To Stay Alive, een kunstenaarsfilm

(Een bericht van Charlotte van Winden)

    (Alle afbeeldingen © To Stay Alive)

‘A dead poet does not write’ luidt de strekking van de ArtHouse film ‘To Stay Alive’ met Iggy Pop en Michel Houellebecq in de hoofdrol.

Los van alle lovende recensies die de IDFA film op zak heeft, wil ik dit podium benutten om de te grote groep aan te spreken die er nog niet van heeft gehoord. Het lijkt misschien niet de meest gangbare kunstvorm om over te schrijven, maar dit is een echte kunstenaarsfilm, zowel voor makers als voor minnaars.

De strekking van de film “A dead poet does not write” is vrij vertaald naar “kunstenaars die dood zijn kunnen niets meer maken”, niet te verwarren met levend ben je meer waard dan dood, want dat kan in dit vakgebied met de verkeerde definitie mager tegenvallen. De regisseur Erik Lieshout gebruikt de tekst uit Houellebecq’s essay Rester Vivant, – methode, dat geschreven lijkt te zijn voor onbegrepen verloren geniën om ze weer kracht te geven om door te gaan met hun leven, maar vooral om werk te blijven maken. Maar de tekst stamt reeds uit 1991, nu gebruikt Lieshout het als basis om twee iconische makers bij elkaar te brengen.

advertentie(s)

Terwijl Mr. Pop het essay hardop leest voor de camera, worden er drie mensen geïntroduceerd die lijden. Dit lijden is volgens het essay noodzakelijk om te kunnen creëren. Terwijl sommige karakters dit beamen en beweren de mooiste werken slechts te kunnen maken onder de ellendigste persoonlijke omstandigheden, ontkracht Robert (een schilder) deze opvatting door uit te leggen dat hij juist niet kan werken op het moment dat hij zich erg slecht voelt, maar juist in een periode daarna opbloeit in het atelier. Deze nuance geeft de semi-documentaire diepgang door niet te generaliseren over werkhouding en gedrag.

Wanneer Pop op bezoek gaat bij het (enige fictieve) karakter Vincent, dat wordt gespeeld door Houellebecq zelf vinden inspirerende gesprekken plaats. Zo meent Vincent dat kunst geen beweging is, linkend aan de punk subcultuur in Engeland in de jaren zeventig, waarop Pop openhartig toegeeft dat hij het een hele moeilijke periode heeft gevonden. Massa’s punkers die geheel verkleed compleet over hem heen liepen.

De film heeft niet zozeer een clue in de zin dat ik iets verklap waardoor de gehele film overbodig wordt; sterker nog: de clue van de film is eigenlijk al verklapt in de titel. Wat wel een interessante zijweg is die ik nog niet helemaal wil weggeven, is dat Vincent aan Pop zijn installatie wil laten zien die hij in de kelder aan’t bouwen is. Eerder introduceerde Vincent dit al als “het geheim van het leven” en net als het koffertje in Pulp Fiction mag dit de hele film duren. Terwijl Vincent met een askraag van drie centimeter verlegen buiten wacht op zijn reactie, gaat Pop compleet uit zijn dak.

De karakters komen samen op de Champs-Elysees met Iggy Pop mank, doch charismatisch triomfantelijk voorop.

Gelukkig willen de meeste mensen helemaal geen zelfmoord plegen; kunstenaar of niet, of hebben de meeste mensen geen last van chronische depressies. Deze ‘feelgoodfilm over lijden’ is een oprechte ode aan het leven en daarom voor iedereen interessant, in het bijzonder voor kunstenaars, dichters en andere makers die zich toelaten tot het gevoel, want ‘dat gaat tenminste ergens over’ zoals Mister Pop het uit het essay souffleert.

“To Stay Alive: A Method is a 2016 Dutch documentary film directed by Erik Lieshout, Arno Hagers and Reinier van Brummelen. It is based on Michel Houellebecq’s 1991 essay “To Stay Alive”, about struggling artists, the role of the poet, and mental health problems. It features marginal artists as well as Houellebecq and the rock singer Iggy Pop, who reads from the original essay.”

en.wikipedia.org/wiki/To_Stay_Alive:_A_Method

Nog in een bioscoop bij u in de buurt:
biosagenda.nl/film_to-stay-alive-a-method_31563.html

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*