Het propagandafilmpje uit SSSR was erg leuk.
groet Dolf

Het vreemdste was toch wel dat ie z’n werk als cynisch en sarcastisch zag… Toch zag ik geen ouwe verbitterde man.

kwestie van nog een minuutje doorvragen dacht ik steeds -dan was dat er vanzelf wel uit geknepen. maar avl te r kreeg ook alle ruimte om t er ook maar een beetje hobbyachtig bij te laten liggen. heb t na de ‘uitleg’ van de raevenzusjes maar gelaten voor wat t was. hopelijk is het volgende zondog ook zo’n lekker weer

Hij liet anders wel de ballen van een ander zien ….

@Paul
Een ding kun je Luyendijk niet verwijten, en dat is dat hij als niet ‘ingewijdene’, niet de juiste vragen zou stellen. Ik denk dat Van Lieshout in dat opzicht geen betere persoon tegenover zich had kunnen hebben, hij was helder, geinteresseerd, liet hem alle ruimte, maar stelde wel essentielle vragen voor een publiek dat zich terecht afvraagt waarom zij 4 min. lang voor Euro 2000 abonneegeld naar een paar bungelende ballen moeten kijken. Hoe dan ook, interessant of niet, eerlijk was het wel, van beide kanten, en dat was een plezier op zich.

+het klompenfilmpje natuurlijk, dat was gewoon geniaal. Waarschijnlijk was het niet-kunstzinnige materiaal het meest interessante uit de getoonde fragmenten, hetgeen natuurlijk ook de charme van Van Lieshout is.

Ondanks de sympathie voor Van Lieshout vond ik het onvermogen om op de meest basale vragen een antwoord te kunnen formuleren onthutsend. Wat wel duidelijk werd is dat hij uiteindelijk een ‘goeie’ socialistische knaap met het hart op de juiste plek is en dat zijn gekoketteer met de meer duistere kanten zoals met Machiavelli en De Sade slechts een verduidelijking van het geperverteerd zijn van de socio-economische wereld waarin we leven. Een soort van Modern Times van Charles Chaplin meets Salo dus. Wat hij inhoudelijk over kunst niet kan uitleggen wordt wel duidelijk via zijn voorkeuren. En passant het klassieke beeld van de beeldhouwer totaal bevestigend: niet te moeilijk, handen uit de mouwen en vooral veel vrouwenadoratie, ook al niet erg opwindend dus.
De weblogdichteid is overigens bijzonder groot alhier. Is een virtueel kunstpraatcafe misschien een idee?

Ik moet zeggen dat ik de oppervlakkigheid van Van Lieshout én van Luyendijk stuitend vond. De hoofdschuldige is natuurlijk de interveiwer, want hij had bij zowat iedere opmerking die VL maakte door kunnen vragen. Vooral het nietszeggende gegrinnik bij de USSR-propagandafilm getuigde van geen enkel historisch besef. Dat is zeker voor de interviewer een schande. In deze post-communistische tijd kún je niet meer genoegen nemen met de opmerkingen, en ik parafraseer: ik vind wat ze tonen mooi en iets in het communisme trekt me aan.
De mogelijke vragen waren legio: Wát trekt je erin aan?; waarom vind je het mooi?; houd je van de idee dat iedereen gelijk zou moeten zijn?; wat vind je van het totale en algehele falen van deze systemen?; wat vind je van de idee dat comm. wellicht niet past bij de menselijke natuur?; wat vind je van het feit dat het filmpje in z’n geheel niet strookte met de werkelijkheid? etc, etc.
Wat het sterkst de onwetendheid van VL en de oppervlakkigheid van L aantoonde was toen VL bekende dat hij benieuwd was hoe Nederland eruit zoui hebben gezien als het communistisch was geweest. De strekking was dat wij zoiets wél goed zouden kunnen regelen, want in landen als Cuba en China kon natuurlijk niets goed gaan (zijn woorden).
Ongelovelijk: China, met een rijke cultuur en een sterke staatkundige traditie van duizenden jaren oud (ten overvloede: veel ouder dan de Nederlandse) zou zoiets als het communisme niet goed kunnen regelen? Laten we wel wezen: als China, met zijn rijke traditie van een sterke, goed georganiseerde staat en ‘naturlijke’ dienstbaarheid van het individu aan de Groep, het al niet kan, dan kan niemand het.

Kortom, het was een stuitende vertoning van onwetendheid, waarbij de potentiële diepgang van de getoonde fragmenten het niveau van de gast en de presentator ver oversteeg.

Joost

En ook als gast optreden.