Rob Hornstra / Arnold van Bruggen – The Sochi Project

Tkvarchal

In het kader van het doodslaand succes van het Nederland-Ruslandjaar 2013 opent vrijdag 18 oktober Rob Hornstra en Arnold van Bruggen’s Sochi Project in de Stadsschouwburg Amsterdam.

Zondagmiddagtip: beklik die site. Hij is extensief en indrukwekkend, een must see.

thesochiproject.org

You may also like...

10 Responses

  1. Michiel says:

    Ja, eh. Op zich een goed idee hoor, een hele genuanceerde documentaire maken door over een langere periode een grote hoeveelheid beeld en ander materiaal te verzamelen, maar doordat Hornstra toch vooral zelf mooie beelden maakt in een soort Volkskrant-magazine stijl blijft het wat mij betreft een nogal oppervlakkig geheel. Een hele hoop buitenkanten van Russen die er precies zo uitzien zoals ik me een Rus voorstel. Op deze manier tonen de foto’s vooral de beperktheid van het fotografisch medium en voegen weinig toe aan de tekst. Jammer.

  2. @Michiel
    Ik ben het er niet mee eens dat Hornstra ‘vooral mooie beelden’ maakt. De laatste jaren zag ik twee presentaties van z’n werk, bij Galerie Flatland en in Huis Marseille. En het was juist niet het mooie beeld, maar wel het schrijnende en schurende beeld dat me opviel. In dat achterland van Putins glorie dat de mensen zo grandioos in de steek laat.

    Dat fotografie een beperkt medium is dat tegenwoordig op een voor mij raadselachtige wijze overgewaardeerd wordt als kunstvorm staat voor mij vast. Dus daarin zijn we het eens. Maar binnen die beperktheid vindt Rob Hornstra naar m’n idee feilloos z’n weg zonder te willen behagen. Integendeel.

    Trouwens: De vergelijking met een ander duo Marco van Duyvendijk en Olaf Tempelman dat zich met dezelfde thematiek (Oost-Europa) op een eveneens journalistieke wijze manifesteert -en af en toe ook Volkskrant/Magazine haalt- zou interessant zijn. Waarin stemmen ze overeen en waarin verschillen ze?

  3. Michiel says:

    Heette die tentoonstelling niet Gouden Jaren?
    Ook in dat werk zie ik vooral dat Hornstra goed is in het reproduceren van sjablonen, als taal werkt het wel, we begrijpen wat er gezegd wordt. Juist daar gaat het volgens mij mis, bij die klakkeloosheid. Het beeld wordt taal en gaat (bijvoorbeeld) over algemeen lijden, niet meer over het specifieke onderwerp, het zegt (zonder dat de maker er zich bewust van is) meer over westerse beeldtaal dan over het onderwerp. Tempelman en Duyvendijk idem dito wat mij betreft.

    Ik ben het wel met je eens dat dit soort fotografie als kunstvorm achterblijft. Toch vind ik dat fotografie erg interessant en goed kan worden bij mensen die de problematiek van het medium in hun werk inzetten. (Broomberg & Chanarin, Renzo Martens, Max Pinckers, Harun Farocki, etc)

    Zij doen volgens mij veel veel extremer wat Rob Hornstra heel voorzichtig probeert. Bij hen ontstaat er betekenis, bij Hornstra blijft het toch een beetje een pose vind ik.

  4. @Michiel
    Lastig, maar interessant. Bij zo iemand als Renzo Martens denk ik aan de camera als wapen. In de vorm van fotojournalistiek die bewust de goede smaak passeert maar de pretentie van fotojournalistiek niet ontstijgt. Goed werk, daar niet van.

    Ik twijfel of het een voordeel is dat ‘de problematiek van het medium in het werk wordt ingezet’. Dat dan expliciet blijkt zoals ik denk dat je bedoelt. Maar dan dreigt het pamflettisme. Ik denk eerder andersom. Een vorm die dat als het ware blind integreert en omvat. Misschien het verschil tussen een continentaal-Europese en een Angelsaksische invalshoek?

  5. Michiel Burger says:

    Ik weet het niet zo, misschien eerder het verschil tussen fotojournalistiek en documentaire.

    Voor mij is geloof ik wel belangrijk dat in een documentair fotografisch werk, de onmogelijkheid van het vatten van de realiteit een rol speelt. Dat de maker zich of de een of andere manier verhoud tot het het spanningsveld tussen fictie en werkelijkheid waarbinnen hij werkt.
    Ik meen dat Rob Hornstra juist zoiets probeert te doen, maar in mijn ogen dus zonder succes, waardoor het resultaat een fotojournalistiek product is dat wordt geframed als documentaire.

    Je op 1 na laatste zin. Ik vraag me wel eens af of dat wel een zinvolle missie is om middels fotografie na te streven. Niet alleen omdat ik denk dat beeldhouw en schilderkunst daarvoor veel rijkere en geschiktere middelen zijn dan het oppervlakkige en mechanische fotografisch medium, maar ook omdat het juist dat mechanische en de problematische verhouding tot de werkelijkheid is die fotografie zo specifiek anders maakt.

    Fotografie heeft eigen eigenschappen en moeilijkheden. Het lijkt me dus logisch dat wanneer je een foto beoordeeld als ware het een schilderij of installatie, de foto altijd tekortschiet.

  6. @Michiel
    Over de strekking van de op 1 na laatste zin zijn we het denk ik eens. Die er op neerkomt dat fotografie anders is. Het valt me op dat in de hedendaagse kunstinstellingen dat verschil steeds meer wordt genegeerd. Dat betreur ik omdat het zowel de fotografie als de beeldende kunst geen recht doet.

    Natuurlijk zijn er overal en altijd grensvlakken tussen disciplines. Vanmiddag zag ik in Museum Ludwig in Keulen een installatie van Pierre Huyghe die bestond uit muziek, rook en licht. Drama zonder menselijke acteurs dat in de tijd speelt, meer dan beeldende kunst. Maar ook reproduceerbaar omdat het maandenlang als een orgelboek afgespeeld wordt. Misschien zijn die ontmoetingen op grensvlakken wel de meest interessante uitdaging voor kunstenaars. Iemand als theatermaker Dries Verhoeven (straks mieren in het Bosche SMS) benadert de beeldende kunst juist weer vanuit het drama.

    Geldt dat alles ook niet voor het raakvlak beeldende kunst – fotografie? Mede door de reproduceerbaarheid die vele kunstvormen aankleeft en waarover sinds Walter Benjamin hele bibliotheken over zijn volgeschreven?

    Ik vind die taxatie van de interdiscipline en de verkaveling in disciplines -mede dankzij de achtergrond en waardering van de beschouwer- een verbazingwekkend interessant onderwerp. Dat meer dan theoretisch is en ook veel duidelijk kan maken over de inzet van kunstenaars. Zo vermoed ik. Misschien iets voor TB, een rubriek ‘grensverkenningen’?

  7. segbars says:

    Zou jij je eigen activiteiten dan als interdisciplinaire artistieke bezigheden kenschetsen George?

  8. @segbars
    Leuke vraag, geen idee. Ik pretendeer -kun je dat zo zeggen?- in elk geval niet artistiek bezig te zijn. De zijlijn is m’n terrein.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *