Guido van der Werve wilde een dagje niet meedraaien. Hij bevond zich op 28/29 april 2007 exact op de geografische noordpool. Daar draaide hij 24 uur lang mee met de zon, en dus niet met de aarde. Hij bewoog en stond daardoor stil. Het ijzige werk, Nummer negen, the day I didn’t turn with the world is vanaf zondag 21 september te zien in de nieuwe kunstruimte Monopole, tegenover het Stedelijk Museum Schiedam.
Nummer negen, the day I didn’t turn with the world van Guido van der Werve.
De regionale kunstfondsen De Groot Fonds en Fonds Schiedam Vlaardingen vroegen aan het Stedelijk Museum Schiedam om een plan te ontwikkelen voor de al lange tijd leeg staande bioscoop. Omdat het gebouw een voor een kunstruimte atypische inrichting heeft en geen klimaatinstallatie dacht men al snel aan een ander type kunst dan werken uit de verzameling. Ze wilden het gedurfder aanpakken en richten zich op “jonge cultuurliefhebbers en jongvolwassenen die feeling hebben met kunst en creativiteit, maar zich nog niet altijd thuis voelen in musea of in het aanbod van grote culturele instellingen.”
Boris Acket, met een achtergrond in elektronische muziek en clubcultuur, werkt als beeldend kunstenaar en componist met geluid, licht en beweging, vaak in buitenruimtes. Die combinatie maakte hem tot een ideale curator voor de doelstelling van het museum. Hij werkte daarbij samen met co-curator Sanneke Huisman, schrijfster van oa. A Critical History of Media Art in the Netherlands: Platforms, Policies, Technologies en curator bij onder andere Li-Ma. Ze schrijven: “Je betreedt een wereld waarin je alles voor het eerst lijkt mee te maken, door de ogen en oren van de kunstenaars.”
Hoewel hij bestaat uit techniek, draait de tentoonstelling om natuurlijke fenomenen. Natuur is volgens de curatoren overal. Technologie is ook natuur. De mens is technologie. Met de verzameling werken doen ze een (wat mij betreft geslaagde) poging om de scheiding tussen de twee op te heffen, hoewel een microfoon natuurlijk technologie blijft en water natuur. Die verwarring willen ze ook meegeven.
De multimedia-installaties in Silence & The Presence of Everything bestaan onder andere uit gras, video, een weerfenomeen, lasers, water, soundscapes, zon & maan tegelijk, algoritmes en microfoons. De fysieke ervaringen die ze bieden zijn regelmatig mogelijk gemaakt door de laatste stand van de techniek: een ultra-gladde coating, gyroscopen die aangestuurd worden door metingen 6000 kilometer verderop, de ultradunne, met glasvezel verweven, lichtbrekende stof Scrim, een camera die 24 uur blijft werken bij 0 tot -35 graden en kleding die een mens zo lang ook levend houdt.
Wavering van Lachlan Turczan. “Je laat gewoon zien wat er gebeurt, maar dat kan evengoed subliem zijn.” (BA)
Sunbeam Capured van Sabine Marcelis en Boris Acket. “Het mystieke als brug tussen de disciplines.” (SH)
Unusual Wheater Phenomena van Boris Acket.
Tele-Present Wind van David Bowen. “Hoe vaak kijken we zo lang naar een dansende grashalm?“ (SH)
Dew Point van Lily Clark. “Een wereld van 60×60 cm waarin je kunt verdrinken” (BA)
De installatie van Tina Farifteh was op het moment van bezichtiging nog niet afgerond.
Tijdens de rondleiding werden de werken van Daan van Golden ingepakt. Die fijne overzichtstentoonstelling heb je hoop ik gezien.
Waar aan het begin van de vorige eeuw de Sociaal-Democratische Arbeidspartij op zolder kantoor hield, in de jaren zestig cowboy- en knokfilms gedraaid werden en nozems voor de deur hingen en in de jaren 90 het bingotoerisme de buurt op stang joeg ervaar je nu technologie als natuur en vice versa. Een juweel voor de stad en Stedelijk Museum Schiedam.
Silence & The Presence of Everything
Tot en met 31 mei 2025
Monopole
Appelmarkt 2A
3111 JA Schiedam
Open van dinsdag tm zondag 11.00 – 17.00 uur
https://monopoleschiedam.nl/
Leave a Reply