Na enkele dagen op de biennale nog steeds niet moe, dus nu gaan we verder op de meeste zuidelijke hoofdlocatie ‘Les Grandes Locos’ vlak bij de plek waar de Rhône en de Saône bij elkaar komen. Op deze industriële locatie werden in de 20e eeuw de treinen van SNCF onderhouden en de grote hal lijkt hier de ideale plek voor grote monumentale installaties.
Deel 1 van Biennale de Lyon vind je hier: Trendbeheer.com/2026/11/15/biennale-de-lyon-art-contemporain-deel-1/
Zoals in veel steden krijgen post-industriele locaties een nieuwe functie als festivalterrein of creatieve hub. Ook deze plek herbergt meerdere functies. Bij binnenkomst worden we verwelkomd met een ontregelende geluidsinstallatie en monumentale ingrepen waarbij de architectuur en de lege ruimte wordt benut.
(een bericht van Frits Dijcks)

Ashleigh Taupaki toont de lengte van een inheemse boom.

John Miller toont de lengte van een politiek spandoek.

Ook weer een fijne installatie van Laure Prouvost waar je als bezoeker de maag van een walvis betreedt. De ervaring is mooier dan de overzichtsbeelden die ik vooraf in de promo al had gezien, dus ik deel hier een beeld vanuit de binnenzijde omhoog gezien.

Leilah Babirye toont mechanische grijpers die zich als bloemknoppen openen en sluiten en ook een geur verspreiden.

Deze berg puin van Lara Almarcegui staat op zichzelf maar werkte met het horizontale werk van Miguel Rothschild dat erachter hangt als één installatie veel beter, dan alleen op zichzelf.

Het hangende landschap van Miguel Rothschild waarvan de ‘achterzijde’ dan eigenlijk weer het meest interessant en complex is.

Michael Stevenson heeft drie fictieve klaslokalen ingericht.

Een doolhof-datacentrum-installatie van Akwasi Bediako Afrane. opgebouwd uit elektronisch afval en op een beetje kinderlijke wijze interactief gemaakt met lichteffect opwekkende fietsaandrijving aan alle zijden van het doolhof. Gelukkig kwam dit groepje aandoenlijke ‘Petit Nicolas’-kinderen langs, onder leiding van een inspirerende ‘akela’ die de aandacht van de kleuters heel goed wist te richten op de poëtische aspecten van de werken in de tentoonstelling.

Sriwhana Spong heeft een groot gordijn opgehangen van doek dat is gekleurd met Fanta (size matters).

Subtiel werk met kleerhangers van Candrani Yulis dat helaas niet helemaal goed tot z’n recht komt omdat het verkeerd is gericht en negatief wordt beïnvloed door naburige installaties die te dichtbij staan.

Éléonore Saintagnan met een installatie van fraaie sculpturale verkleedpakken en een video van de praatperformances die ermee zijn verricht. Was beter geweest om een van deze twee perspectieven te kiezen.

Mette Sterre (uit Delft) pakt flink uit met ‘over the top’ kantoorgrappen-installatie, die tegelijk een racecircuit is. Enkele keren per dag mogen bezoekers kantoorstoelen gebruiken om het parcours te testen.
In het algemeen vond ik de aanpak in Les Grandes Locos minder geslaagd dan die op de andere hoofdlocatie (macLyon). De hal is geweldig en nodigt natuurlijk uit tot monumentale en radicale ingrepen, maar de positionering was hier erg willekeurig en overvol zodat veel werken niet tot hun recht kwamen. Kwantiteit won het regelmatig van kwaliteit, zowel in de individuele bijdragen van kunstenaars als in de tentoonstelling als geheel. En daardoor werden ook de betere werken aangetast.
Musée des Confluences
Vanuit Les Grandes Locos besluiten we te voet naar het centrum van Lyon terug te lopen. We waren tenslotte geheel verzadigd van de vele impressies en hadden behoefte aan frisse lucht. Uiteindelijk komen we aan bij Musée des Confluences gelegen op het zuidelijkste puntje van het schiereiland tussen de Rhône en de Saône. Het programma van de biënnale geeft geen informatie over welke kunstenaars op welke locatie zijn te zien. En omdat dit ook een museumgebouw is, hebben we hoge verwachtingen. Maar eenmaal aangekomen bij dit moderne wetenschaps- en archeologiemuseum blijkt het te gaan om slechts één ingreep in de centrale hal.

