Van 28 mei tot 1 juni was ik bij het Fiber festival. Het festival heeft voor wat betreft de beeldende kunst de focus op geluidskunst, kunst waar geluid, en dan geen melodische muziek, maar ‘klanken’ centraal staat. Klanken uit de natuur, ons dagelijks leven, mechanische, elektronische en digitale klanken. Dit jaar was er een selectie van negen werken onder het festivalthema Fragiele Krachten.
‘Voor het festival van 2026 verkent FIBER het thema Fragiele Krachten als bron van collectieve kracht. Niet om fragiliteit als zwakte te zien, maar om te benadrukken dat spanning, gevoeligheid en zachtheid een krachtige, verleidelijke kracht zijn. Het concept van kwetsbaarheid bevat een interessante spanning: het is iets dat gemakkelijk beschadigd kan raken, kan barsten of in stukken kan breken. Het is een staat van spanning die, eenmaal doorbroken, onmogelijk terug te keren is. Met dit in gedachten vragen we ons af: wat betekent het om te luisteren, optreden en spelen in relatie tot kwetsbaarheid? Welke soorten krachten kunnen veerkracht bijbrengen als iets onherstelbaar lijkt?’
Bij binnenkomst in de Brakke Grond hangen verschillende stenen aan draden aan het platfond of zijn aan de pilaren gemonteerd: ‘What the stone holds of the Living’ een tactiele installatie van Anais Lossouarn, als je de stenen aanraakt en streelt maak je als mens een verbinding met het resonerend mineraal en creëer je klanken.
- Anais Lossouarn (foto: Sabine van Nistelrooij)
In de ruimte er pal achter ‘Piano/Forte’ van Mike Rijnierse & Rob Bothof twee slingerende binnenwerken van piano’s. Tot grote fascinatie van een van de jongste bezoekers op het festival, mag je die een zwiep geven en komen er allemaal ‘gekke geluiden’ uit deze wel heel raar uitziende schommel, ze kan er geen genoeg van krijgen.
Op de binnenplaats buiten ‘Garden of Mnemonics’ van Sunjoo Lee een installatie waar ze de verbinding tussen ecologie en technologie onderzoekt. In de installatie van keramische objecten met modder, plantjes en bacteriën die energie opwekken en daarmee klanken produceren. Afhankelijk of er energie is hoor je het of niet.
In ‘The choir of Dissonance’ een installatie van een cirkel van kleine speakers van Brahim Tall ga je door een range van geluid van gefluister van intieme individuele stemmen in verschillende talen naar het samenkomen van stemmen die steeds sterker worden in een koor tot ruis en weer terug.
Iets verderop ‘On Randoms Walks’ van Franziska Windisch waar kleine metalen kettinkjes op trillende pulserende koperen schalen liggen en die harmonische aanrakingen maken samen een onvoorspelbare compositie.
In SO(N)R van AYO (in samenwerking met glasblazer Gert Bullee en Yanik Soland) haar interpretatie van een traditioneel Luo blaasinstrument de Abu, dit werd gebruikt om een sterfgeval aan te kondigen.
AYO (foto: Sabine van Nistelrooij)
‘Incidence of Light’ is een kinetische sculptuur een ruimtelijk licht reflectie schaduw spel van Mariska de Groot in dialoog met krakende, brommende, piepende ritmische klanken.
In de grote zaal volg ik aan en af voor twee dagen het symposium met keynotes, geluidperformances en een serie panels en presentaties geleid door Abdo Hassan over hoe concepten als kwetsbaarheid, zorg, en vormen van soft power kunnen bijdragen aan het creëren van regeneratieve relaties met ecologische en technologische systemen. Met een balans van deelnemers die spraken vanuit artistieke praktijk en uit de wetenschap en een heen en weer gaan tussen alarmerend, hoopvol en strijdbaar…
Voor de deur van de grote zaal een kinetische sculptuur ‘Thixocymatics’ van Aldo Brinkhoff een soort nieuw instrument dat een blok thixotroop calcium manipuleert, een trillend en in elkaar zakkend en verschuivend materiaal een langzaam maar gestaag steeds veranderend organische bewegend object.
In de Rode Zaal ‘De Glace et d’eau’ van Robin Koek en Jean Emmaniel Rosnet. Zes mensen gaan tegelijkertijd de zaal in en lopen rond met en koptelefoon in een mistige ruimte waar je afhankelijk van waar je staat en loopt de verschillende klanken van een gletsjer hoort, kraken, piepen, kreunen, water druppels van smeltend ijs, afbreken en vallen van stukken ijs. Miljoenen jaren oud, sterk en kwetsbaar het roep verwondering op en schaamte, wat doen we met onze natuur?? Deze geluiden worden afgewisseld met teksten van schrijver Fanny Taillandier (ingesproken door een stemacteur) die al decennia lang veranderingen van gletsjers vastlegt in veldopnames en beschrijvingen. Het werk roept bewondering op maar vooral ook verwondering, een gevoel van schaamte, waar zijn we in godsnaam aan het doen als mensen, dit leven als parasieten, wat is toch deze drang tot vernietiging en misbruik van het ecosysteem om ons heen en daarmee ook van ons species?
FIBER FESTIVAL
www.fiber-space.nl
FIBER is een Nederlandse interdisciplinaire organisatie opgericht in 2011 die nieuwe ontwikkelingen presenteert in audiovisuele kunst, digitale cultuur en de experimentele en diepere hoeken van elektronische muziek. Het team werkt het hele jaar door samen met een levendig netwerk van kunstenaars, ontwerpers, onderzoekers en ontwikkelaars, die ernaar streven om geestverruimende ervaringen aan een breed publiek te introduceren. Speciale aandacht gaat uit naar de ondersteuning van opkomende talenten uit tal van creatieve disciplines.
FOTO’s:
Sasha Dees // publiek domein, en indien relevant (pers)foto’s (in dit artikel Sabine van Nistelrooij) met dank en toestemming van kunstenaars en/of locaties/festival/organisaties voor ongelimiteerd gebruik voor online gebruik bij de artikelen op Trendbeheer.
Leave a Reply