die twaalfde foto van boven is uitermate grappig

Zelfs als zij geweten had dat Jasmijn Visser Vriend van Witte de With is, dan had de onkreukbare jury haar desalniettemin de Sybren Hellinga Kunstprijs 2007 onthouden.

Censuur is iets anders, Mr. Samson! De titel is het werk.

ik vind het jammer dat het Gent project niet door is gegaan, de belgische elite golfend in een achterstandswijk, meesterlijk

eindelijk een echte computer.

In deze vraag ik mij af wat nu precies de dieper gelegen bezwaren zijn van de heer Wolfs tegen het werk van het hinderende kind de heer Samson. Ik meen namelijk niet expliciet de heer Wolfs zijn tronie en face op getoonde fotoos terug te zien. Ook vraag ik mij af waarom een persoon met een duidelijk publieke functie als de heer Wolfs zich zo gekrenkt voelt als er een persoonlijke notitie over hem in de media verschijnt, u opereert in uw metier immers namens de wensen van het grote publiek? Graag zouden wij wellicht in deze eens wat meer “persoonlijkheid” geetaleerd zien. U profileert zich immers als de connaisseur in de publieke sector dat verlangt wel enige openheid me dunkt!

‘Besteden aandacht aan de vorm’, die volg ik even niet. Welke vorm?

FGA is tekst, TB is beeld. Nogal een verschil.

Beste NP,
Iemand die niet begrijpt wat vorm is, dat volg ik weer even niet. TB is beeld én tekst. En mijn punt is dat die tekst op TB heel vaak zo niksig blijft, en de Fucking Good Art heeft teksten die met aandacht en preciesie zijn geschreven. Dat vind ik belangrijk. Maar het zal wel aan de vorm van het Bloggen liggen.
Susan

tekst die je niet kunt lezen Fucking Good Art http://www.fuckinggoodart.nl/ vergelijkng loopt al gelijk mank.

De postjes op TB worden gecontroleerd op spelling en leesbaarheid. De reakties laten we meestentijds ongecorrigeerd, uit respect voor onze reageerders. Gooi ze dus niet op 1 hoop!

Maar ondertussen vraag ik me wel af waarom je TB en FGA met elkaar wilt vergelijken. Volgens mij zijn de ambities heel anders. Als het motto moet zijn: ‘veel is goed en groot is lekker’, dan zie ik liever veel plaatjes dan veel woorden. Zeker als het beeldende kunst betreft.

Hoi Susan,
Dat FGA meer aan tekst doet dan TB kan ik je wel in volgen maar dat ze meer aan aandacht aan vorm besteden daar raak ik je kwijt.

Het meest irritant aan nikserigheid is wel de nikserige ‘ik vind en hoor mij aan’-meningen die tot in het oneindige geventileerd menen te moeten worden over weblogs op weblogs. Mantra’s door Alzheimerpatienten. ‘Zomaar blind in het wilde weg typen… daar schiet helemaal niemand iets mee op.’, ja, dat gaat (n)ergens over! De andere discussie is een stuk interessanter! Welk publiek persoon heeft het recht of onrecht op een ban op publicatie in publieke context van de eigen afbeelding als privé persoon?

Fucking Good Art is helemaal niet gesubsidieerd! Heb ik ze zelf gevraagd. Het drukwerk van dat blaadje (zine) betalen die mensen zelf en verder worden ze voor tentoonstellingen uitgenodigd etc. Je moet wel goed geinformeerd zijn als je iets beweert!
Bovendien… is het hebben van subsidie een kriterium voor goed of slecht, om te diskwalificeren? Alle kunstenaars in NL krijgen toch subsidie, of niet dan? Zijn alleen de kunstenaars zonder subsidie “echte” kunstenaars? Het Boijmans is ook gesubsidieerd, Witte de With en tent. ook. Zelfs koeien worden gesubsidieerd, dus waar hebben we het over?
YOU. ‘person of the year’. ‘Yes You. You control the information age.’ Daar wilde ik het over hebben, en wat voor informatie breng je dan de wereld in. Mijn observatie is dat op TB meer aandacht wordt besteed aan elkaars vliegen afvangen. Waarom meedoen aan deze blog als je niet van tekst houdt en geen moeite doet om even een goed stukkie te schrijven? Dit ervaar ik bij FGA wel … dankje Kim Bee

Hoi Susan,
‘Mijn observatie is dat op TB meer aandacht wordt besteed aan elkaars vliegen afvangen.’
Wijs me die maar eens aan.

