Het Depot, eerder verbouwd door Francine Houben, Mecanoo. De annex was dicht op moment van bezoeken. Tot zover de overeenkomsten met een zeker museum in het Rotterdamse. Voorlinden, particulier museum, bestaat tien jaar en dat mag gevierd worden. Het Depot de beeldentuin arboretum bestaat bereids 21 jaar. Particulier museum opgezet door Loek Dijkman, Stichting Utopa. Ik was er voor het eerst en laatst.
Buurten buiten de bubble kan zomaar verheffend uitpakken, in sommige werelden wellicht. Lekker thuis blijven bij de echte kunsten kan niet altijd kwaad. De snuisterijenparades, parels van techniek en plattitude verdiepingenvol aaneengeregen, kwamen hard aan en binnen bij ondergetekende. Waar is 113 als je hem nodig hebt? Christenziele zelden geraakte ik meer overstuur in kortere tijd. Zulks vermag echte kunst doorgaans niet. Wat is er aan de hand?
Het menselijk lichaam is hier het thema. Hedendaage beeldhouwkunst, torso, zeg maar tieten/kont tieten/kont tieten/kont/kont/kont. En overal mag je aanzitten. Behalve dan als er staat dat je er niet aan mag zitten. In het echte leven is dat juist omgekeerd. is het dan toch… kunst?
Fantastisch museum, enthousiaste gedreven vrijwilligers. Gratis toegankelijk. Je krijgt zo het telefoonnummer van de kunstenaar in kwestie mocht je geinteresseerd zijn in ook zo een werk voor in eigen huis. En het publiek geniet ten volle. Ik zag louter tevreden gezichtjes. Mooi mooi mooi en nog meer moois en nergens niks abstracts of anderszins vuige rommelzooi.
Maar ik, ik kreeg neigingen. En een toeval, nagenoeg direct bij binnenkomst. Alwaar ik het liederlijkste werk trof dat ik in tijden zag.
Ik wed het heet iets van evolutie. Ontaarde kunst zou ik het dopen, door het dal naar het licht. Vroeger toen tremde men zulks in elkaar. Lekker kapot trappen wat niet bevalt. Woorden schieten tekort, dat zou een mooie passende titel zijn, vlag die de lading dekt.
Hoe dan ook: mentale verwarring alom. Ik kon en kan er niet over uit. Ik vind het het verschikkelijkste dat ik in jaren zag. Oogpijn, oogballing zelfs.
En dat gaat dan teringveel werken door, van verdieping naar verdieping. Waar verdieping de etages van het gebouw betreft, niet altoos diepere inzichten in menselijke of grotere vertogen. Het is als een dubbeltje plat allemaal.
De bevruchtingsparadox, het kip-ei probleem.
OMG WTF
Evenredig doorboord door een staffel evenwijdige pijlen. Hij liever dan ik.
Kristalhelder is dat torso/het menselijk lichaam betekent dat je overal tieten/kont uit tevoorschijn kunt toveren. Zelfs uit een peer. Onschuldig fruit. Maar ondertussen…
Ook potten en pannen geven aanleiding.
Hangende benen uit het plafond.
En nergens geen opgerichte roede, staalharde mannenpiemel. Ik zeg: gemiste kans.
En buiten de bomen.
Boezemt ontzag in, wekt indruk.
Leave a Reply