Ann Goldsteins kledingvoorschriften

Donderdagmorgen sla ik de Volkskrant open.
Zwartgeverfd haar, te dikke bril en rood gelakt lippen kijken (sic) mij onverschillig aan vanaf een zwartgeklede romp met zilveren designketting.

Hoewel, onverschillig? De pose oogt eerder geplaagd en ook misschien ietwat ongelukkig.

Mijn eerste gedachte is:  ‘ah, een vrouwelijke Amerikaanse curator’.

Dat zou natuurlijk kunnen komen door de overduidelijke kunstsetting waarin ze zich bevindt, maar ik vertel mijzelf dat ik pas in tweede instantie naar de achtergrond keek.

De krantenkop verraadt dat ik er niet ver van af zit. Het is de nieuwe directrice van het Stedelijk Museum.

Deze moet natuurlijk op haar daden beoordeeld worden en niet op haar uiterlijk, maar terwijl de wat kritische recensies over The Temporary Stedelijk binnendruppelen blijft haar uiterlijk mij toch het meest bezighouden.

Ik moet denken aan ‘Me, you and everybody we know’ een film van Miranda July uit 2005. Miranda July speelt daarin een kunstenaar die een videowerk in wil leveren bij de curator van een lokaal museum. Bij toeval treft ze de curator in de lift van het museum, maar deze is erg onwillig om het contact met de übersympathieke kunstenaar aan te gaan.

Ze weigert ook de video aan te nemen. Deze moet de kunstenaar maar opsturen via de post. De curator uit de film is de stereotype kunstcurator, afstandelijk en arrogant. Zwart gekleed, met donker gelakt haar, bleek gezicht en strakrode lippestift. Alleen de bril ontbreekt.

Elke beroep heeft zo zijn eigen uniform. Toen ik een blauwe maandag voor een reclamebureau werkte en met de baas in een veel te dure lunchroom genoot van een chique broodje met iets van sushi ernaast keek deze geamuseerd om zich heen naar alle strakke pakken van de zakenmannen en financial managers die daar ook rondhingen en zei voldaan: “daarom doe ik wat ik doe, zodat ik niet in een keurslijf en maatpak hoef rond te lopen”.

Zijn veertigersbierbuikje deed zijn hawaian shirt bollen boven zijn designer skateshorts.

Eenmaal uitgelunchd en terug op ‘de zaak’ keek ik in het rond en zag een veelheid aan hawaian shirts en designer skateshorts. Behalve de boekhouders dan, die droegen lichtblauwe overhemden en jeans, waaronder witte tennissokken te zien waren.

Het stereotype uniform van de vrouwelijke curator/galerist/museumdirecteur is blijkbaar veel zwart lakengoed met zwart gelakt haar en strakke gestifte lippen, afgemaakt met een opvallende accessoire.

Misschien is al dat zwart bedoeld als reactie op de white cube. Een versobering om tot de essentie te kunnen komen, maar dan in zwart in plaats van wit en met de ketting en rode lippen als metafoor voor sculptuur en schilderij.

In de reclamewereld is het te jeugdige skateshirt een statement aan de buitenwereld dat de drager een creatief mens met veel vrijheid is.

Wat wil deze zwarte soberheid met zilveren en rood accent ons duidelijk maken? Dat de draagster een sober ingesteld intelligent persoon is? Die geen waarde hecht aan het uiterlijk van de mens, want met veel hogere zaken bezig is? Het bleke gezicht suggereert intellect, want wie veel boeken leest komt weinig buiten. Het zwart en dikke bril lijken aan te geven dat uiterlijk niet belangrijk gevonden wordt, maar de gestifte lippen en zwartgelakte haren verraden toch een zekere mate van ijdelheid.

Is het dan toch iets anders? Mijn dochter kijkt mee en denkt dat de dame op de foto heel rijk is, want ze heeft zo’n dure ketting.

Ze wil ook graag weten of het de boze koningin van sneeuwitje is? “Ze kijkt wel heel boos.”

Inderdaad lijkt ze er niet helemaal zin in te hebben. Misschien is ze er niet zo dol op om op de foto te moeten. Misschien is ze geïrriteerd omdat ze zich gedwongen voelt tot aanwezigheid door de constante aandacht in de pers betreffende haar publieke afwezigheid en het gebrek aan nieuws.