TB is een beeldlog.

Inderdaad ‘dit’ nummer HvL. De rest wordt met niets gefabriceerd. Schandalig hoe weinig correct men is, hoe weinig men research pleegt en hoe weinig men de bronnen raadpleegt.

En dat alles onder het ‘werkelijk niet interessante hangijzer’ van de subsidiering.
Mijn god, de DDR is weer herrezen. De vliegen worden wel heel banaal afgevangen.

Goed research Hvl, maar niet heus. En ter uwer informatie: de website van FGA is altijd tip-top in orde. Alleen nu even niet. Insinuendo van de plee. Minimale journalistieke verificatiemethodiek is natuurlijk nooit de forte van het webloggersgilde geweest, maar een cursusje hier of daar zou geen kwaad kunnen. Wellicht te ingewikkeld voor hen die lezen ‘saai’, vermoeiend en passee vinden.

Moet je op jouw log niet een subsidieontvangers meldpunt installeren? Om de een of ander aan te kunnen
geven.. mijn vingers jeuken namelijk.

Beste Hvl,
Ik neem TB voor wat het is. Prima, niks aan de hand, geleuter vanaf de kant. Soms een leuk relletje – zoals toen met KC en verder onder de maat doelloos gezwets. Erg vermakelijk. Maar wat draagt dit bij aan de kunst? Leg dat maar eens aan de lezers en deelnemers van TB uit, Hvl.
Verder wil ik toch even kwijt dat jij het belangrijk vond om te melden of iemand zijn werk met subsidie maakt of niet. Als je nu eens je identieteit openbaar maakt dan kijk ik ook even op dat lijstje van het Fonds met de lange naam of je naam erbij staat. Ik denk net als Jack Segbars dat de subsidiekwestie voor jou heel belangrijk is. Of vergis ik mij?
En hou nou eens op zeg met dat infantiele popie-gedoe met je joe joe joe… je vershuilt je achter als-ik-maar-leuk-uit-de-hoek-kom, dan hoef je namelijk niet met echt iets te komen.
Ik weet heel goed hoe het zit met de FGA. Ik lees namelijk altijd een colofon.
Goed, zo hebben we het al dagen over niks. Typisch TB! Wat is volgens jou de zin van deze weblog mijn beste Hvl?
SW

Mevrouw Weinberg, kunt u alstublieft uw eigen weblog beginnen om op eigen webstek-houtje door te kunnen ronkenreutelen over dit lauwe onderwerp zodat dit misschien weer ergens over kan GAAN? Er was hier in potentie iets interessants discussiewaardigs aanwezig maar werd in de kiem gesmoord door uw ellenlange nietterzake doende (excusez mes mots) bijdragen. Met dit soort ja subsidie nee subsidie gezwatel wordt TB een self forfilling prophecy: als je maar lang genoeg beweert dat het nergens meer over gaat…et voila. I rest my case.

Begint iedereen nu in het wilde weg te schieten en met stront te gooien?! Al die insinuaties en interpretaties. Wat een vertoning. Er lag (misschien) een interessant onderwerp op tafel, maar simon v, de Graaf en Hvl konden niet wachten om het af te knallen of er een flauwigheid tegen aan te gooien. Zo gaat het nu altijd op deze weblog… spelen op de man en niet op de bal. Precies JB (jeroen bosch)… Wat een verspilde energie.
doei

Goh Jaapie, dat is een goeie… vermoei je niet teveel ventje.

