Deze documenta heeft in elk geval lef: de druk van de commercie lijkt genegeerd, men durft (uiteraard subjectieve) kwaliteit meer aandacht te geven dan roem en er is gekozen voor een afwisselende presentatie met soms mooie ensceneringen, beeldrijmen en ‘running gags’. De toekomst zal uitwijzen of het gelukt is door de brede selectie en de nadruk op het ‘gewone leven’ het beeld van de moderne kunst te veranderen. Of zou het toch B-keuzes betreffen?
Een ontdekking zijn de prachtige abstracte tekeningen van Nasreen Mohamedi (1937-1990) uit omstreeks 1970
Ook de installatie van Sheela Gowda met gaasconstructies
waarop wierook is gebrand is indrukwekkend.
Haroun Farocki’s media-installatie ‘Deep Play’ is fascinerend:
de voetbalwedstrijd Italië-Frankrijk wordt op diverse manieren geanalyseerd
er zijn spannende werken van Rockenschaub (deze met 8 tapijten is uit 1991),
zelfs al zijn ze bijna niets (acrylglas uit 2002)
‘The Radio’ van Inigo Maglano-Ovalle waarin hij rode folie op de ramen plakt, is onheilspellend
Lidwien van de Vens zaal mag er zeker wezen….
de boot van Romuald Hazoumé stemt tot nadenken….
de sculptuur van Al Weiwei met houten deuren uit de Ming en Qing-dynastie is gigantisch (hij haalde ook nog eens 1001 Qing-dynastiestoelen naar Kassel)
de video-installatie van Amar Kanwar over het lot van Indiase vrouwen stemt treurig..
en het zaaltje waar Nedko Solakov 99 angsten toont is vol melancholieke humor.
Het werk van Lee Lozano (1930-1999) – hier ‘Switch’ uit 1965 – prikkelt nog steeds…
evenals dat van Charlotte Posenenske (1930-1985) (hier een reconstructie van ‘Drehflugel’ uit 1967)
en een heel actueel ‘Streifenbild’ van geplakte tape uit 1965.
