Vandaag weer de verschillen ervaren tussen goed ingelijste en uitgelichte kunstwerken in mooi aangeveegde galeries en de met veel energie en liefde gepresenteerde kunst in bedompte, slecht verlichte ruimtes die een zeer aanwezige geschiedenis hebben in de vorm van schrootjes, bloemenbehang en verschoten vloerbedekking. Een heerlijk contrast in een stad die leeft in verleden en heden tegelijk.
Binnen 500 meter vonden we in de galeries een virtuoze schilder, een rommelige tekenaar en een verfijnde handenarbeidster. Ze lieten zien hoe belangrijk het is dat dingen met de hánd gemaakt worden en dat dat zichtbaar en voelbaar is. Hoe vast van hand of knoeierig ook, altijd bewust is op deze manier dit beeld gemaakt, met kennis van zaken en in zijn vorm overtuigend. Gemaakt door een mens met een idee en een paar handen die maken wat hij of zij of hen wil tonen. Ik wist niet dat ik op zoek was naar die kwaliteit, maar dat bleek in de loop van de dag. Een verademing in deze digitalesocialeteamsvideoAImediatijd.
Bij Galerie Keteleer Mircea Suciu. Ze schilderde Little Saint James, een werk met de combinatie van lakschoentjes en spek. Het hele schilderij is afgeschraapt of geschuurd, behalve de rode schoenpunten. Daardoor gaan die toch al heel rode punten extra glanzen en zuigen alle aandacht op. Betoverend.
De tentoonstelling heeft minder en meer geslaagde voorbeelden van bevreemdende beeldcombinaties (Star Trek’s Doctor Spock and Captain Picard met ernaast een SS-pet is een beetje veel), maar de combinatie van de schilderwijze en -kunst zijn onvolprezen.
Bij Keteleer in de kelder: een gezellig hoekje met twee nieuwe bronzen van Stefan Balkenhol. Ook weer meegemaakt: de rijkdom, het grotere bereik van de Belgische kunstwereld in vergelijking met Nederland. Dat blijft verbazen.
Bij BarGum hangen tekening van Jonathan Aldenberg met whiteboard- of permanent markers op whiteboards. In de grote en door het materiaalgebruik nogal platte tekeningen vertelt hij op een beeldende manier over nieuwe ontwikkelingen in de wereld van digitale platforms en communicatie die ik nog niet kende. Naast vreemd ook leerzaam werk.
Bet on Victory toont de relatie tussen oorlog en een kansje wagen op de uitkomsten ervan. Het werk is niet gefixeerd, dus hoe lang het blijft bestaan is onduidelijk.
Losing or Gaining? vertelt over de ontwikkeling van aandacht in modecommunicatie, maar eigenlijk alle communicatie. Ik weet niet wat Kadhafi er mee te maken heeft, maar het werkt.
Door naar Fred & Ferry. Die zijn oprecht blij met hun nieuwe trap, in de vorm van een dubbele spiraal. Het idee daarvoor is waarschijnlijk van Da Vinci en bestaat verder alleen in het kasteel van Chambord. Van twee kanten loop je naar boven en kom je in verschillende ruimtes van de zolder uit. Een vreemde ervaring, zeker omdat de trap ook nog scheef staat.
Winnie Claessens toont bij Fred & Ferry met The Silent Message Overhead een precies nagebouwd International Space Station en een militaire satelliet. Die brengen een dialoog ten tonele die van Romeo en Julia zou kunnen zijn. Melancholie. Liefde. Eenzaamheid. De mens lijkt al lang van het toneel verdwenen.
“Overtuiging wordt een kwestie van kiezen in plaats van vragen stellen.” De kleinere billboards van Claessens laten ons ervaren hoe in de knoop we zijn geraakt. Hoe we het gesprek met iemand waar we het niet mee eens zijn liever uit de weg gaan, dan dat we begrip of in ieder geval contact ontwikkelen. De werken doen hun werk en zijn een teken des tijds. Treurig aan de lunch.
Bij het Zeemanshuis, waar vroeger zeelieden uit de haven elkaar troffen, hebben nu kunstenaars hun intrek genomen. De werken Melaton en Entry II van Ged Proost bestaan uit samenstellingen van alledaagse objecten die gecombineerd een tribal aanzien krijgen.
Galerie Mariane Ibrahim is gevestigd in een prachtig Art Nouveau-gebouw uit 1907, boven het Willemdok (Museum aan de Stroom).
Raphael Barontini is geboren in Saint Denis, Parijs, met roots in Italië, Bretagne en het Caribisch gebied. Hij stelt statieportretten en kleding samen in collages van mensen van kleur met referenties aan barokke kleding en andere culturele objecten. In de gouden cape bijvoorbeeld is een sculptuur van Brancusi in het haar verwerkt, bladeren van een palmboom, het lijf van Griekse sculptuur, etc.. Zoals Picasso andere culturen plunderde doet Barontini dat ook.
Een mooie muur (en schouw) met The Nightcall van Clotilde Jiménez, Sea Lion van Ayana V. Jackson, Ashanti Dunan (Fourteen) en Yoruba Àrún (Five) van Big Chief Demond Melancon
Bij Coppejans een verzameling werken die refereren aan oudere werken die niet aanwezig zijn, van Beuys, Warhol, Duchamp en anderen. Gerelateerd aan de Erased De Kooning Drawing van Rauschenberg is er een verzameling werken van Vlaamse kunstenaars die (vergelijkbaar met Arthur Ligtvoet bij valerie_traan) ook weer eenvoud paren aan precisie in materiaalkeuze en uitvoering. Vlnr drie keer Koen Kievits, Wim Nival, twee keer Denmark. Onder Ronny Delreu.
In de zogenaamde ‘Tempel’ van de Koninklijke Academie, een verlopen, neo-classicistisch gebouw van Bourla, is een verveelde student van dienst aan het bellen.
Aan de bladderende muur hangt in het bijna donker een geborduurde plattegrond van Oekraïne. Zoals een schoolkaart, met hier de hoofdstad, daar een zonnebloem, een kever, door Russen bezet gebied. Geborduurde namen in de rechterbovenhoek. De plattegrond is een groepsproject, geïnitieerd door Liza Goncharenko, met erop de biodiversiteit, bedreigde diersoorten en een “veranderlijke frontlinie” van het land. Een verslag van vernietiging en herstel.
Voor een goede nachtrust eindig ik met een werk van Rune Tuerlinckx bij Dingen die niet verkopen. Sereen als een Japanse tuin, maar dan in een Antwerpse kelder. En met een deurmat als ondergrond. Die langzaam doordrenkt raakt van de waterdamp die onder de steen vandaan komt.
In de kelder van Dingen die niet verkopen is de kastdeur onder de trap wel heel erg op maat gemaakt.
Tot morgen.
Leave a Reply