Verder nergens om, maar dit staat in het colofon van FGA: “De Fucking Good Art critic of the year is YOU!” (kapitalen van FGA).
Elementair verschil tussen TB en FGA slechts één letter, ‘d’. Namelijk het verschil tussen reactie resp. redactie.
Het enorme potentieel van TB als (serieus en dus invloedrijk) discussieplatform en plaats voor gedachtenwisseling wordt, iddd SW, door de ontbrekende d ondergraven door de terreur van de mondigheid. Internationale en pretentieuze informatievoorziening (Guardian online, Times online – prima, overigens) valt als zaad op het kale stoepje in Rotterdam-West.
Dus JB/TB, autoriteit tonen, redactie voeren!!

[verwijderd door de redactie]

Susan, de mogelijkheid om te reageren heeft geen speciaal doel op zich anders dan lezers/bezoekers de mogelijkheid te bieden (ongemodeerd) te reageren op het gebodene. Je kunt er voor kiezen de reactiemogelijkheid dicht te kletsen (angst?) of open te houden en te vertrouwen in zelfreinigend/zelfcorrigerend vermogen.

Dat er daarbij vaak niet op het gebodene wordt gereageerd maar andere onderwerpen worden aangesneden (egowaan, de groeten doen etc) is usance, eigen aan internet, zie je overal, niets aan te doen. Is ook niet zo erg, het vluchtige laagdrempelige karakter bezien.

Eigen aan internet blijkt dat binnen x keer het keer op keer niet meer gaat waar het oorspronkelijk over gaat of over zou kunnen gaan. (Zo ontstaat deze thread onder een bericht over/van Daan Samson, de vriend van Witte de With, een ‘geheimzinnig werk uit de koelkast’, aanknopingspunten genoeg.)

Dat is niet erg. Hoewel wel wel vervelend af en toe. Berichten schrijven/plaatsen zich nl niet van eigens. Daar zit tijd en energie in. To the point danwel inhoudelijk commentaar is dan af en toe net leuker.

YES! Sjappoo voor uw holisme! YOU ja!

En waar is nu de reagerende protagonist gebleven? want het mag duidelijk zijn dat uw reactie het werk maakt, of al heeft gemaakt. Want het werk zelf in zijn materialiteit is natuurlijk nikseriger dan niks. Een jolige bovendien slechtuitgevoerde scheet. Maar daar draait het hier natuurlijk niet om. Het hoeft in weze niet eens meer te bestaan. Op slot en grendel of omgedraaid tegen de nuur zal dan ook weinig uithalen en het effect van het letterlijke ‘publiceren’ wat niet sjofel wordt geacht (want ook nog eens geensceneerd/gefingeerd) alleen nog maar sterker maken. Wat vindt A v R er eigenlijk van dat op een blauwe lichtbak de locatie van zijn (inmiddels voormalige begreep ik) woonstede haast voor de ramen van HWW staat te gloeien?

@ Arno: enkele jaren geleden werd ik er door een goede vriend op attent gemaakt dat mijn hoofd (en alleen mijn hoofd) zich bevond op een spread in het PS bijvoegsel van het Parool. Wat bleek: ik was gefotografeerd terwijl ik bij de Ikea vol verlangen, als een Maria omringd door stralenkransen, in dit geval ronde tl-verlichting, omhoog stond te staren naar een badkamerlamp. Die ik vervolgens inderdaad heb aangeschaft. Ik kon mij de fotograaf nog herinneren, die zogenaamd, maar dus achteraf in opdracht met zijn telelens zijn vrouw en kind lieflijk fotografeerde op het laatste Klippan model. Bij de ingang van de Ikea staat een bord: verboden te fotograferen. Maar een verbod dat dus geschonden wordt onder het mom van een privé reportage die vervolgens een artikel over 25 jaar Ikea in Nederland moest illustreren. Vreemde zaak op zich. De fotograaf heeft nimmer toestemming gevraagd bij het schieten,noch bij publicatie, wat impliceert dat hij ‘straatfotografie’ bedrijft, wat meteen de vraag oproept wat nu de definitie van openbare ruimte moet zijn (en ja, die discussies zijn mij bekend). Maar wat bleek: ik stond totaal niet in mijn recht. Iedereen is wat dat betreft een publiek persoon als hij/zij zich in de publieke ruimte begeeft. Bij navraag op een andere kranten(beeld)redactie bleek dat ieder persoon mag, voor een journalistiek (of een niet-commercieel) doel, gefotografeerd en gepubliceerd worden, als het de persoon in kwestie niet schaadt of nadelig neerzet, volgens het portretrecht (ovb, ik ben zelf een plaatjesmaker, geen jurist). En in dat laatste zit het hem natuurlijk: wat is schaden of benadelen? Alleen is er hier kwestie van een enscenering. De ophef over dit beeld zit hem nog steeds in de achterhaalde aanname dat fotografie (of een fotografisch beeld) ‘realistisch’ is. We kijken er niet naar, maar doorheen. We zien niet dat het een foto is en per definitie onwaar, maar worden meteen verleid door de informatie die wordt afgebeeld en nemen dit al snel als waar aan. De kracht zit hem mi in het feit dat de fotografie, in dit geval zelfs enigszins onbeholpen, de suggestie geeft dat het waar zou kunnen zijn. Want hoe had dit eigenlijk gelegen als het een schilderij in olieverf betrof? Of als het een uberconceptueel werk was waar alleen de titel het werk vormde?

