In oktober en november bevindt uw gastcorrespondent zich in Japan, ver weg van de Hollandse kleinburgerlijkheid die Mona Keizer heet. Daarom knal ik er een welgemeende “Konnichiwa bitches!” in en wens ik iedereen een fijne coming out day.
(een bericht van Jochem Rotteveel)
Ondertussen maak ik mij vrolijk met een artist in residency, waarbij ik met mijn collega Thomas Vermeer de stad afspeur naar lokale kleurpaletten en onderzoek doe naar nieuwe materialen zoals washipapier. Waarover later hopelijk meer.
Uiteraard is er ook ruimte voor lokale ontdekkingen en in deze eerste aflevering doe ik een expositie aan van Shuhei Fukuda. Misschien is er nu een lezer die zegt, ‘Hé, die ken ik nog.’ Dat klopt. Want deze charmante Japanner heeft nog geen drie jaar geleden bij PS Project Space in Amsterdam geëxposeerd.
Fukuda werkte ook toen al met zilverpapier, een materiaal dat hij in een repeterende handeling aanbracht op het doek, waarmee meteen de vraag rees: is dit nou schilderen of sculptuur? Destijds waren de werken van Fukuda nog licht en helder van kleur. Liminaal bijna: kon je ze nog zien of vastpakken?
Voor zijn nieuwe expositie bij galerie es quart (geen hoofdletters) laat Fukuda opzettelijk de veroudering en verandering van het materiaal toe, waardoor het proces opzettelijk onderdeel van het beeld wordt. Een gewaagde keuze, want een werk dat nog gaat veranderen, daar worden kopers vaak een beetje zenuwachtig van.
Fukuda heeft daar poep aan. Sterker nog: hij helpt het proces een handje door de doeken met zwavel te bewerken (uiteraard met een gasmasker voor).
Het resultaat: een rauwe schoonheid die de gelaagdheid van het materiaal in elke verouderingsfase laat zien en vanuit elke hoek een nieuwe kleurcompositie oplevert. Een serie die een middelvinger opsteekt naar de angst voor vergankelijkheid en die verandering omarmt. Omdat het veel moois oplevert.
Meer zien:
https://www.instagram.com/shuhei.199431/
https://esquartgalerie.com/
Leave a Reply