Toen ik AHOY binnenliep harnaste ik me voor het slagveld van de honderden aandacht vragende kunstwerken in te kleine ruimtes, met erin of ervoor ook nog de glunderende, zwijgende, of theatraal-bezige galeriehouders en assistenten. Ik besloot mijn blik te richten op wat er in deze beladen tijden soms node mist: kunstwerken die zo precies mogelijk onderzoeken wat ze zelf zijn en betekenen. Ik mis het modernisme soms, en dan niet alleen de schilderkunst over schilderkunst en beeldhouwen over materiaal en vorm, maar ook de vraag wie bepaalt wat kunst is en hoe die zich verhoudt tot kitsch, massaproductie en -cultuur. Kunst die zichzelf ter discussie stelt. De vraag is of kunst in deze tijd nog over zichzelf kan gaan. Of dwingt de werkelijkheid zich er altijd in?
Ik ben een witte Boomer, die zich probeert te verhouden tot de laatste ontwikkelingen in de wereld en de kunst (want dat is toch het uitgangspunt: kunst is een verbeelding van zijn tijd) en tegelijkertijd met twijfel over wat de kunst vermag in relatie tot de grote maatschappelijke thema’s en het strak in theorie en context geframede MA-werk. Ik besloot het harnas af te werpen en mezelf oogkleppen op te zetten en op zoek te gaan naar het modernisme in deze tijd.
Twee fotoseries trokken de aandacht omdat ze formeel minimalistisch waren en niks anders toonden dan hun eigen materiaal en vorm. Of: dat dacht ik. Direct daarna bleek dat ze de grote drama’s van deze tijd representeerden: de oorlog in Oekraïne en de sporen van natuurvernietiging door de industrie. Simpel en indrukwekkend werk.
Direct bij binnenkomst hingen deze minimalistische foto’s. Ze zijn gemaakt door de 4×5 inch negatieven te belichten (doosje open/doosje dicht, stel ik me daar bij voor). Lucia Papčová deed dat op plekken waar burgers omkwamen door Russische agressie in Oekraïne.
Uit de aantekeningen over het project: “For the past four years, we have been closely observing how the Russian invasion of Ukraine has been represented in the media and visual arts. In academic circles, there is a belief that this war is one of the most documented in history. Modern technologies not only allow people and entire ecosystems to be killed at an incredible speed and scale, they also allow all of this to be documented and disseminated. But we are convinced that these images are not capable of stopping violence. Not only do they fail to build bridges of understanding and empathy between communities, they sometimes have the opposite effect: devaluing human experience and reducing the ability to empathise. Moreover, far-right politicians so often manipulate documentary images that few people trust them today. (Oksana Karpovych en Lucia Papčová)
That is why we turn to an alternative visual discourse.”
Lucia Papčová
Kharkiv Sunrise, Moment 1 en II / Morning of the 29th day of the ninth month in Anna’s room, Kharkiv, 2025
Zahorian Gallery, Bratislava
De serie ‘Toxic’ van Marike Schuurman behandelt het ecologische trauma van postindustriële landschappen. Ze bezocht de regio Lausitz, tussen Leipzig en Dresden, waar ze het water in volgelopen dagbouw-mijnen fotografeerde. Vervolgens liet ze de Polaroids drie maanden doorontwikkelen in hetzelfde water, met zeer hoge zuurgraad.
Marike Schuurman
Bergener See PH 2,5, 2022
Sabrodter See PH 2,2, 2022
Dorothée Nilsson Gallery, Berlijn
Het verschil tussen de twee series vanuit modernistisch perspectief is dat Papčová de negatieven afdrukte op groot formaat fotopapier en Schuurman de Polaroids scande en presenteert op groot formaat print. Daarmee zijn die laatste tot ‘afbeeldingen van Polaroids’ geworden. De beelden zijn geschikt gemaakt voor een kunstmarkt die daarmee beter uit de voeten kan dan met de te kleine en slecht te archiveren chemische bommen.
Abstractie en een ironische link met de dagelijkse realiteit. Oorlog.
BALTA
Good weather for airstrikes, 2016
Galerie Sanaa, Utrecht
Er waren ook veel werken die ‘gewoon’ een eigen pad volgen van studie naar vorm, kleur, positie…
Jan Maarten Voskuil. Fugue of Four Cubic Circles, 2025
Alexandra Roozen. Surround #32, 2026
NL=US Art
Gevonden blokken hout.
Jenny Magnusson
Untitled (Wedge), 2026
Dorothée Nilsson Gallery, Berlijn
Oude kranten.
Rob Johannesma
Rest, 2015
galerie andriesse eyck, Amsterdam
High tech en oud karton,
Philipp Gufler. Rebschwarz (Irodin®9605 Blue-shade Sliver SW, Silber)_Orasol® Gelb 4GN, 2025
Machteld Rullens. Notes on agnes, 2026
Martin van Zomeren
Martita Slewe vertelde dat het werk op meerdere manieren gedraaid kan worden en met zijn 75 cm. de hoogte van een tafel heeft. Glasplaat erop en je kunt er aan dineren.
Krijn de Koning. Tumbling Work (Blue/Green), 2025
Slewe Gallery, Amsterdam
Callum Innes. Untitled, 1996
Joris Geurts. Zonder titel, 2022
Voorgrond: Adam Colton. Apse I, 2024
Slewe Gallery, Amsterdam
Keramiek met algoritmische texturen en digitale productie met zelfgebouwde machines.
Tong Xindi & Shen Ting
Microcosm – Renshen, 2024
Voice of Earth – No 1 en 2
Cha x Art, Gouda
De keramieken vormen doen denken aan de olievaten van Christo, die er de Rue Visconti in Parijs ooit mee afsloot. De stapeling is een prachtige diversiteit in matte en glanzende gekleurde glazuren en vervormingen, die soms het effect van metaal geven en dan weer van rubber.
Anni Mertens
In the way, in a way, 2026
Prospects
Vier video’s van saaie landschappen die met videobewerking vervormen in andere saaie landschappen en zo een betoverende dynamiek veroorzaken.
Gus Drake
Landscapes in Motion, 2026
Prospects
Benjamin Francis
Opague Sprout, 2025
Urinoir, 2023
For Your Own Good, 2026 (video)
Prospects
Trompe l’oeil van slecht opgespannen doek op frame.
Lieven Hendriks
Ruffled Gold, 2026 (groot en klein)
Galerie Gerhard Hofland, Amsterdam
En een bedompt, grijs maar aandacht trekkend taartje bij het vertrek. Als toetje, als het ware.
Hans Op de Beek
Happy Birthday, 2020
Ron Mandos, Amsterdam
Nog op zondag 29 maart 2026
11.00 – 19.00
Rotterdam Ahoy
Ahoyweg 10
3084 BA Rotterdam
www.artrotterdam.com
Leave a Reply