Is haar outfit bedoeld als monarchistisch signaal, de koningin van het Stedelijk?
Het kapsel van onze echte monarch wordt nog wel eens uitgelegd als alternatief voor een kroon, iets dat haar onderscheidt van de gewone mens met pony en paardestaart.

Deze museumkoningin heeft in ieder geval bij decreet de nieuwe vormgeving van het museum de prullenbak in verklaard.

Kunst heeft veel overeenkomsten met religie. De toegekende waarde is afhankelijk van de volger. En net als de christelijke kerk is er ook in de kunstwereld sprake van leegloop. Na de kerkpagina staat nu ook de kunstpagina in het dagblad Trouw onder druk.

Wellicht moeten we de kleding zien als een protestantse museumdominee-outfit, maar dan met een ketting in plaats van een wit boordje. Ze is onze voorganger en net als menig ouderwetse hervormde-zwarte-kousendominee houdt ze er een strenge moraal op na. Geen frivoliteiten in het Stedelijk, maar degelijke getheoriseerde materie zonder vlekjes.

Het zou kunnen, het uiterlijk van de museumdirecteur als visuele metafoor voor het te voeren beleid. Denk aan Frans Haks, die van het museum een veelkleurig bont pretpark maakte en er ook als dusdanig bij gekleed ging.

Met Frans Haks gaan de gedachten automatisch uit naar alle andere manlijke museumdirecteuren, maar geen springt er verder uit qua kledij. Fuchs had een herenpak, Benno Tempel een iets te ruim managerspak, Chris Dercom is pantalon met een colbertje (hoewel waarschijnlijk wel van een buitenlandse designer). Het kost moeite om een mannelijk cliché-outfit voor een museumdirecteur te bedenken.

Blijkbaar hoeven die hun autoriteit niet uit te ‘dragen’.

Zou het kunnen zijn dat Ann Goldstein ooit door een macho collega is aangezien voor de secretaresse of documentatiemedewerker en dat haar outfit dient om direct duidelijk te maken dat we te maken hebben met de dame met de touwtjes in handen?

Dus toch de koninklijke uitstraling, maar meer vanuit praktische overwegingen.

De kans is klein dat we achter de echte motivatie van de kledingkeuze komen. Sowieso geeft ze weinig interviews en uitgaande op de uitstraling zal ze aan een gesprek over haar uiterlijk niet meedoen, want het gaat natuurlijk om wat ze brengt, niet hoe ze eruit ziet.

You may also like...

18 Responses

  1. Jacko says:

    @EvdL: “want het gaat natuurlijk om wat ze brengt, niet hoe ze eruit ziet.” Gelukkig bevat het bovenstaande stuk één relevante zin. Ik ben het Ann Goldstein dissen nu al zat. Laat die vrouw eens een tijdje haar werk doen en laten we dan oordelen. In tegenstelling tot vele negatieve stukjes, o.a. op Trendbeheer, vond ik Taking Place een tentoonstelling die precies voldeed aan de bedoeling, namelijk tijdelijk het nieuwe gebouw aan nieuwsgierige kunstliefhebbers laten zien. So far so good en de toekomst zal laten zien wat Ann in huis heeft.
    Ik heb vierenaanhalve minuut met haar mogen praten over het werk van Willem de Rooij; aardige vrouw joh!

  2. R says:

    trendbeheer goes tabloid-level. Best leuk voor een keertje. (maar maak van schulptuur alsjeblieft even sculptuur).

  3. NP says:

    @ R: Is aangepast, dank.

  4. Niek says:

    Ben het volledig met Jacko eens. De eerste tentoonstelling was duidelijk gekozen met het idee te laten zien dat er iets gebeurt. Hoeft nog niet noodzakelijk super spannend te zijn. Ze had het zich ook niet kunnen veroorloven nu al op dr bek te gaan. Dat doet ze niet. En nu maar afwachten totdat ze echt aan het werk kan.

    Uiteindelijk gaat het niet om haar maar om het museum.

