Museum Minutes @ Kunsthal Rotterdam

“Gemiddeld wordt slechts negen seconden naar een kunstwerk gekeken” Werd maandagnacht de Kunsthal leeggewinkeld met die gedachte in het achterhoofd? Monet boven de bank kijkt misschien gans anders dan in white cube. Uren kijkplezier aan huis.

De Grote Kunstroof is geen onderdeel van de marketingstrategie rond Museum Minutes op de bovenverdiep, zo werd mij verzekerd.

Museum Minutes wil door een andere presentatie mensen langer naar kunst laten kijken.

“In een spraakmakende totaalinstallatie wordt een bijzondere selectie van kunstwerken zo gepresenteerd dat bezoekers deze intensiever kunnen beleven.”

Kort samengevat: kunstwerken in rek in sfeervol verduisterde ruimte. Aan de ene kant ligstoelen, aan de andere kant loopbanden. Overal koptelefoons met begeleidend geluid. Interviews, muziek, verhalen. De werken zijn netjes uitgelicht.

Het is huiveringewekkend. Woorden schieten tekort. Er is geen woord aan gelogen: een spraakmakende totaalinstallatie. Vooral een verrassend geheel. Het gelijkt wel kunst.

Willem de Kooning wordt verluchtigd met een klassieke compositie van Michel van der Aa. Te gek. Kende ik helemaal niet, Michel van der Aa.

Zet je de koptelefoon op, dan gaat de rode secondenteller lopen. Rood de gemiddelde verbruiksduur, groen de totale gebruiksduur.

Frank Stella krijgt de kapstokrap van Akwasi.

Yogadocent Fleur van Zonneveld doet Zen kijken bij Georg Baselitz. “Sluit je ogen en adem gewoon door zoals je gewoon bent.”

Kalenderschilder Krabbé doet David Bade.

Bij Rob van Koningsbrugge krijg je drie korte verhalen van Sterre van Rossem.

Loopband vs slaapstoel op de schuimbekkermis.

Ik vergelijk museumbezoek graag met een wandeling door het bos. In het bos bekijk je ook niet elke boom. Mijn gemiddelde kijkduur ligt royaal onder de negen seconden, maar daarmee is mijn ervaring niet minder intens.

Zie de Van der Heydens hierboven. In het Boijmans was ik flabbergasted, extatisch haast. In het geheel valt alles op zijn plaats. Hier loop je onder vragenvuur van Renske de Groot “WAT ZIE JE. WAT VOOR KLEUR ZIE JE. LIJKT HET EEN BEETJE.”

Wat je bij een kunstwerk ervaart wordt altijd mede gemaakt door wat je niet ziet. Context, ruimte, herinnering, associatie.

Wie hier met de meeste minuten gaat lopen heeft de meest interessante track aan zijn broek hangen.

Één conclusie kan ik trekken: uit het bekermodel totale verbruiksduurs blijkt dat hoe verder van de entree/virtuele opzichter verwijderd is, hoe meer men zich ongezien voelt, hoe langer er verpoosd wordt.

Dus zonder bewakers en in het schemerduister, daar voelt men zich op zijn gemak. Dan gaat het grote kunstervaren loos.

kunsthal.nl/22-712-Museum-Minutes.html

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *