Het is niet vanzelfsprekend om voor een schilderij te staan en in algemeenheden te denken. Zoals ‘dit ding is met de hand gemaakt’ of ‘wat is dit een mooi teken van mens zijn’. Toch is dat precies wat me de afgelopen dagen bezig hield.
Bij mij thuis hangt een Power Flower Portrait van Rob Birza, met erop een Nilfisk stofzuiger, twee vazen met vogels erin verwerkt en eruitstekende bloemtakken. Een regenboog-achtergrond en houten vloer in vreemd perspectief, een glazen tafel op de voorgrond. Ik kijk er vaak naar, sinds 2001. Het houdt me bezig.
Anna van Leeuwen schreef op 14 mei over de Biënnale Venetië in De Volkskrant: “In het Nederlandse paviljoen werd in de performance van Dries Verhoeven (50) afgegeven op de traditioneel in Europa meest gewaardeerde kunstdiscipline: schilderkunst. ‘Paint a fucking landscape!’, was de wat cynische uitsmijter van de brultirade die daar op bezoekers werd afgevuurd. Hier op te vatten als: de wereld vergaat, hoe durf je nog te schilderen? En ook: hoe kun je nog genieten van schilderkunst? Toch wordt er geschilderd, natuurlijk.”
Na het zien van het werk bij Keteleer van Mircea Suciu (detail) op vrijdag was dat ook een vraag die in mijn achterhoofd zat. Meer in het algemeen: Wat doet die schilderkunst hier nog steeds? Blijkbaar is hij niet te verdelgen, zoals een kakkerlak.
Tom Król toont bij Pizza Gallery werk dat ongeveer zo groot is als een hoofd. Eerder maakte hij groot werk, maar dit formaat past bij de idee-matige aanpak. Hij onderzoekt in de tentoonstelling Blowing Raspberries “de poëtische en humanistische mogelijkheden van de schilderkunst in de huidige tijd”. In vergelijking met Champagne and Strawberries van Mircea Suciu kan het bijna niet kaler in aanpak en uitkomst. Nog kariger dan de werken van Ensor die ik op donderdag zag (want die hadden nog een onderwerp, een verhaal, een mooie lijst en het patina van te tijd).
De schilderijen van Johannes Ulrich Kubiak bij galerie Eva Steynen bestaan uit zelf gemaakte verf van pigment met transparante tempera. De ene laag reageert op de vorige, en Kubiak reageert steeds opnieuw op wat er door die lagen heen ontstaat aan vorm en beeld.
Geen curatie bij Buro_ASAP. Het atelierverzamelgebouw nodigde negen kunstenaars uit om nieuw werk te laten zien, zonder thema, maar met “a slate of newness without an ambition towards trendiness”.
Vlnr. Elna Bos – Marthe, Sven Rayen – Shape #104, Daniel Mullen – Infra XXIV, Yukino Yamanaka – ceramic.
Aglaé Baessens schildert steeds opnieuw dezelfde onderwerpen: klokken, glazen, de koffiepot en de asbak. In de tentoonstelling bij Galerie De Boer hangen drie schilderijen van cocktailglazen op een plank. Het lamplicht, een rijtje glazen en de reflecties erin, een beeld doorsneden door een vreemde witte balk. Pink Glasses. De steel van een glas bestaat soms uit drie penseelstreken en het niets ertussen doet de rest.
In de groepstentoonstelling bij Schönfeld Projects komen we uit bij waar ieder schilderij, ieder kunstwerk om draait: Être Humain. Wat betekent het om mens te zijn, menselijk? Wie ben ik? En hoe verhouden we ons tot elkaar? Jij en ik? Jij en het kunstwerk.
Vlnr. Family door Terry Ekasala, Untitled Head van Lottie Paloma en Spoonerz van David Horgan.
Het verhaal kan steeds opnieuw verteld worden en is in iedere tijd en cultuur weer anders. Of het nu verteld wordt door middel van de reflectie op cocktailglazen of met een bevriend stel, rustig liggend op de bank. Maar altijd met de kleur-, materiaal- en onderwerpkeuze, de toets en het handschrift, de verbeelding, de vorm en het idee. Van leeg doek tot een voorbeeld van de wereld: kijk. Wat zie je? Wat denk je? Wat voel je? Ontroerend eenvoudig.
We eindigen met werk van Felix Franssens, met naast elkaar een portret van een oude, naakte man met kraag als nar of edele en een verdrietig (?) kind. Felix is 11 jaar oud. Er is hoop, ook voor de schilderkunst.
Antwerp Art Weekend
antwerpartweekend.be/
12:00 – 18:00 tm zondag 17 mei 2026
Leave a Reply