De bureaucratie die diefstal heet

Wat mij betreft kan die internationale wet er niet snel genoeg komen. Ik was er al voor, maar als je de absurde verontwaardiging van veel “kunstenaars” over de orphaned works-wet ziet (typisch trouwens dat het beestje niet bij zijn naam noemt), kun je alleen maar hopen dat de wet er zo snel mogelijk doorheen wordt gejaagd, om te pesten.

Er is namelijk al een internationale wet die het auteurs mogelijk maakt beeldmateriaal te stelen, en die heet “auteurswet”. Dank zij die wet mag je in de VS bijvoorbeeld je trouwfoto’s niet laten afdrukken, of foto’s van je kinderen, of willekeurig welke foto waarvan je niet een negatief kunt overleggen. En als fotografen zo slordig met hun verplichting willen omspringen om werken toegankelijk te houden, als ze dus niet horen willen, dan moeten ze maar voelen.

Hmm. Voornaamste doelen lijken me meer het aan het werk houden van zo’n resigtratiebureau, plus de bijkomende controle.

Dat proces heeft zo zijn eigen logica, ook nu al. De huidige auteurswetten volgen wereldwijd nog steeds trouw de Mickey Mouse wet: zodra Mickey Mouse in het publieke domein dreigt te komen, worden de termijnen verlengd. Kunstenaars en andere kleine auteursrechthebbenden lopen hier op mee maar de gedachte dat die wet voor de bescherming van hun werk bestaat, wordt bij deze wel aardig teniet gedaan. Alsof de schijn niet meer hoeft te worden opgehouden.

Vgl. met The War on Terrorism: there’s good money to be made by prolonging the “problem”.

Het gaat om oude trouw- en kinderfoto’s, herdrukt voor bijvoorbeeld het 25-jarig huwelijksfeest, waarvan printstudio’s in de VS steevast weigeren een kopietje te maken omdat de eigenaren niet de auteursrechthouder zijn. De auteursrechthouder opsporen heeft daarbij zelden zin: die is failliet, of dood, of met pensioen.

Dat je je een auteursrecht kunt toe-eigenen via de Orphan Works-wet is volslagen onzin. Je zit hier gewoon Mark Simon na te bouwen, die dat artikel overigens schreef zonder ook maar een letter van het wetsvoorstel te hebben gezien (dat was toen nog niet ingediend).

Het is heel simpel. De Orphan Works-wet is er voor werken waarvan de houder niet meer te traceren is. Het auteursrecht is er niet om auteurs een gratis uitkering te geven, maar om ervoor te zorgen dat werken gepubliceerd worden. Als ik een werk niet kan publiceren, omdat ik de houder niet ben en deze ook niet kan lokaliseren om een overeenkomst mee te sluiten, dan is de wet stuk. Elk gepubliceerd werk is eigendom van het publiek (dat is immers wat “publiceren” betekent, publiek maken) en als auteurs door laksheid of door dood te gaan of wat dan ook de actieve exploitatie van die werken verhinderen, dan is dat inderdaad diefstal.

Het doen alsof jij de auteursrechthouder bent terwijl je dat niet bent, is nu ook al mogelijk, en daar verandert de invoering van de Orphan Works-wet helemaal niets aan. Het exploiteren van “arme kunstenaars” door “boosaardige multinationals” is iets wat sinds de invoering van het auteursrecht al gebeurt, en vanwege de manier waarop de markt voor werken in elkaar zit zal dat simpelweg nooit veranderen. Maar het argument van de “poor starving artist” wordt er elke keer met de haren bijgesleept, zowel om goede wetten tegen te houden als om slechte wetten (nu: recording rights-verlenging) erdoor te drukken. En wie denk je dat dat argument telkens aanhaalt? Zouden dat wellicht diezelfde grote uitgevers zijn?

En dan hebben de makers nog het lef zich af te vragen waarom bijvoorbeeld downloaders geen enkel respect voor ze hebben.

Many plunderphonic artists claim their use of other artists’ materials falls under the fair use doctrine.