“Sinds 2015 opent The Image Generator jaarlijks in september zijn deuren in Kunsthal Extra City in Antwerpen, een meerdaags transdisciplinair kunstenfestival waar theater, beeldende kunst, sound en performance elkaar ontmoeten. Je stapt binnen in interactieve installaties, beleeft fysieke performances van dichtbij en ondergaat klanklandschappen aan den lijve. In de bijzondere setting van een voormalige kloosterkerk doorbreekt The Image Generator de grenzen van de klassieke ‘white cube’ en neemt het je mee naar prikkelende tussenzones waar artistieke disciplines samensmelten, botsen en transformeren.”
De locatie is imposant in een oude Dominicaanse kerk, binnentuin en kloostergebouw. Bij binnenkomst in de kerk staan er al overal objecten als een tentoonstelling. Maar de objecten worden over de dagen van het festival heen geactiveerd. Beeldende kunst wordt performance kunst, wordt podiumkunst, en gaat weer terug naar beeldende kunst. De objecten verplaatsen zich daardoor ook door de ruimte heen. Het is een festival waar zowel van de kunstenaar en het publiek wordt gevraagd geen verwachtingen te hebben als het gaat over resultaat. Je zonder reserves onder te dompelen in het proces, en dat te ervaren. Het mooie is dat het werk zich mede ontwikkelt zich tijdens de presentaties in die tussenruimtes en transformaties. Sommige performances gebeuren samen, soms is dat spontaan omdat de kunstenaars daar te plekke na het zien van iets voelen dat het heel goed zou kunnen samengaan.
Zoals een op dag twee ingelaste performance van het lichtwerk ‘Blue is an Agreement’ van Vinny Jones. Een licht wat dartel dwaalt door de kerk in samenspraak met de geluidsinstallatie ‘Centre off Gravity’ van ceramiek objecten door Ildiko Harvath met performers. Of de geluidsinstallatie ‘Column’ van Karel van Welden waar hij de akoestiek van een vulkaan gebruikt en er een regen van as vanuit het dak komt dwarrelen met een activatie van een van de meerdere werken van Lotte Boonstra.
Ik zie ook twee werken van Benjamin Verdonck & Lucas van Haesbroeck ‘Regenboog’ en Waldeinsamkeit’. Je kijkt naar wonderlijke theatrale kijkdozen. De bediening is handmatig, je ziet de kunstenaar aan allerlei touwtjes trekken. Spelen met lichtval en schaduw, vlakken die heen en weer schuiven. In Regenboog kleur spelingen waar Walsdeinsamkeit is als het kijken steeds wisselende abstracte kunstwerken, het kleurpalet en het verfijnde doet denken aan Azië. De foto’s doen het werk absoluut geen recht, sorry. Het is intrigerend en wonderschoon!
Na het zien van de video ‘de perfecte rivier’ van Niel de Vries, wandelen we het geluid van meditatief klotsend water, met een groep met hem van de kerk over de Plantin en Moretuslei, de in 1932 gedempte Herentaalse Vaart die in de vijftiende eeuw naar de Schelde liep, naar het Stadspark. Het water van de Vaart liep sinds de opening van het park in 1867 gedeeltelijk door een opening bij de ingang van het park naar de daar aangelegde vijver. Met het dempen van de Vaart kwam de vijfer geleidelijk aan volledig droog te liggen. Tegenwoordig is het water in de vijver opgepompt grond- en afvalwater van een aantal grote bedrijfsgebouwen die bij het park staan.
Samuel Baidoo presenteert Plum Road Tea-Dream_The Hangout, waar hij vorig week nog de ontwerpprijs 2026 voor won in ITA tijdens het Theaterfestival. Hij toont het in een andere opstelling dan ik vorige week ook al zag in W139 en dat ik 2 jaar terug als work in progress zag in Winternights. Het is “een queer coming-of-ageverhaal met een collectief videospel, een theeceremonie en meer.” Hij ‘gamed’ met het publiek, als ik in de zaal zit heeft het meisje wat speelt er zichtbaar schik in. Hij maakt de opmerking dat ze kan ophouden wanneer ze wil, waarop ze zegt: :’Ik heb de hele avond tijd gereserveerd hiervoor’. Dat levert gelach op van het publiek en een enkeling geeft het op en vertrekt uit de zaal.
Van vijf tot middernacht zag ik zo twee dagen lang wisselende activatie, Sleep Spindle van Lina Boogaerts & Ditmar Goes die op glasplaat schilderen en de wisselwerking tussen beeld, geluid en beweging onderzoeken en de symbolische grenzen tussen binnen en buiten, zien en niet zien verkennen. Intero van Cie les Connexions Oubliees theatrale bewegingskunst met ruimtelijk geluid en video. Slowed Landscapes – Stones van Moni Wespi stoffen stenen die gedeeltelijk tergend langzaam in beweging komen en ik luisterde naar de eindpresentatie van Deadtime Funeral van Cally Spooner die het hiernamaals onderzocht.
