Toen Henry Chalfant in de jaren 70 als beeldhouwer naar New York kwam begon hij vanuit een persoonlijke nieuwsgierigheid met het fotograferen van de graffiti op metro’s. Die fascinatie liep nogal uit de hand en leidde tot een documentaire en 2 boeken die wereldwijd van grote invloed zijn geweest op de lokale jeugdcultuur en het bijbehorende straatbeeld.
Zijn loopbaan als beeldhouwer was van korte duur maar hij kreeg er een geheel nieuwe carrière voor terug. En in die nieuwe carrière bleek hij genereus. Hij opende deuren en voor veel van de graffitischrijvers, toen nog tieners, werd zijn atelier een toevluchtsoord/hangplek/kenniscentrum. Een springplank voor een hele generatie vormgevers, kunstenaars, muzikanten en andere creatieve denkers die ook allemaal weer hun eigen pad bewandelen.
Bij STRAAT Museum opende twee weken geleden een overzocht van zijn foto- en filmwerk uit de periode 1977-1987. Een absolute must-see.
T/m 13 maart 2027.
Straatmuseum.com/tentoonstellingen/art-is-not-a-crime
Chalfant blijkt een smakelijke verteller met anecdotes over de moeizame zoektocht naar een uitgever voor Subway Art en hoe Spraycan Art in een Britse krant werd uitgeroepen tot het op één na meest gestolen boek in het Verenigd Koninkrijk. En het meest gestolen boek? Dat bleek Subway Art.
Speciaal voor de opening had hij zijn favoriete button opgespeld. Een ‘heartfelt sentiment’ noemde hij het.
De verzamelde internationale pers kon er geen genoeg van krijgen.
Bijzonder ruim en monumentaal van opzet. De treinen op de muur linksonder zijn geen fotoprint maar een videoprojectie op ware grote. De ene na de andere trein rijdt voorbij. Voor aanvang leek het me een beetje een suf vormgeverstrucje maar als installatie werkt het extreem goed.
In de aanloop naar Subway Art en de documentaire Style Wars fotografeerde Chalfant de opkomende hiphop cultuur in New York. Na de impact van documentaire en boek breidde Chalfant zijn werkterrein uit naar de rest van de wereld.
In Amsterdam klikte hij onder andere een jonge Boris Tellegen.
En in Parijs de omslag voor het vervolg; Spraycan Art.
Hoe fokking vet, het hele (?) treinenarchief van Chalfant integraal uitgeprint aan de muur. Duizenden avonturen van kinderen die aan de haal gingen met het lokale metronet van New York.
Door de jaren heen dacht ik toch zo’n beetje alle foto’s uit het archief wel eens gezien te hebben maar dat blijkt duidelijk niet het geval. Dit krijg je niet gevat in een verslag en/of sociale mediapostje, ga vooral zelf kijken.
Misschien wel het meest wonderlijke werkje op de hele wand. Van wie zou het zijn, een paar verdwaalde uitwisselingsstudenten? De MOAS kunnen wel inpakken.
Ook mooi, replica’s van de bankjes zoals u die vindt op de metrostations van New York.
Chalfant legt uit waar en waarom hij zijn meeste foto’s maakte.
En dat is dus op Intervale Avenue in de Bronx. Geen zich herhalende gebouwen in de achtergrond, hij fotografeerde elke metrowagon in een squentie van vier foto’s die hij later aan elkaar plakte. ‘s Ochtend had hij de zon in de rug als de metro noordwaards reed en ‘s middags goed belichtte treinen zuidwaards. Of net andersom, dat is uw correspondent even vergeten.
Na twee jaar fotograferen begon hij de schrijvers te leren kennen. Omdat hij een stuk ouder was, en wit, dachten ze dat hij een agent was. Toen ze eenmaal zijn foto’s zagen werden ze fan, gaven hem tips wanneer er wat bijzonders reed en af en toen droegen ze werk aan hem op.
Ook in de tentoonstelling twee videocontainers met daarin een compilatie van Chalfants documentaires. En die gaan over veel meer dan alleen graffiti.
Dez op de set van Style Wars, later beroemd geworden als DJ Kayslay. In 2022 overleden aan covid.
Souvenirs uit de archieven.
Met daarin ook aandacht voor zijn tijd als beeldhouwer.
Rechts zijn karatecertificaat. Na een ernstige bedreiging besloot hij op een zelfverdedigingssport te gaan, hij haalde uiteindelijk de zwarte band.
Mag natuurlijk niet ontbreken, Repainting Subway Art. In tien jaar tijd maakte de Nederlandse schrijver Tripl een eigen versie van alle graffiti in het originele boek. Illegaal, op een trein en altijd gefotografeerd op een manier die recht doet aan het origineel. En dat allemaal naast zijn reguliere graffiti praktijken. Re-enactment in extrema.
De Dutch Graffiti Libary maakte voor deze tentoonstelling een aanvulling over de invloed van Chalfant op de Nederlandse pubers van midden jaren 80. Met natuurlijk deze geweldige foto die Chalfant nam met de camera van Eindhovens trots Phet. En Phet kent u natuurlijk nog als een van de aanjagers van de legendarische Betamaxxx/Shoarma Crew tentoonsteliling/partyavond bij Less33 (de schele buur van Het Wilde Weten). Daar zouden foto’s van moeten zijn hier in de archieven maar die krijg ik niet teruggevonden.
En natuurlijk een verwijzing naar de avonturen van de jonge Hagenees Disz die met zijn neus in de boter metrotunnels viel.
Eerst bij de Vara Style Wars kijken en daarna op pad, wederom Boris Tellegen.
Inpandig bij Straat, een permanente tentoonstellingsplek van de Dutch Graffiti Library met deze keer met name aandacht voor oude Amsterdamse punk graffiti van eind jaren 70-begin jaren 80.
Met schaar en vilststift, Adobe CS kan wel inpakken.
Ooit nog opgetreden bij Worm in Rotterdam, RAMM:ΣLL:ZΣΣ. Maker van de eerste echt goede rapplaat ooit.
T/m 13 maart 2027.
Leave a Reply