Er worden hier wat dingen door elkaar gehusseld. Als Daan Samson lak wenst te hebben aan de bezwaren van Rein Wolfs moet ie dit beeld gewoonweg tonen en de consequenties afwachten. Nu lijkt het alsof hij de bezwaren van Rein Wolfs laat hangen boven de markt, en dat dit het feitelijke kunstwerk wordt (het gehannes om de issue van prive versus algemene openbaarheid).
Het is makkelijk om Rein Wolfs flauw te noemen for the sake of art en door een boekje open te doen over de ‘goede’ bedoelingen van de maker de bezwaren weg te willen nemen maar je kunt er ook eenvoudigweg problemen mee hebben en het niet willen, wat doen we daar mee?
Dat een foto in absolute zin geen representatie van de werkelijheid is, is een overrelativering, achterhaald of niet. Je kunt in diezelfde trant extreem doorredenerend ook stellen dat de fysieke aanwezigheid van een persoon evenmin werkelijk is, een schot door het hoofd is dan ook geen aantasting van de privesfeer. De beoordeling van de afgebeelde waarde van iets is in fundamentele zin onbeslist en lijkt me tot die tijd een zaak die ook de afgebeelde of vermelde mede mag vaststellen. Samson kiest hierin een positie en dient die te verdedigen en ten volle, lijkt me

Is dit interessant omdat er relevante kunstzinnige problemen worden opgeroepen (het blootleggen van structuren) of is toch de inbreuk op de privesfeer van de ‘kunstbegripvormgevende Nederlander’ het meest essentiele bestanddeel? De rel, de ophef en de lol over het gebrekkige speelvermogen van degene die hapt naar de aangeboden wortel.
Dat er sleutelfiguren bestaan die een platform met bijbehorende machtsmiddelen vormgeven lijkt me niet een bijzonder grote eyeopener, ook niet dat het lastig is als die sleutelfiguren je niet opmerken en wel als je vervelend wordt of hen attent maakt op hun rol, die ze al dan niet geflatteerd kunnen opnemen. Op dit moment blijft het kunstwerk hangen in de vraag of een prive-afbeelding voor het verondersteld algemeen nut (waarmee kunst wordt bekleed) mag worden ingezet en gaat het niet meer om het aantonen van de mechanismes die de kunstpraktijk vormgeven middels de sleutelfiguren. Misschien is dit een richting die minstens zo interessant is.

Dit moet voor de rechter. Dan wordt het pas werkelijk spannend. Dan komt de kunstzinnige praktijk ten aanzien van het publiek eens voor het voetlicht. Dat die discussie gevoerd wordt door een uiterst kleine incrowd met een niet geinteresseerd publiek daarbuiten, zou zo’n voornemen al bijzonder interessant maken. Ik wil al dat ontbrekend publiek voor het rechtsgebouw wel eens zien, in wiens naam dit gevecht geleverd wordt. Dan zou pas werkelijk een sleutelfiguur van de kunsten tentoon worden gespreid: die van de desinteresse en het niet kunnen bereiken van het publiek met voor hen relevante issues. De kunst en zijn ontbrekende (of in ieder geval misplaatste) muze op het scherpst van de snede.