  5. anne says:

    @Evdl.
    jeetje, waar ben jij nou mee bezig?
    ps: wacht graag op een analyse van jou uiterlijk met betrekking tot dat wat je doet.

  6. Namdnal says:

    Ik vind haar een sympathieke uitstraling hebben.
    Mooi beeld: lippenstift en ketting als schilderij en sculptuur.

  7. HH says:

    Leuk stuk Evdl! Niks dissen. Ik sta volledig open voor wat ze gaat doen in het Stedelijk. Ben heel benieuwd in positieve zin. Maar ik heb ook een tijdje naar die Volkskrant foto zitten staren. En daar zo mijn gedachtes bij gehad.

  8. marie says:

    mooie vrouw, mooie kleren, sympathiek,reuze benieuwd wat gaat doen , eerste tentoonstelling past perfect – (te perfect?)
    ellendig stuk van wederom HdeHartog Jager over met name HAAR en nu ook een heuse nare column op Trendbeheer van EvdL over HAAR: lekker, een Nieuwe bashen

  9. Daan says:

    Wat een reacties allemaal weer. Binnen de kunst zou het normaal moeten zijn om de grenzen een beetje op te zoeken, maar als het over de kleren van een kunstbobo gaat dan is het allemaal politieke correctheid wat de pot schaft.

    Staan deze mensen ook op hun achterste benen bij een optreden van Hans Teeuwen die de op het podium de koningin neukt of is het dan opeens wel weer ok.

    Voor zover ik lees is het een beetje een humorvolle column over wat kleding kun zeggen en betekenen. Over de mevrouw van het stedelijk wordt verder niet veel geoordeeld.

    De kunst zou zichzelf wel wat minder serieus mogen nemen. Inderdaad net een kerk zo af en toe.

  10. vliegtuig says:

    LOL om ‘kleren van de keizer’ en lang leve de opgaande lijn danmaar..

  11. Lezer23 says:

    Lekker stukkie hoor.

  12. Energiek Chicago says:

    Lekker stuk.

  13. RnB says:

    Toch jammer dat het stukje zichzelf alweer te serieus neemt.

  14. RV says:

    Wel heel… hoe zal ik het zeggen…anders… dan het jonge ding dat in de kranten verscheen in de eerste dagen van haar aanstelling.
    Onvoorstelbaar en ook grappig, dat er toen een 20 jaar oude foto werd gebruikt voor de communicatie naar de pers….

  15. simon says:

    Beste E van de L,
    Alle cliches komen hier langs hoeveel je ook je best hebt gedaan op een orgineel stuk!
    Kunstenaars en curatoren en de bijbehorende outfits zijn nu allen eenmaal doorsnee en zo ook de dame met deze belangrijke functie.
    Een ‘vermakelijk’ stuk met alle ‘ditjes en datjes’ van het maandelijkse Dirk…vd magasin.
    btw van die designerketting heeft ze er blijkbaar maar 1, of noemde je dit al in het stuk (?)
    @Daan interessant dat van HTdat is dus politiek correct. zie ook voorlaatste stuk van EvdL is dit soms versleuteld commentaar?
    zucht… ieder toch ook maar zijn ding…

  16. gullible skeptic says:

    De Zwarte Brigade sluit de gelederen!

    Eenieder die wel eens een opening heeft bezocht weet dat in stemmig zwart gehulde leden van de culturele kongsi daar tot de couleur locale behoren.
    Daar mag gerust de draak mee worden gestoken, vindt ook ondergetekende (tevens lid).
    Bovenstaand artikel is in dat opzicht niet een werkelijk geslaagde poging omdat het nogal op de man (m/v) speelt en het thema niet in een bredere context plaatst. Wellicht is verder onderzoek op zijn plaats?

  17. Anna says:

    Wat een puberaal en schreeuwerig stuk hierboven zeg! Waar gaat het allemaal over?
    Geen aandacht aan besteden dus.
    Kijk liever rond op die verrassend mooie tentoonstelling; een sympathiek gebaar naar het Amsterdamse publiek, dat al zo lang op de heropening van het Stedelijk wacht.
    Een beetje meer stijl, daar kunnen veel Nederlanders wel wat van leren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *