PRESENTeert

De huidige PRESENTeert, het stencilmagazine van Aquil Copier, is een feest om te lezen. (7 euro: 6 nummers in de bus)

presenteert.wordpress.com

Twintig pagina’s verslag van een ateliergesprek van Aquil Copier en Hans den Hartog Jager.

“AC: Nou Hans welkom in mijn atelier

HdHJ: Dank je.

AC: Vorig jaar heb je een recensie geschreven over de tentoonstelling Challenging the myth of the painter die ik had georganiseerd bij Stichting outLINE in Amsterdam. Dat was een kritisch stuk en ik had het gevoel dat je niet alleen kritiek had op de tentoonstelling maar ook op de schilderkunst in het algemeen. Ik heb je gevraagd om een toelichting te geven op dat artikel. Nou ja en om die reden zitten we nu hier. Ik kom maar meteen over de brug met de eerste vraag.

In het artikel zeg je: “Het probleem van veel hedendaagse schilders. Ze willen graag en veel maar hebben eigenlijk weinig te vertellen”. Ehm, hoe komt dit volgens jou?

HdHJ: Daar moet ik toch een soort inleiding bij geven denk ik. Ik was naar de tentoonstelling gekomen vanuit de houding die ik eigenlijk altijd heb als ik naar een tentoonstelling ga. Dat ik hem graag wil zien, en benieuwd ben en ik me verheug op wat het me allemaal op gaat leveren, wat ik voor nieuwe indrukken ga aantreffen. En precies dat laatste viel me zo tegen.

Er hing veel werk, van vrij jonge mensen allemaal waarvan ik meeste toch wel ken. En wat me verbaasde en waar ik een beetje van schrok was dat ik bij iedereen zag dat ze wel wilden hoor. De wil is goed, niemand is lui hier en iedereen heeft wel zijn ambities. Maar het leek net of… ja hoe moet je dat nou zeggen. Alsof mensen er niet uitkwamen, alsof ze heel erg vastzaten in hetzelfde kringetje. In hetzelfde idioom. Alles leek zo op elkaar. En je kon zo goed zien dat het wel leek alsof schilders een beetje vastzitten in al teveel beperkingen. Of ze allemaal min of meer figuratief willen schilderen, er moet altijd een heldere, begrijpelijke link met de buitenwereld zijn. Maar het mag niet al te klassiek figuratief worden, dat is eng. Dat is een soort school waar we niks meer mee te maken willen hebben.

Dus krijg je van die dingen uit de traditie Luc Tuymans, Dumas, Wilhelm Sasnal. Die lijn zo van we nemen wel een foto maar die vlakken we zo ver af dat het toch echt een schilderij geworden is. En dan breng je een soort complexiteit aan, met veel kleuren en dan zorg je dat het net een beetje balanceert op de grens van figuratie en abstractie. Dat doen er heel veel. En daardoor lijkt het allemaal heel erg op elkaar.

Dat schilders allemaal in datzelfde hoekje zijn gaan kruipen en allemaal ongeveer hetzelfde doen. Nou daar schrok ik van en toen realiseerde ik me pas dat het ook niet makkelijk is om schilder te zijn.

De schilderkunst wordt telkens dood verklaart en kampt met de vergelijking met de fotografie en dat installatiekunst veel populairder is bij musea. Maar dat aan de andere kant, als je dan schilder wilt zijn. Je ook de beuk erin moet gooien en moet proberen in alle opzichten de luiken en je ideeën en alles zover mogelijk open te zetten, om je plek te verwerven. Dat zag ik te weinig in de tentoonstelling.”

Lees verder op papier.

De recensie.

De PRESENTeert.

Kopen! Slechts zeven euro’s voor zes nummers. Bovenstaand valt vast na te bestellen via onderstaand adres.

presenteert.wordpress.com

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *