Toen ik wegliep moest ik denken aan een tekst die Roberto Benigni uitspreekt in de film Down by Law van Jim Jarmusch: “It’s a sad and beautiful world. Buzz off. Buzz… off.”
Waarschijnlijk de meest grootsteedse plek in Den Haag is de Beatrixlaan, waar science fiction-achtige kantoorgebouwen, een World Trade Centre en een metrolijn op poten met gebreid-goudmetalen omhulsel de wandelaar duidelijk maken dat het niet zijn plek is. En zeker niet die van haar. Wanneer je rechts van de ingang van de Dienst ICT Uitvoering op nummer 116 een voetpad volgt, door een metalen poort gaat, een door glasscherven en zand knisperend terrein oversteekt en via een ramp het op het oog lege gebouw binnenloopt is de dystopie compleet.
The__Servers is een collectief van zes kunstenaars dat sinds 2024 anti-kraak in het gebouw werkt. Ze werken samen in één ruimte (terwijl er zes verdiepingen met tientallen lege, en soms immense ruimtes beschikbaar zijn) en organiseerden eerder een filmprogramma en dit seizoen een drietal tentoonstellingen. ‘The coldest day of the year’ is de derde, die op 5 februari opende.
De met veel tl-buizen verlichtte ruimte vertoont alle kenmerken van verlatenheid. Witgeschilderde bakstenen muren en een betonnen vloer met sporen van tapijtlijm, een grid van glow-oranje stippen en een herinnering aan een lekkage. De werken sluiten daar goed bij aan. Terwijl ik de vloer fotografeer ontdek ik het werk Complement of a Set van Jacob Wallett. (Zijn achter een pilaar verstopte hobbelpaard miste ik jammer genoeg). Het mes is een vork, de lepel heeft een gat en het water is bevroren. Kan het nog beter worden? Servet en tafellaken helpen niet mee om er een gezellig setje van te maken, in ieder geval.
Twee grote zwart-witprints van Enrico Carpi dragen letterlijk de sporen van het gebouw. Luci toont een spinnenweb en Luci con dito het spinnenweb dat wordt aangewezen door een zwarte hand. De grijzige, vlekkerige afdrukken van 100×140 cm. bevatten vingerafdrukken, stof en de strepen door onregelmatige, handmatige ontwikkeling, en door de glans reflecteert de ruimte er ook nog in. De opkrullende randen, metalen strips en magneten maken de beelden tot objecten (en brengen herinneringen terug aan avonden in het rode licht van een donkere kamer in de jaren 70 en 80.)
Het schilderij Train tracks van Erika Peucelle (links) toont een deprimerend spooremplacement in glimmende schaduwen. Bedreiging doemt op in de vorm van een grote blauwe, elektrische storm. Oranje verfsporen in de verte wijzen op een vlucht. We worden er niet vrolijker op, maar wel blij van.
Het One-bedroom apartment van Lyy Raitala toont de nachtmerrie van veel woningzoekenden: niets dan een smal bed met spiraal, een wastafel, een lampje en verwarming. Handgestempeld behang met bloemetjes fleurt de boel niet op en de plafondventilator met pantysokjes draagt bij aan de kou. “I took a sip. It felt like swallowing an ice cube.” Een deur ontbreekt. Toch wil ik weg.
Maar dan zijn er de Ouvrages de Dames, gezeefdrukte, van hergebruikte huishoudelijke stoffen gemaakte gordijnen langs de wanden, van Ariane Toussaint. Ze doen, zoals echte dames betaamt, alsof er niets aan de hand is. Ze tillen de ruimte wat op en maken daarmee de tentoonstelling mede mogelijk. More beautiful than sad.
“Your feet against the radiator on the coldest day of the year.”
(Citaten van Baroeg Mulder)
The Servers
Prinses Beatrixlaan 400
Den Haag
(De ingang is direct naast no. 116, door de metalen poort, het lege terrein oversteken en via een ramp het gebouw in. Volg de pijlen, de trap op naar de eerste verdieping.)
tm 11 februari 2026
6-8 februari van 14-18 uur
9-11 februari op afspraak: info@the-servers.net
https://the-servers.net/
https://www.instagram.com/the_____servers/
Leave a Reply