Ook wordt dan duidelijk of dit issue voor Samson van een dergelijk gewicht is dat hij de confrontatie met een ‘slachtoffer’ voor het publieke oog zou willen uitvechten. We kunnen straks natuurlijk ook bij de volgende opening (waarbij ook Rein Wolfs zal staan) elkaar op de schouder kloppend verklaren dat die Rein toch wel een sportieve peer is of dat ie (in geval van absentie) een erg sneue peer is die het spelletje niet mee wil spelen. Misschien is Wolfs uiteindelijk wel de verstandigste om de discussie levend te houden door hier geen woord meer aan te wijden. Polemiek is tenslotte ook maar een spel.

Zijn we tevreden met een prikkelende werking of willen we wat meer? Gaan we staan achter de verklarende uitleg van Rik van der Linden die de angel meer dan compleet uit de werking van het kunstwerk heeft getrokken? Kunst is een redelijk domein, tot vervelens toe. Blijft het bij ginnegappend provoceren of gaan we bijten? Kan kunst niet meer redeloos prikkelen? Waarom wordt dit kat en muis spelletje van het wel of niet, het half-tonen en half-niet-tonen gespeeld? Waar hebben we het over in dit geval?

Daan? Wat gaan we doen?

p.s. ik weet een leuk nieuw project: de kunstenaar als gestorven hond, wonderbaarlijk herrezen in het Rotterdamse door een welwillende massage van de Stadsredactie. Is dat iets?
(Die Stadsredactie is te vervangen door eender welk trio leuke kunstgezichtbepalende dames, ik wil geen gedonder.)

Ik ga niet meer werken op mijn zoldertje. Ik krijg alle goed ideeen hier reagerend op TB.
Thanx TB! Wat nou niksig Susan! Gaat hartstikke goed hier.

Inderdaad, openbaarmaking zou de mensen minder laten raden. Ik kan namelijk niet zien in welk merk familiewagen DS zich heeft laten portretteren. De gok is een BMW 3-serie of een Audi A4. In ieder geval een luxe-uitvoering, want met chromen strips langs de ruiten.

(Daarmee lopen we trouwens tegen een nieuw subfacet van het door AvR benoemde betekenispotentieel aan.)

Tuurlijk is de zoon nergens te bekennen. Daar wordt immers op gewacht.

Kim, bedankt voor je beschrijving. Hoewel nog redelijk sec meen ik te bespeuren dat je geen fan bent?

@sasker: net zoals op de zoon, zit niemand echt te wachten op mijn fan- danwel hatemail denk ik. Als beeld is het mi totaal oninteressant. Door caption en context, als fenomeen, is het echter wel gedachtenopwekkend. Was ooggetuige van maar liefst 2 illegale onthullingen. Verder ga ik dus niet, uit angst voor intimidatie ;-).
Sop en kool, kaf en koren, soppende kolen?

Het blijft natuurlijk speculeren, maar ik heb inderdaad het idee dat het Wolfs niet zozeer te doen is om de aantasting van zijn privesfeer als zodanig, die hier tenslotte beperkt blijft tot het noemen van zijn naam. Het geval lijkt me eerder: in wiens oeuvre wil je figureren? Als jezelf hoog achtend curator doe je het tegenwoordig toch niet voor minder dan minstens tot in Amerika en de beide Korea’s vermaarde en gevreesde artiesten. Is de stelling erg baud, dat Wolfs niet hetzelfde zou hebben gereageerd als hij gebeld was door J. Wall of P. Parreno met hetzelfde verzoek – misschien is Hillegerberg’s stoutste voor Rein Wolfs wel niet wat Rembrandt was voor korporaal Frans Banninck Cock?

Verder verdient de jonge kunstenaar alle respect voor het posten van oud, nieuw halfbakken werk en niet om enkel of dubbelzinnig afgemaakt te worden. Blijft wel over de zeer relevante vraag die broeder Segbars eerder stelde: Blijft het bij ginnegappend provoceren of gaan we bijten? Maw, kun je van Daan Samson ook de ziekte van Lyme krijgen?

ik bedoel natuurlijk ‘oud, nieuw *en* halfbakken’ -wil niet suggereren dat elk nieuw werk van DS halfbakken is.