Monira Al Qadiri heeft er drie opblaasvormen in geplaatst, mooie vormpjes maar dit beeld kennen we wel van Blow-Up Den Haag en andere ‘citydressing’ kunsttoepassingen. Hier ook een nogal vanzelfsprekende combinatie met de museumthematiek en de architectuur, waardoor het meer als aankleding functioneert dan als artistieke interventie.
We besluiten om het voor die dag voor gezien te houden en de volgende morgen te starten met Musée Lumière. Dat is geen onderdeel van de kunstbiënnale, maar wel van het gelijknamige en gelijktijdige filmfestival van Lyon dat dit jaar het oeuvre van de Coen brothers viert (dus dat slaan we even over in dit verslag).
Daarna wandelen naar FRAC/ Institut d’art contemporain de Villeurbanne waar de biënnale zich focust op jonge kunstenaars. FRAC’s vind je in heel Frankrijk als regionaal centrum voor hedendaagse kunst. Ze kunnen heel verschillend zijn in omvang. In Duinkerken bijvoorbeeld, is het een groot museum met daarin ook een geweldige monumentale hal. Maar in sommige steden is het een meer bescheiden kunstcentrum in een historisch gebouw (bijv. in Metz). Dus je weet nooit precies wat je kunt verwachten. In Lyon ligt het behoorlijk buiten het centrum in een woonbuurt, dus dat belooft niet een heel grote locatie, maar we zijn blij verrast met de architectonische kwaliteit van dit moderne gebouw en ook met de zorgvuldige presentatie. Wel jammer dat we op het midden van de dag arriveren en ze een lunchsluiting hanteren, maar we zijn niet de enige bezoekers die staan te wachten tot de deuren weer open gaan.

In een neutrale display setting toont Charles-Arthur Feuvrier Fok-Shan persoonlijke verhalen en interpretaties over een stenen trappyramide op een eiland van de Mascarenen-archipel waarvan niemand de precieze oorsprong en betekenis kent.

Mandala cartografie van Haonan He.

Zeer precies uitgewerkt landschap van Yehwan Song waarin water- en informatiestromen in verschillende talen door de installatie heen sijpelen. Indrukwekkende combinatie van materialen en technieken, deskundig toegepast in een totaalwerk.

Mensfiguren van Maja Fredin. En speciale aandacht voor de fotograferende bezoeker rechts in beeld, die me in vele zalen bleef achtervolgen en wiens aanwezigheid een sterk performatieve kant had die me steeds meer begon te irriteren.

Katariin Mudist toont haar verzameling van deurstoppers uit verschillende kunstinstellingen in Europa.

En jawel, dit is de deurstopper van Kunst & Complex! (midden onder). Niet de meeste creatieve, wel de meest Rotterdamse (en enige Nederlandse bijdrage aan het project).

Op beeld niet goed te beoordelen, maar dit was een bijzonder geslaagde installatie van Sirag Sesetyan waarin beeld, geluid, routing, aan- en afwezigheid op indringende wijze met elkaar aan de haal gingen, onder de titel: Il n’est pas vraiment possible de ne pas penser à vous ici.

- De tragische geschiedenis van Libanon, getoond door Joyce Joumaa.
En tot zover de geheel subjectieve selectie. Er was zoveel te zien, dat ik ook een geheel andere serie werken had kunnen kiezen en dat toont meteen ook weer een probleem aan dat het afgelopen decennium in festivalland de kop opsteekt. Wanneer een groot evenement probeert veelomvattend te zijn, wat is dan de betekenis van de selectie die wordt gemaakt? Welk curatoriaal statement kun je dan nog maken en staven met die selectie? Of kleden we elke tentoonstelling voortaan gewoon aan met uitgewoonde terminologie en is alles… koloniaal, futuristisch, ecologisch, feministisch, economisch, spiritueel, technologisch, kwetsbaar en anti-kapitalistisch?

- Roman Lecreurer @ Galerie Tator (Résonance 18e Biennale de Lyon)
Terwijl we alles op ons in laten werken en ‘en passent’ nog enkele kleinere plekken bezoeken (er zijn ook nog 160 deelnemende initiatieven in de regio als ‘aanvullend programma onder de titel ‘Résonance’ !!!) concluderen we dat deze biënnale bepaald niet tegenviel. We hebben mooie werken van hoge kwaliteit gezien, die ook voldoende ruimte kregen om zich goed te tonen.

Voor de tweede keer op de laatste dag komen we deze fietser tegen, gekleed in Yves Klein (IKB – (International Klein Blue) outfit. De eerste keer bij station Part-Dieu (waar ook een biënnale presentatie was) was er geen tijd om mijn camera te pakken. Maar later op de dag, aan de oever van de Rhône, verscheen de monochroom-blauwe man opeens weer in vol ornaat, vlak voor mijn neus. Mon Dieu, c’est pas possible!
18e Biennale de Lyon — Art contemporain 2026 is nog te bezoeken t/m 13 december.

Leave a Reply