De jaarlijkse parade van blije gezichtjes dit jaar voor het eerst vroeg in de middag. Vroeg beginnen/vroeg klaar. Als een soort timelaps want de borrel en bittergarnituur, rijkelijk besprenkeld, eindeloos passeerden dienbladen bier en wijn en fris, om kwart over drie des middags. De drie zat in de klok zullen we maar zeggen. Iedereen was er weer. Een knettergezellige en ontspannen netwerkborrel op toplocatie.
En niet te vergeten schilderkunst (“AI kan er wat van […] schilderkunst is niet dood […] springlevend” en “hoop […] moeilijke tijden […] betekenis” en “uitdrukking van emotie […] humeur op het doek […] de toekomst, die nog komen moet […]”) De toespraken waren weer even bijzonder als altijd. De vierde en laatste van juryvoorzitter Mirjam Westen die wordt opgevolgd door […].
Applaus van de koning voor Dion Rosina, Lorian Gwynn, Gideon van Gameren.
Lorian Gwynn penseelt er indrukwekkend op los. Daniel Richter kan wel inpakken.
Gideon van Gameren kampioen.
Wat zou de schrijvende pers er van maken? “Indrukwekkend” lees ik hier alvast mee en “die gast kan schilderen.” het woord enthousiasme onderstreept.
Van mij had Nazif Lopulissa zeker ook mogen winnen. Volgend jaar dan maar.
Net als Dion Rosina overigens present in de recente tentoonstelling Rememory in Garage Rotterdam. (Not to self: de schilderperformance van zijn hand alsnog online zetten op trendbeheer.)
De prijs voor het werk met de meeste verpakkingschips gaat naar Vicente Baeza. Maakt zeker nieuwsgierig naar wat hij nog meer maakt.
En met Gideon van Gameren naar de kroeg.
Nog tot 29 maart:
paleisamsterdam.nl/expositie-koninklijke-prijs/
Leave a Reply