het werk van Marleen Sleeuwits verdwenen is en er geen trucjes herhaald worden.
(Wel een retourtje kopen hoor)

Verder heeft Robert Jan mij de woorden uit het toetsenboord gehaald.