Tot nu toe volgde ik de Biënnale van Lyon voornamelijk op afstand, maar nu was er tijd om er eens daadwerkelijk fysiek naar toe te gaan. Terwijl in Lyon studenten druk doende waren met het voorbereiden van hun dagelijkse onderwijsprotesten, en anderen die protesten aangrepen om in de stad te rellen en merkwinkels te plunderen, trokken wij er vier dagen op uit om de verschillende locaties van de Biënnale te bezoeken.
We begonnen op het centrale Place Bellecour om een papieren plattegrondje van de stad te scoren, maar het ‘Office du Tourisme’ aldaar bleek twee dagen eerder door de relschoppers in de as te zijn gelegd, dus het functioneerde nu als een reflectiemonument voor onthutste Lyonnais. Inmiddels was er een avondklok ingesteld om verdere rellen en plunderingen te voorkomen.
(een bericht van Frits Dijcks)
Een beter startpunt was macLyon (Musée d’art contemporain de Lyon), een van de hoofdlocaties gelegen buiten het historische centrum. In het gebouw dat door architect Renzo Piano (o.a. Nemo, Amsterdam) tot hedendaags museum is getransformeerd is een goed gecureerde tentoonstelling te zien met internationale deelnemers aan de biënnale. De werken krijgen hier de aandacht die ze verdienen en ook de ‘routing’ door de zalen is heel mooi gecomponeerd met afwisselend verlichte en verduisterde ruimtes. Hier ook veel aandacht voor Robert Filliou (1926 – 1987) die ook later op andere locaties in de biënnale steeds weer opduikt als historisch intermezzo. Soms is de Fluxus kunstenaar een beetje als ‘bijzaak’ geplaatst in tussenruimtes, maar wel leuk om nu meer werk te kunnen zien van de man die ook verantwoordelijk is voor de ook na zijn dood voortgaande ‘verjaardag van de kunst’ (nu 1.000.063 jaar oud).
- Robert Filliou – Gebursttag der Kunst, eerste lustrum in 1973
Er zijn veel goede installaties, sculpturen en video’s te zien en ze worden afgewisseld met met meer post-koloniale politieke werken uit Australië en Nieuw-Zeeland. Hoewel elke locatie begint met het thematische verhaal rond deze editie van biënnale, besloot ik telkens weer om het niet te lezen en me direct over te geven aan de kunstwerken. Ik heb inmiddels wel een idee van deze repeterende curatorverhaaltjes en prefereer ze niet meer te lezen omdat het zelden iets toevoegt aan de daadwerkelijke ervaring van de kunstwerken. Iets met het doorgeven van dromen en de toekomst, kapitalisme, economie etc.
Sterke ‘spoken word’ en tap performance van Jelena Jureša – Don’t take it personally: We’re at war.
Bevreemdende grijze totaalinstallatie van Erwan Sene.
Gedetailleerd werk van Archana Hande over repetitie in het arbeidsproces…
…en ook een betoverende ponskaartenprojectie.
Mónica Mays met helaas slechts één sculptuur. Smaakt naar meer.
Beklemmende dystopische onderwereldvideo van Karlos Gil.
Manfred Paul fotografie van uit het leven van één vrouw. Van wie de tapijtvloer is, is me ontgaan.
- Herkenning bij het werk van June Crespo, dat vorig jaar in Den Haag bij 1646 te zien was.
Fondation Bullukian
Na de mooi samengestelde en gepresenteerde tentoonstelling in macLyon gaan we door naar Fondation Bullukian waar het werk dus direct weer tegenvalt. Deze presentatie maakt een wat traditionele en conservatieve indruk met weinig uitschieters en een wat belegen presentatie. De locatie werkt ook niet helemaal mee.
Speelse installatie van Mercedes Azpilicueta met Dolle Mina beelden uit het Amsterdam van de jaren 70 (en tramlijn 24 naar Stadionplein met een pleidooi voor meer Kresjes).
Ingetogen tapijtwerk (de textiel- en tapijttrend is nog steeds niet voorbij) van Rossella Biscotti.
Persoonlijke favoriet hier is Florian Fouché, die zich in zijn videoloops zeer vrij beweegt met mooie visuele vondsten en confrontaties. De ruimtelijke installatie met elementen uit de video’s doet helaas wel afbreuk aan wat er op de beeldschermen te zien is.
Zaalvullende installatie van Kokou Ferdinand Makouvia met veel interessante elementen en details.
Uiteraard is dit slecht een greep uit het aanbod, en er zijn nog andere belangrijke locaties te bezoeken dus binnenkort: deel 2 van Biennale de Lyon…
18e Biennale de Lyon — Art contemporain 2026 is nog te bezoeken t/m 13 december.
Leave a Reply