In de tentoonstelling Walls Included mogen kunstenaars niet alleen hun kunstwerken presenteren maar is hen ook gevraagd de wand een kleurtje te geven. Zes kunstenaars grepen deze gelegenheid met beide handen aan.

http://www.nestruimte.nl/

Dat betekende: eerst discussiëren…

daarna een maquette maken…

op een klein vlak duchtig aan het experimenteren slaan…

en daarna in het groot de handen uit de mouwen steken.

Sommige oplossingen zijn confronterend.

Bas Zoontjens.

Henrik Kröner.

Dezelfde kunstenaars houden zich hier in.  (rechts: Henrik Kröner, links Bas Zoontjens.)

Ook Andrea Freckmann maakt het niet te bont.

Aukje Koks (links) en Jeffrey Dunsbergen (rechts) houden hier de kerk eveneens in het midden.

Hoewel Jeffrey een andere keer wel spetterend tekeer gaat.

En Henrik Kröner gaat helemaal los.

Serge Game en Jeffrey Dunsbergen zijn hier harmonisch vereend…

en Aukje Koks en Bas Zoontjes kozen de zelfde weg.

Een interessante oplossing van Henrik Kröner.

Maar Aukje Koks steelt de show

ook met dit schilderij.

De opzet deed me wel denken aan de kleurenbom die Frans Haks in het Groninger Museum bijna twee decennia geleden in de ‘white cube’- wereld liet barsten. (Voor wat meer achtergrond zie dit artikel van Frank Hoenjet.)

http://www.nestruimte.nl/

Er wordt het een en ander samengewerkt op de eerste Heden-expo onder nieuw management.

www.heden.nl

Heden is oorspronkelijk ontstaan als kunstuitleen, ergens in de jaren zeventig van de vorige eeuw en heette tot vorig jaar ‘de Artoteek’

Oorspronkelijk werd de kunstuitleen ingezet als middel om kunst bij de gewone man aan de muur te krijgen. Een idealistisch doel dat overigens gecombineerd werd met een praktische oplossing voor het overschot aan BKRtroep.

Die oorspronkelijke gedachte matched niet helemaal met de ligging van Heden aan de Denneweg..

..het sjieke winkelstraatje van de Haagse nouveau riche.

De arbeidersklasse is dus ook nooit helemaal de vaste klant geworden en de BKR troep heeft vakkundig nieuw onderdak gekregen.

Tegenwoordig is bij Heden te kiezen uit een fijne doorsnee van de Nederlandse Hedendaagse Beeldende Kunsten, zoals Viviane Sassen,

Lieven Hendriks,

Thomas Raillich,

en Martin Effert.

Het kunstwerk van de week is momenteel van Marian Breedveld.

Sinds vorig jaar is de naam ‘Heden’ geïntroduceerd om een beetje af te komen van het jaren zeventig geitenwollen sokken gevoel van ‘de Artoteek’ en is voor veel geld de geniale domeinnaam heden.nu aangeschaft. Dat de hoofddomeinnaam van Heden uiteindelijk gewoon heden.nl is, is dan wel weer jammer, maar goed.

Wellicht gaat het nieuwe management daar wat aan doen.

Na tig jaren geleid te zijn geweest door Michiel Morel is Heden nu in handen van Jacko ‘kijkt kunst’ Brinkman (midden) en Rob Knijn (rechts). Jacko Brinkman was al zakelijk directeur ten tijde van Michiel Morel en heeft nu voor de artistiek inhoudelijke kant van de zaak de hulp van artistiek leider Rob Knijn. Rob Knijn was eerder verantwoordelijk voor de Artbank, de kunstuitleen voor bedrijven die qua capaciteit de consumentenafdeling ver overtreft.

Voor de eerste tentoonstelling waar dit duo verantwoordelijk voor is hebben ze er toepasselijk voor gekozen om twee kunstenaars bij elkaar te brengen en met elkaar aan de slag te laten gaan. Jeroen Glas en Henrik Kröner komen beiden uit het Groningse, maar kenden elkaar nog niet.

Maar ze vonden elkaar blijkbaar rap, want in de expo zijn twee werken te vinden die ze samen geproduceerd hebben.

Beiden werken volgens een bijgeleverd schrijven vanuit het medium licht, wat bij Jeroen Glas het meest direct zichtbaar is.

Marisa Polin is er van onder de indruk..

Bij Henrik Kröner is het licht verstopt onder lagen verf en encaustiek, wat af en toe bijzonder fijne schilderijen oplevert.

Vindt ook Andre Kruysen..

