The Mongreloid,1978.
Een intiem portret van hond Bocko, ook Curt McDowell komt voorbij.
Bijzonder verdrietig nieuws, afgelopen dinsdag is George Kuchar overleden in zijn woonplaats San Francisco. De eeste keer dat ik werk van de Kuchars zag was in 1992 tijdens een bevlogen Jack Stevenson lezing op de AKI in Enschede. Drie jaar later was er de mogelijkheid om een half jaar in San Francisco te studeren en de belangrijkste motivatie om te gaan was de hoop deel te mogen nemen aan AC/DC Psychotronic Teleplays. Dat bleek achteraf geen enkel probleem want iedereen die op een vrijdag Studio 8 binnen kwam lopen werd door George de film in geschreven en/of aan het werk gezet als setbouwer danwel cameraman. George bleek de beste docent ever, elke vrijdagochtend kwam hij binnen met een tasje films en video’s met werk dat naar hem was opgestuurd (YouTube bestond nog niet). De projector klaarzetten, films kijken, verhalen vertellen, lunchen en dan in sneltreinvaart scenes bedenken, dialogen schrijven, make up, set bouwen en gaan! Om aan het eind van de dag plannen te maken van wat er de volgende week nog méér in de film zou kunnen.
40 jaar gaf hij les aan het San Francisco Art Institute. Zijn productie en invloed als filmmaker en als docent zijn ongekend (van John Waters tot Andy Warhol tot de kinderen Coppola). Wat de Ramones waren voor beginnende bandjes was George, en is Mike, voor jonge film-/videomakers en kunstenaars.
Zometeen Grotto of the Gorgons maar eens opzetten.
