Time Stretches van Noah van de Wetering bij missing

De opening van het nieuwe initiatief van Claudio Tola (bekend van VLAK)
met werk van Noah van de Wetering.

Ditmaal in de Zomerhofstraat, boven de oude scrap en de nieuwe weggeefwinkel, verstopt aan het einde van een gang gevuld met expositiebezoekers vinden we de kamer waarin missing zich bevindt.
Net als vlak, een expositieruimte waarvan je hem niet verwacht waar hij is, maar die door het harde werken van Claudio een klassieke white cube is geworden.

Het ironische en pijnlijke daarvan is, dat als het werk goed gedaan is, het niet opvalt, de ruimte leent zich aan het werk in plaats van andersom.
En dat is goed gelukt met deze openingspresentatie van Noah van de Wetering.
De ruimte; kantoor-core-chique, is gevuld met een serie kleine foto’s op ritmische wijze over de muren verspreid met twee listening bar achtige speakers op de vloer (ik ben nog nooit in een listening bar geweest maar dit is precies wat ik me erbij voorstel, een club hippe kunst mensen die net iets teveel aandacht schenken aan alles wat er in een ruimte gebeurt).

Het werk van Noah is altijd een conceptueel genot, ergens minimalistisch en mysterieus, de echte schoonheid onthult zich wanneer je de bijbehorende teksten leest.
Vijfentwintig maal dezelfde foto, een snapshot van een kamer, geen mens te bekennen maar haar sporen overal aanwezig, een jas aan een haakje, halfopen kastdeurtjes.

Vijfentwintig van dezelfde foto’s, maar toch vijfentwintig keer anders, op subtiele wijze word je erop gewezen dat, hoewel elk beeld hetzelfde is, het reproductieproces handmatig is. Dit zijn geen druk op de print knop of stuur naar de specialist afdrukken, dit zijn prints die in de doka met de hand zijn gemaakt door de kunstenaar.

Vijfentwintig foto’s, elk belicht voor 18 minuten, samen 7.5 uur aan werk, één werkdag, het onbetaalde halfuurtje pauze niet meegenomen.

Van de Wetering bevraagd hier de waarde van artistieke productie, in totaal 1 werkdag aan werk aan de muur, elk werk te ruilen voor een werk dat ook 18 minuten heeft gekost.

Maar wat is 18 minuten werk, 18 minuten belichting – een mechanisch proces waaraan de kunstenaar niet deelneemt. Het artistieke werk gebeurt om die 18 minuten heen, het maken van een snapshot, het uitkiezen van juist deze foto uit ongetwijfeld honderden. Het voorbereiden van de doka, het fixeren van de foto, het kiezen van een presentatiemethode, het produceren van de presentatiemethode. Om nog maar niet te spreken over het denkwerk dat zich afspeelt rondom het maken van een (expositie)concept.

Ergens is die 18 minuten een adem kader, een machinaal proces, een moment om te zuchten en even 18 minuten uit te staan terwijl de belichtingsmachine voor een paar minuten de last van de artistieke productie van de kunstenaar overneemt.

Het is een prachtige manier om de waarde van artistieke productie te bevragen, en juist ook de vinger op de zere plek te leggen, want deze werken zijn niet in 18 minuten ontstaan, maar ergens is dat ook niet uit te leggen binnen de zakelijke kaders waarin er van kunstenaars wordt verwacht hun praktijk uit te leggen.
Kunstenaars zijn ondernemers, ondernemers maken winst, ondernemers halen hun kpi’s, ondernemers ruilen 18 minuten arbeid voor 18 minuten geld.

18 minuten voor minimumloon als 21plusser is €4,50

Maar de kunstenaar als ondernemer is zzp’er, en voor hen geldt er geen minimumloon.
Het gemiddelde uurloon van een beeldend kunstenaar in 2026 is 54 euro per uur, 18 minuten van dat uur is dan €16,20.
Volgens het wetsvoorstel voor meer duidelijkheid zzp’ers en sterkere positie laagbetaalde schijnzelfstandigen dat in 2025 werd gedaan, zouden zelfstandige ondernemers die minder dan 36 euro per uur verdienen als zelfstandigen moeten worden aangemerkt als werknemers in loondienst.
18 minuten op deze voorgestelde grens van 36 euro is €10,80.

In 18 minuten kan niemand iets van indringende waarde maken, kunstenaars zeker niet, gelukkig maar. Misschien teken je in 18 minuten de mooiste tekening ooit, die tekening is niet in 18 minuten ontstaan, maar in jaren denken, leren, het aanscherpen van je zintuigen.

De grap hiervan is dat dit ongemak met 18 minuten artistieke productie ook duidelijk te zien is op de formulieren waarmee je je kan aanmelden om een werk te ruilen voor een van de werken aan de muur. Het voorstel; 18 minuten voor 18 minuten, is filosofisch/conceptueel perfect, maar is dat ook de wereld waarin we leven?
Formulieren worden gevuld met ruilvoorstellen getekend door maren, mitsen en constructies rondom het nummer 18 en de 25:1 ratio waardoor het geruilde werk in de filosofie van 18 minuten zou passen zonder een directe 1:1 ruil van tijd te zijn.

Ik heb mijn best gedaan om het schrijven van deze tekst tot 18 minuten te beperken, een compleet onbegonnen taak, vandaar hier mijn ruilvoorstel en verantwoording ->

Een expositieverslag voor een print uit de serie One and twenty-five moments II (nummer 11/25)

Versie 1 tekst 52 min
waarvan
5 afgeleid op m’n telefoon
3 opzoeken de juiste muziek om te schrijven
4 opzoeken van bronnen rondom lonen
1 uitrekenen waarde 18 minuten arbeid

= 39 minuten

Editen naar versie 2 40 minuten
waarvan
3 factchecken
3 zoeken naar expositietekst onderin een natgeregende tas
23 formatteren voor online, zoeken naar foto’s etc.

Voor een totaal van 79 minuten werk aan dit verslag.
Het totaal aantal vrije uren in een weekend buiten de 8 uur die je slaapt elke nacht is 32 (33 dit weekend met het verzetten van de klok) 1:25 in dit weekend is dus 1 uur en 19 minuten.

Dus ruil ik 1:25e van mijn klokverzetweekend voor 1:25e van een werkdag.

Time stretches van Noah van de Wetering bij missing aan de Zomerhofstraat 71 is nog op afspraak te bezoeken tot en met 22 november.
Voor afspraken neem contact op met missing via ciao(at)missing.cx