De opening wordt na speech door Jacko Brinkman verzorgd door een derde duo; Toktek en Mnk. Die klinken redelijk in sync met hun zelfgekozen namen.

Jeroen Glas vindt het prachtig.

en ook Henrik Kröner is trots.

Rob Knijn bewerkt de toegestroomde pers.

Hoewel.. Na een vraag over de te verwachte verandering in beleid van Heden volgt een gemompel over ‘geen breuk met het verleden’, ‘andere nuances’ en ‘Ja, dan ga je dat allemaal zeker op Trendbeheer pleuren’

Wat in ieder geval nieuw is, is de adviescommissie bestaande uit Hans den Hartog Jager en Trendbeheers eigen Jeroen Bosch die het land en verder ingestuurd worden om vooral voor Heden op de uitkijk te gaan staan.

En ook anders is de inhoudelijke verdieping die de middenklasse geboden wordt door middel van een diepgravend essay, ingesloten in de gedrukte uitnodigingen en tevens digitaal verkrijgbaar via de site.

Wat in ieder geval blijft is de kunstuitleen functie. Voor 11 euro 50 per maand hangt Viviane Sassen inmiddels al thuis boven de bank.

Bij Charlie Roberts, rijzende ster van Vous Etes Ici, straalt het plezier er gewoon vanaf.

De kranten zijn opvallend positief – misschien als kadootje voor de vertrekkende Anneke Oele – en de bezoekers ook, dus de sfeer is goed – maar is het werk dat ook? Bij nader inzien blijkt er niet eens zo heel veel moois, maar zijn er als altijd pareltjes tussen de zwijnen te vinden.

Abstracte doch gevoelige doekjes van Charl van Ark bij Phoebus. Wel een van de besten denk ik zo.

En het prijskaartje willen we er ook graag bij.

Dave Meijer, bij Van den Berge, is altijd mooi.

Fijn detail van JCJ, zomaar ergens.

Marius Lut sprong er op de Rijksakademie al tussen uit.

Jan Maarten Voskuil bij Rob de Vries had inderdaad de prijs moeten winnen. (Galeriehouder De Vries wilde hier overigens graag vermeld zien dat hij niet blij is met Trendbeheer’s pesterijtjes van Armando, die zich als oude man niet schijnt te kunnen verdedigen.)

B.C. Epker tekende een mooie pornoscene met verongelukte autobus. Seks lijkt trouwens eindelijk uit, maar dat geheel terzijde.

Pauline Wiertz, Frederieke Taylor gallery, gaat eigenlijk over het randje van de kitsch, maar met het mooie verhaal erbij – over twee gangsters die bij moeder aan de theetafel hun plannen beramen – zou ik het best aan de muur willen hangen.

Bij de foute Willem Kerseboom een foute Japanse, waar mijn blik toch steeds aan bleef haken: Noriko Ito.

Romantische maar rare tweeluikjes van Franziska von Stenglin – steeds een foto uit het familiealbum met een nieuwe foto – bij Patrick Heide uit Londen.

En iets soortgelijks in zwart wit van Tomio Seike bij Wouter van Leeuwen, beschaafd maar aantrekkelijk genoeg.

Misschien wel veelbelovende doekjes met een mengeling van figuratieve tekeningen en abstracte schilderingen van Henrik Kröner bij galerie Smarius

Het slechtste schilderij op de beurs is van Jochen Muhlenbrink maar sommige van zijn doeken – over orkaan Kathrina? – zijn echt goed.

Het koekje bij de koffie tot icoon verheven tussen de voorstellen van Hans Aarsman.

Gewoon een lekker doekje tussendoor van Lotte van Lieshout bij galerie Wit.

En zomaar een fijn wandje van Maurice Scheltens bij Martin van Zomeren.

Nieuw meisje in ongenaakbaar marmer van Thom Puckey, dat alleen al door het materiaal indruk wekt, bij Aschenbach & Hofland.

Variatie op Tracey Emin door Sabine Finkenauer bij (het nieuwe?) Artbackoffice

Vittorio Roerade (Ramakers) doet het dit jaar met poezieplaatjes en kreeg gemengde reacties maar van mij mag het.

Engels bloemetjesbehang dat eigenlijk Hollandse strakheid is van Gerco de Ruijter (MK Galerie).

Manu Baeyens doet het nog steeds met konijnen, mooi detail.

Maar werd overtroffen door een willekeurige bezoeker.

En natuurlijk Marcel van Eeden, die eigenlijk al veel te veel aandacht kreeg, winnaar van de mooiste stand van het jaar.

En zo is het.