Benjamin Verdonck & Lucas van Haesbroeck
Cally Spooner -Deadtime Funeral
Charlotte Bouckaert – HAND
Cie les connexions oubliees – Intero
Ildiko Harvath – Centre of Gravity
Karl van Welden en Lotte Boonstra
Karl van Welden
Lotte Boonstra – Eight (or maybe nine) universal truths about human nature
Lene Boogaerts & Ditmar Goes – Sleep Spindle
Moni Wespi Slowed Landscapes – Stones
Niel de Vries de perfecte rivier audio walk
Samuel Baidoo
Ik sluit het festival af met ‘Trees and Memories’ van Evelien Cammaert waar een groep van 10 deelnemers en de kunstenaar in een cirkel om een laag blad zitten op kussentjes. We gaan herinneringen delen die met onze toestemming toegevoegd worden aan een archief van de kunstenaar. We worden gevraagd om in onze telefoon een foto van een boom te kiezen. De kunstenaar begint en vertelt haar herinnering aan de hand van de foto die ze laat zien, een van bijna 17.000 foto’s in haar telefoon vertelt ze en legt haar telefoon op het blad. Een voor een laten de deelnemers hun foto zien en delen hun herinnering aan het moment van de foto of waarom die foto belangrijk is en wanneer die genomen is en sluit hun telefoon aan bij die van haar. Ik ben natuurlijk weer de ‘odd one out’ als ik vertel dat er precies 1 foto in mijn telefoon zit waar bomen op staan, gemaakt tijdens de geluidswandeling die ik deed met kunstenaar Niel de Vries die dag. Van de – oh shock – luttele 200 foto’s die op dat moment in mijn telefoon staan zijn er 195 van de afgelopen 2 dagen genomen om o.a. in dit artikel te gebruiken. Of ik net een nieuwe telefoon gekocht hebt voor het festival vraagt de kunstenaar?
- bomen
Ik heb mijn telefoon al jaren. Ik bewaar geen foto’s op mijn telefoon, veel komen in artikelen die ik schrijf en overigens kies ik wat de moeite van het bewaren waard is en die verhuizen naar mijn laptop en/of een mobiele hard disc. Ik gebruik tot op de dag van vandaag geen ‘cloud’. Ik wil niet persoonlijk bijdragen aan wat ‘de cloud’ in werkelijkheid is. Enorme fysieke datacenters die plek (en stikstofvergunningen) innemen waar mensen zouden kunnen wonen, en veel erger absurde hoeveelheden energie en drinkwater slurpen waardoor we zelfs in de westerse rijke landen een tekort aan energie en drinkwater krijgen. Laat staan in de landen waar er al een tekort daaraan was. Heeft dat enige impact in het groter geheel, totaal niet dat realiseer ik me, maar je moet ergens beginnen, ik wil graag een betere en gelijkwaardige wereld niet alleen voor mensen maar ook voor meer-dan-mensen. Voor mijn werk (artikelen, website voor mijn praktijk) verbruik ik al meer dan genoeg. Het al dan niet gebruiken van ‘de cloud’ voor mijn persoonlijke data is iets waar ik persoonlijk verantwoordelijk voor, en het is waar ik zelf persoonlijk in actie kan komen. “Wie het kleine niet eert”…
The Image Generator is een project van vier partners die gezamenlijk het festival samenstellen uit alle kunstenaars die onder de vier verschillende organisaties werken.
C-TAKT is een platform voor transdisciplinaire kunsten en een referentiehuis voor transdisciplinair talent. Steeds meer kunstenaars zoeken vandaag de grenzen van de kunstdisciplines op en gaan deze verleggen of zelfs overstijgen. Zo ontstaan er nieuwe manieren om zich uit te drukken die niet zo maar te categoriseren zijn binnen een bepaalde discipline. Door deze kunstenaars te ondersteunen wil C-TAKT de ontwikkeling en realisatie van transdisciplinaire projecten kansen geven.
Kunsthal Extra City toont hedendaagse beeldende kunst in een verwelkomende en unieke setting. Als middelgrote Antwerpse kunstorganisatie zijn ze stevig verankerd in het Belgische artistieke ecosysteem en vormen ze een uitdagende hub waar kunstenaars, kunstliefhebbers en stadsbewoners samenkomen. Met een open blik, scherpe keuzes en aandacht voor de kunstenaar ontwikkelt Kunsthal Extra City relevante tentoonstellingen die complementair zijn aan andere kunstenorganisaties.
Platform 0090 is een duurzaam internationaal platform. Een werkplaats en draaischijf voor onderzoek, creatie, residentie, productie en presentatie van transdisciplinaire kunst met aandacht voor tussenruimtes en hybriditeit. Het platform is verankerd in een duurzaam (inter)nationaal netwerk van kunstenaars en partners en zet de zich vormende synergieën om in artistieke processen. De organisatie begeleidt een groep kunstenaars in hun hedendaags en vernieuwend artistieke traject en speelt een actieve bemiddelings- en dienstverlenende rol in multidisciplinaire kunstprocessen (0090 verwijst naar het landennummer van Turkije).
SoAP Maastricht is het platform voor het werk van kunstenaars vanuit verschillende disciplines en achtergronden met oog voor diegene en datgene waaraan veelal voorbijgegaan wordt in de publieke ruimte. Op analoge wijze wordt vanuit verschillende disciplines en achtergronden steeds weer een ander perspectief gezocht van waaruit de toeschouwer/deelnemer een eigen beeld creëert. De SoAP-maker onderscheidt zich door de ruimtelijkheid in het werk, het vanzelfsprekend uitwisselen van ervaring en praktijk(en), door een hang naar gezamenlijkheid en een streven naar eigenstandigheid.
THE IMAGE GENERATOR FESTIVAL
Kunsthal Extra City
Provinciestraat 112, 2018 Antwerpen, België
E: info@extracity.org
T: +32 (0)3 677 16 55
W: https://extracitykunsthal.org/
Daar gaan we…
FOTOS:
Sasha Dees // publiek domein, en indien relevant (pers)foto’s met dank en toestemming van kunstenaars en/of locaties/organisaties voor ongelimiteerd gebruik voor online gebruik bij de artikelen op Trendbeheer.
Leave a Reply