Articles by Jacques Placques

“Heeey Tim! Lang niet gezien. Hoe gaat het met jou?” O nee, dacht Tim, maar zei: “Prima.” Hij wilde snel weer door. Maar Fjord was nog niet klaar. “En met je kunst?” Tim haalde diep [Meer…]

“Heet je echt zo? Ik dacht dat het een artiestennaam was.” De vrouw pulkte haar driekwartbroek uit haar bilspleet en keek Jonas uitdagend aan. Of zwakbegaafd. Jonas kon het niet met zekerheid zeggen. Een paar [Meer…]

“Waarom zit jij deze vergadering voor?”, vroeg Tamara vanachter haar grote zonnebril vandaan. “Omdat je meer exposeert dan wij?” Ze gooide haar hennahaar demonstratief van links naar rechts. Saskia bleef rustig en schonk de laatste [Meer…]

“Joh, ben jij kunstenaar? Dat had ik echt niet gedacht!”, zei de dame in het rode jurkje. Ze boog net iets te ver naar voren, waardoor Jonathan werd getracteerd op een inkijkje waarop hij niet [Meer…]

Het hele jaar had ze er met allerlei smoezen steeds onderuit weten te komen. Buikgriep, koortslip en zelfs MRSA-verschijnselen hadden Janneke gespaard van familiebijeenkomsten. Maar deze kerst kon ze er niet aan ontkomen. “Misschien wel [Meer…]

Tim knipte het tl-licht aan. Binnen een paar seconden verspreidde de blauwe gloed zich door de ruimte. Zijn ruimte. Hier werkte, woonde, at en sliep hij. Al een paar jaar. Hij kon morgen een telefoontje [Meer…]

Na veel aandringen van Rambambita had Thijs uiteindelijk toch ingestemd met de groepstentoonstelling in Lelystad. Hij had nog wel wat noten op zijn zang gehad: kosteloos transport en verzekering van zijn werk bijvoorbeeld. Ook wilde [Meer…]

Het was nog vroeg toen ze een vinger in haar keelgat stak. Haar bourgondische Brabantse roots hadden Rambambita een fors postuur opgeleverd waar ze graag vanaf wilde. En hoewel ze een voorkomen had om in [Meer…]

“We zijn genomineerd voor de International Culture Innovation Theatre Music Prestige Prize Award 2017!”, riep Wim. De zakelijk leider moest halverwege de zin even op adem komen. Zijn collega Jens keek hem verbaasd aan: “Als [Meer…]

Andermans werk doen. Voor niks. Klinkt vreemd, maar bijna iedereen doet dit dagelijks. Kunstconsumenten zijn de afgelopen tien jaar veranderd in promotieteams die op social media werk van marketingafdelingen in de culturele sector hebben overgenomen. [Meer…]

Veel kunstenaars klussen bij om in hun onderhoud te voorzien. Vaak onder hun niveau en slecht betaald. Het is de trieste conclusie van jarenlang praktijkonderwijs dat net niet helemaal aansluit op de praktijk. Je zou [Meer…]

“Hoeveel zit er eigenlijk nog in de kas?”, vroeg Antoine zangerig. “Nauwelijks genoeg om deze drukgang te betalen”, zei Pierre. “En de volgende editie wordt helemaal moeilijk.” Otto veerde op: “Ik wil wel garant staan!” [Meer…]

“En waarover wil jij dan schrijven, Otto?” Pierre kon nauwelijks zijn geduld bewaren en krabde aan zijn baard. Otto voelde zich ongemakkelijk. Hij kwam vaker niet dan wel naar redactievergaderingen en zijn ideeën werden zelden [Meer…]

“Ik vind dat we dit stuk niet moeten plaatsen. Het is ongenuanceerd en staat vol hyperbolen. En waarom schrijft deze vrouw zoveel in kapitalen; we zijn toch niet dom?” Eindredacteur Erwin keek ongemakkelijk de tafel [Meer…]

“Is het persbericht er al uit?”. Zakelijk leider Wim stond bijna hyperventilerend aan het bureau van persvoorlichter Jens. “Nog niet”, reageerde Jens rustig, verbaasd over de zichtbare opwinding van zijn doorgaans aan autisme grenzende collega. [Meer…]

“Ik maak even een selfie met de kunstenaar! Voor op Instagram. Zien m’n vriendinnen dat ik ook cultureel kan zijn. Vind je niet erg toch?” Voordat Jona het wist had hij de rijk geparfumeerde arm [Meer…]

Net voordat hij een slok kon nemen voelde Joris een hand op zijn arm. De hand stak onder een morsig corduroy jasje uit en hoorde bij een man die duidelijk al een slok teveel op [Meer…]

Het was even na vieren en voor het eerst die dag ging de telefoon. Jona nam geschrokken op. “Hoiii Jona, met Cheryl van Jinc spreek jij”, kwijlde het in zijn oor. “Jona, we hebben jouw [Meer…]

Enno zat rustig te werken in zijn galerie toen de telefoon ging. Een man met een vernauwd strottenhoofd meldde in minder dan vijf woorden dat hij de hele presentatie van de volgende expositie wilde opkopen. [Meer…]

“Hallooo, wat hebben we hier…?”, zei de Oude Hollandse Witte Man tegen Briëlle. Zijn ogen namen haar van top tot teen op. En nog een keer van teen tot top. Briëlle keek verbaasd van haar [Meer…]

“Zo…”, zei Pluisje tegen niemand in het bijzonder toen ze het ateliercomplex binnenstapte. Hoge plafonds, roestige sponningen, een plas regenwater op de vloer. Waarom deden zoveel kunstenaars zichzelf dit aan? Ze had maar een dik [Meer…]

Mevrouw De Ambtenaar kwam hijgend haar kamer binnen. Dat kon maar twee dingen betekenen, wist Klaartje. Of ze was ergens enthousiast over, of ze had seks gehad. Dat laatste leek Klaartje niet heel waarschijnlijk, dus [Meer…]

Het was zaterdag, eind van de middag. Antonius vroeg zich af wat hij moest eten die avond. Zijn koelkast was leeg. Zijn portemonnee ook. Misschien een goed moment om naar de finissage bij Galerie Obscuur [Meer…]

“Dat moet door een vrouw gemaakt zijn. Kan niet anders”, zei Boris toen hij de ruimte binnenstapte. De kunstenaar beende recht op een wollen sculptuur af. “Net zoals je aan de rijstijl ziet dat er [Meer…]

“Bah, een lauwe bal”, zei Lodewijk-Frederik toen hij een hap van zijn bitterbal nam. Hij mikte het restant achter de dichtstbijzijnde palmplant. Napolitana deed net of ze het niet zag. Lodewijk-Frederik was in haar ogen [Meer…]