Tja Daan, het ziet ernaar uit dat je een tandje bij zult moeten zetten om indruk te maken op Rein.

als er iemand afwezig is in deze discussie dan is toch echt de heer Samson, foei.

of is de heer Samson gratis wijntjes aan het drinken op een of andere vernisage?

Ik stel voor: gewoon kaarten mee naar het feestje met de opgesloten bierflesen.
Een klaverjastournooi waarvan de winnende 3 maten de sleutels in handen krijgen.
Het CBK zal vast de kleedjes wel willen sponsoren.
En anders de kringloopwinkel wel.
Seinen is toegestaan maar bij betrapping volgt diskwalificatie met mogelijk -na uitvoerig beraad- als sanctie verwijdering uit de gelegenheid.
Duiken verboden en de draaikaart is troef.

Ik moet nu wel erg ver omlaag scrollen…

Hieronder mijn interview met Daan Samson in tijdschrift ROest (nov 07):

Kunstenaar Daan Samson
SCHAAP IN GOLFKLEREN
Door Rik van der Linden

De gerenommeerde kunstcentra wagen zich nog maar mondjesmaat aan het werk van Daan Samson. Volgens de curatoren is het niet altijd eenvoudig ‘een geschikte context’ voor zijn werk te vinden. En dat laatste is vreemd te noemen. De Rotterdamse kunstenaar lijkt er zelf namelijk helemaal geen moeite mee te hebben om het establishment in zijn armen te sluiten.

RvdL: De belangstelling voor jouw werk lijkt gestaag te groeien. Het Gentse S.M.A.K. heeft jou bijvoorbeeld uitgenodigd om met een projectplan te komen?
DS: Klopt, maar mijn eerste suggestie werd eigenlijk al weer vrij snel naar mijn atelier teruggezonden.

RvdL: Je maakt me nieuwsgierig…
DS: Als hedendaags museum heeft het S.M.A.K. twee Gentse volkswijken geadopteerd. Tijdens een atelierbezoek ben ik uitgedaagd om met een voorstel voor deze buurtschappen te komen.

RvdL: En? Wat heb jij voorgesteld?
DS: Ik heb de medewerkers een maquette van één van de wijken gepresenteerd. Dit schaalmodel schetst de mogelijkheid om in het lokale wijkpark een golftoernooi te organiseren. Als in een visioen zag ik daar een internationaal gezelschap van museumdirecteuren, succesvolle kunstenaars en toonaangevende galeriehouders neerstrijken. En juist deze happy few had ik graag willen laten kennismaken met alle gebruiken van ‘de meest edele sport ter wereld’.

RvdL: Een golftoernooi met arbeiderswoningen als decor?
DS: Ach, dat moet je slechts als een detail zien. Onder het toeziend oog van een toegestroomd publiek had ik mij willen focussen op het welzijn van mijn medespelers. Graag had ik willen meemaken hoe wij rustig van hole naar hole waren getrokken. Met af en toe een rustpauze natuurlijk, om ook te genieten van de speciaal aangelegde golfgreens, de wapperende sponsorvlaggen en de witte partytenten.

RvdL: En de directe omwonenden zouden buitenspel zijn gezet?
DS: Zij hadden samen met de overige toeschouwers, op een veilige afstand uiteraard, naar de langs vliegende golfballen kunnen kijken. De S.M.A.K. medewerkers hebben mij echter aangegeven dat zij de bewoners waarschijnlijk niet enthousiast kunnen maken voor een dergelijk golfcircus. Wat ze ook wel weer jammer vinden hoor. Zelf hadden ze het wel boeiend gevonden om die ‘decision makers’ eens overgeleverd te zien aan een wereld vol broodjes braadworst, golfclinics en mousserende wijn in kunststof glazen.

RvdL: Heb jij uiteindelijk een meer socialistische variant verzonden?
DS: Nee zeg. Ik heb die hele golf-aangelegenheid vrijwel onaangepast naar Arnhem doorgestuurd. Het is nu afwachten of Anna Tilroe aldaar bereid is om Sonsbeek 2008 met een golftoernoei te verrijken. De openingsdag van deze beeldenmanifestatie lijkt mij hét geschikte moment voor een kleine competitie.

