“Hissy fits”, dat zegt voldoende over mr. Saltz.

Dumas medioker noemen, goed, dat kan en mag, maar dan rijst wel de vraag wie er dan *niet* medioker is. Het is straf, want Dumas kan wel schilderen.

Zo’n terrorist schilderen, dat is fodder, een flauwe poging van een schilder pur sang om een betekenisstraatje in te slaan en net wat serieuzer genomen te worden in kringen. En iedereen stinkt erin. Want wat koopt het Stedelijk Museum? Juist. Geen fatsoenlijke Dumas maar een Bouyeri-Dumas.

Heur gallerist zal wel in de handjes klappen van pret want partikulieren kiezen natuurlijk liever voor erm paardjes en ermee blijven zitten is ook weer zoiets.

iedereen heeft kritiek op kunstenaars

kunstcritci hebben kritiek op kunstenaars

kunstenaars hebben kritiek op kunstenaars

kunstenaars hebben kritiek op kunstcritici

kunstenaars hebben kritiek op iedereen

hmm…weer nét niet gelukt om de simpele eenvoud der dingen treffend weer te geven. damn.

Met haar Warhol engageert Dumas zich maatschappelijk met haar markt.

Nu hebben we dus naast de curator of museummedewerker die kunstenaar wil zijn of zich zo wil gedragen ook de kunstenaar die criticus of marktdeskundige moet zijn, dan krijg je zo’n Mark Kostabi of Andy Warhol! Die hebben hun (overigens typisch Amerikaanse) kwaliteiten, maar er zijn ook kunstenaars met andere kwaliteiten. Ik vind een verhaal als wat ik hoorde over Michael Raedecker wiens Nederlandse verzamelaars die werk van hem wilden kopen en nul op het rekest kregen op de Armory-show in New York afgelopen jaar, omdat het de galeriehouder niet opportuun leek hen werk te verkopen niet bepaald verheffend. Die mensen hebben in het begin van zijn carrière werk gekocht, hebben er nu tonnen voor over en kunnen het niet kopen ondanks dat het werk beschikbaar is. Maar moet je dan ander werk gaan maken, of een andere galerie nemen? Op dat niveau heb je er niets meer over te zeggen ben ik bang, het lijkt me dat je zelfs niet meer kan stoppen met werken zonder een proces aan je broek. Goede mensen inhuren en je “authenticiteit” proberen te bewaren is het devies kennelijk.
Had Dumas Mohamed B niet moeten schilderen? Ik vind het een goed schilderij en gezien de ideeënwereld in de kringen van het onderwerp ook een logisch onderwerp voor Dumas.Wat er verder mee gebeurt is aan de buitenwereld die inderdaad gek aan het worden is, maar daar heeft de kunstenaar mbt het onderwerp van dit schilderij geen boodschap aan. Ik ben blij dat het Stedelijk het heeft gekocht en het gebaar heeft durven maken. De realiteit kom je vanzelf tegen, dagelijks, maar ik probeer toch mijn ideeen over mijn kunstpraktijk en de perceptie daarvan vol te houden. Het zou pas echt romantisch zijn mezelf in een situatie te plaatsen waarin ik mezelf op een platform zou plaatsen waarop de kunstmarkt een probleem voor me zou zijn.

En het is wel wrang dat het Stedelijk destijds de vertoning van Submission introk; en nu een afbeelding van Mohammed B. aan zijn portrettencollectie toevoegt. Is dat een dubbele knieval voor het religieus fundementalisme? Zwalkend beleid? Te weinig zicht op de eigen museale geschiedenis?
Of juist een intelligente, subversieve strategie van de kunstenaar en haar gallerist (IESI, daar is ie weer)?

@cioran; inderdaad; het vlees ik zwak. Het valt me op dat er van kunstenaars vaak wordt verwacht dat het een soort übermensen zijn die zich vanalles kunnen permitteren zonder te perverteren…sterker nog; misschien zien juist kunstenaars zichzelf zo ook wel.Met alle gevolgen van dien.
Is het niet zo dat “de kunst” zich inmiddels heeft gevormd tot een soort cultus, een subcultuur waarin de eigen regels het geheel doel geven, maar er eenmaal buitenstaand volledig langsheen geleefd kan worden? Dat je binnenin de subcultuur altijd kan rekenen op het schouderklopje van gelijkgestemden, en er zelfs nog een fijn maandsalaris aan over kan houden, maar je kan voeden met de buitenwerld terwijl je je daar niet thuis hoeft te voelen, of in hoeft te verantwoorden? Een soort biotoop voor de kunstzinnig gezegenden.
Is het niet heel interessant om te zien hoe “de telgraaflezers” botsen met een kliene uitsnede uit die subcultuur en die clash in feite niets anders is dan mensen die elkaar fundamenteel niet begrijpen? Inderdaad Arno; lekker makkelijk om het over DE telegraaflezers te hebben…net als DE ( conceptueel) kunstenaar een volledig doortrokken cliché is. Al helemaal het type kunstenaar van de jaren 70/80. De “dematerialisatie” van de conceptuele kunst heeft zijn voortzetting niet gelijk zien opgaan met de “materilisatie” van de kunst vrees ik zo. Misschien is “kunstzinnig ondernemer” een betere term voor deze subcultuur; kun je ook gelijk afmeten wie er goed is en wie niet. In cijfertjes notabene! In een soort IESI, maar dan anders. Dan is het ook gelijk interessanter om te kijken wie dan niet succesvol “kunstzinnig ondernemer” is, misschien is dat dan juist kunstzinnig gezien de moeite waard.