Terwijl er verwantschap is kan het contrast tussen het werk van Krijn ter Braak en Koos Buster bij Paradys en de tentoonstelling van Bouke de Vries bijna niet groter. Dat begon al met de opening van de tentoonstelling UNBROKEN. Alle beautiful people hebben voor de opening in Keramiekmuseum Princessehof hun mooiste kleren aangedaan, de klassiek ingerichte tuin ligt er in de avondzon prachtig bij, personeel staat klaar met bubbels en een celliste bespeelt haar cello. Naast Bouke de Vries, de vrolijke kunstenaar en zijn immer bellende en appende galeriehouder Ron Mandos valt vooral de kwispelende bewondering van de aanwezigen op voor hoedenontwerper Stephen Jones, waar Bouke de Vries in een vorig leven assistent was.
“Al zijn dingen gebroken, dan zijn ze nog steeds mooi. En ik wil dat vieren.” De Vries maakt gebruik van bestaande keramiek die hij in scherven en stukken opnieuw samenvoegt en een eigen verhaal geeft, met hedendaagse of persoonlijke thema’s. In de zaal Dutch Stories, staat zijn Nederlandse herkomst centraal, met onder andere een zelfportret, Drentse Bartje’s “Ik bid niet voor brune bonen” en gebarsten en gerepareerde keramieken schilden met Hollandse landschappen.
Het grootste werk, War and Pieces is sinds 2012 op tournee door Europa, Azië en de VS en bestaat uit stapelingen van wit porceleinen schedels, huisdieren, ledematen, een Christus, Mao en de Chinese godin van mededogen Guan Yin, met contrasterende kleurige plastic Lego-onderdelen van ruimteschepen uit Star Wars. Ze zijn een “hedendaagse interpretatie van de luxueuze tafelstukken van Europese aristocratie uit de 17de en 18de eeuw” en culmineren in de explosie van een atoombom op de eettafel.
Memory Vessels bestaat uit bewaarde scherven van gebroken vazen in glazen kopieën van die vazen. De Vries ontdekte op Instagram dat die werken door mensen als tatoeages gezet werden en gedeeld op Instagram. Dat deden ze niet als fan van Bouke de Vries, maar om het beeld zelf en de betekenis ervan. De Vries was blij verrast en liet in navolging zelf ook een tattoo zetten met een Memory Vessel.
Het werk in de tentoonstelling dwingt respect af in zijn precisie en constructie, maar wordt bijna nergens meeslepend. De speelsheid die wel in het werk zit krijgt weinig ruimte door de presentatie. Door de glazen kasten ogen op zich grappige of vrolijke beelden afstandelijk. Dat maakt de tentoonstelling regelmatig bloedserieus, terwijl er een mooie verwantschap is met kunstenaars als Krijn ter Braak en Koos Buster. Die relatie wordt (naast de tattoo’s) eens te meer duidelijk in de achterste ruimte, op een perfecte plek, namelijk bij de WC’s. Daar staat eenzaam in een hoekje een vergeten bezem met opgeveegde scherven. Het werk uit de toonkast bevrijd.
Keramiekmuseum Princessehof
Grote Kerkstraat 9
8911 DZ Leeuwarden
Te zien tm 16 augustus 2026 op dinsdag t/m zondag van 11.00 tot 17.00 uur.
Website
Leave a Reply