RvdL: Is Anna Tilroe niet de curator die zich afvraagt of onze hedendaagse idealen vervangen zijn door plastische chirurgie, fitness en mode?
DS: Zo’n uitspraak ben ik inderdaad wel eens in haar beschrijvingen tegengekomen.

RvdL: En uitgerekend met haar wil jij gaan golfen?
DS: Ja, waarom niet? Overigens niet alleen met haar hoor. Bijvoorbeeld ook met de bekende boulimia-tweeling La Raeven. En met Boijmans-curator Rein Wolfs. Allemaal fascinerende mensen, die ik eigenlijk sowieso veel te weinig spreek.

RvdL: Maar zo’n hippe tentoonstellingsmaker bijvoorbeeld? Die zit toch helemaal niet op een middagje golf te wachten?
DS: Oh, dat kun je niet zeker weten. Misschien dat ook hij het wel leuk vindt om zich een keer helemaal aan netwerksport nummer één over te geven. Het is mij laatst overigens opgevallen dat Rein Wolfs en ik exact dezelfde designtelefoon hebben.

RvdL: Zijn er ook curatoren met dezelfde trendy kinderwagen als jij?
DS: Je hebt het over mijn groene Bugaboo? Die heb ik overgehouden aan een performance in New York. Mijn vaderschap kondigde zich aan. Direct heb ik contact opgenomen met de succesvolle kunstenaars Marc Bijl en Iris van Dongen. Of ik hun zoontje voor één dag zou mogen lenen. Op die manier kon ik alvast even aan het ouderschap snuffelen. Met het kleine jongentje heb ik een ontzettend leuke dag in New York beleefd, met het Central Park als hoogtepunt. We hebben urenlang geravot! Dit project bleek bovendien ook zeer geschikt om de marktwaarde van mijn vakgenoten eens te onderzoeken. Mede dankzij de bekende namen van Marc Bijl en Iris van Dongen bleek de firma Bugaboo bereid om mij een robuuste babyjogger cadeau te doen. Mijn eigen zoontje rijd ik daar nu nog steeds in rond.

RvdL: En met Iris van Dongen heb je vervolgens kerst gevierd?
DS: Ik zond haar in eerste instantie een bedankje voor haar medewerking in New York. Dat kwam per abuis bij een naamgenoot van haar in Barendrecht terecht. Op internet ben ik daarna naar meer ‘dubbelgangers’ van toonaangevende kunstenaars gaan zoeken. Ik vond een Erik van Lieshout in Zoetermeer, manager van een lokale verfwinkel. Maar uiteindelijk trof ik eveneens een Jan de Cock en een Barbara Visser aan. Die vier naamgenoten heb ik een uitnodiging gestuurd om kerst met mij te komen vieren. Het viertal is echt verwend, met een zesgangen diner én veel bijzondere cadeaus. Iris van Dongen kreeg zelfs een zilveren ring met een parel daarop. Uiteindelijk werd het net zo gezellig als in de beroemde kerstvideo van Wham! Echte vrienden onder elkaar…

Rik, enorm bedankt voor het overtiepen, maar het voegt niet veel toe.

@Jongeleen, het bestempelen van het positief-kritisch bevragen van een collegakunstenaar als het werk van bloedhonden is behoorlijk bespottelijk. Ga jezelf bevlekken in een hoekje.

De gedachte, dat een kunstenaar die het roeren in andermans pap tot zijn core business heeft gemaakt, en bovendien niet te beroerd is daarvan tussentijds en in het openbaar verslag te doen -waarvoor hulde-, best in dialoog mag treden met degenen die hij in zijn werk adresseert zodra deze reactie geven, nota bene binnen het door hemzelf gekozen medium, is *niet zo heel erg raar*.

Als ik had geweten dat u hier allen langs zouden komen dan had ik wel een betere grap bedacht.

Voor de liefhebbers dan:
http://www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/36344789/items/37765487/media/37765162/

vet!

Wat een eikel die Erik van Lieshout .