2-12 2006, 13:06 JB

Made in China: Kriemann’s Crooswijk meteoriet. (Link)

Beeld van de kunstenaar:

“Nederlandse kunstenaars zijn cultureel ondernemers. [...] Eenzaam absint drinken op een zolderatelier doe je maar in je eigen tijd. Ze vormen een nieuwe generatie professionals, die de kunstwereld verrijkt met ambachtelijke en betaalbare kunstwerken – met Chinese signatuur.”

Chinezen kunnen alles (na)maken:

“[...] ook in het westen geldt dat kopieën statusverhogend zijn voor het origineel. [...] Van design is het gevaar nu bekend, maar hoe zit het met unica? Wie garandeert dat er geen suburb is in Canada waar op een rotonde dezelfde meteoriet ligt die Kriemann eenmalig liet produceren voor Rotterdam?”

Misverstanden en miscommunicatie:

“Iemand die als voorbeeld een schoteltje stuurde, dat een scherfje miste, ontving een tig-delig servies met evenzoveel happen eruit. Nu Chine de Commande een comeback beleeft, is de miscommunicatie ook terug. Kunstenaar Herman Lamers ontwerpt grote dieren en bestelde twintig witmarmeren reuze-eieren. Hij ontving, na betaling, veertien bruine exemplaren. Op Van Lieshouts eerste duizend stoelen bleek zijn merknaam ondersteboven te staan – de werklui konden ons schrift niet lezen. Somers bestelde een grote vaas en kreeg een miniversie. Dat leek de fabriek handig, een prototype, voordat het in duizenden gefabriceerd zou worden.”

Meer dan sappig leesvoer, artikel Sandra Smets in het NRC over Nederlandse kunst en Chinese maakbaarheid:

http://www.sandrasmets.nl/varia/chine_de_commande.htm