Deze particuliere verzameling is op afspraak te bezichtigen. In de vakantieperiode loopt het vaak storm maar nu viel het wel mee. Je wordt in groepjes (en op sloffen) rondgeleid door de mooie ruimtes van het woonhuis met prachtig uitzicht op de stad maar vooral met sterke en schitterend gepresenteerde kunstwerken. De presentatie wordt elk jaar vóór de herfst vernieuwd en herbergt nu werken van onder meer Antony Gormly, François Morellet, Isa Genzken, Lucio Fontana, Pipilotti Rist, Gretchen Faust, en Günther Förg. Binnen mag niet gefotografeerd worden, daarom een paar foto’s van de entree.
www.sammlung-hoffmann.de
Meer / Lees verder
Ja, de watervallen van Olafur Eliasson. Nou ik heb er een in volle glorie gezien hoor en eerlijk is eerlijk, ‘t stelde echt niet veel voor. Er speciaal voor naar New York komen hoeft écht niet.
Alles in het werk ziet er naar uit dat het een moetje was voor de beste man. Waar Cristo op eigen kracht en eigen geld ook zijn Central Park werk realiseerde, en men het er in de straten nu nog over heeft, moest Eliasson op uitnodiging van de stad aan het werk om een nieuwe toeristen-trekpleiser te bedenken. Een paar stijgerpijpen en een zuiderwindje verder en dit is dan het resultaat zoals gezien vanaf de Manhattan brug.
Meer / Lees verder
Sequence, 2006, op de eerste verdiep… En dan te bedenken dat bij het van Abbe de begane grond al ernstig onderstut moest worden.
“Een beeld is iets dat in de weg staat”, “groot is goed en veel is lekker” en “de kracht van de herhaling is de kracht van de herhaling”. Wat dat betreft gooit Richard Serra hoge ogen.
NYT is lyrisch:
“A filmmaker I met in Bilbao, Spain, wandering through Mr. Serra’s sculptures there, likened the experience to movies. He thought the paths Mr. Serra devised within the works, between curving walls of steel, which suddenly jog, then arrive, unexpectedly, at cavities or enclosures, were like plot twists with surprise endings. Except there are no beginnings or endings in the sculptures. A novelist who has written about the Holocaust said the high, curving steel walls leaned over him threateningly, leading him until he became disoriented and lost, into what he felt were penned-in spaces, bringing to mind a concentration camp. The art scared him, he said, but he also loved it.
Kant called this feeling “the terrifying sublime,” which is “accompanied by a certain dread or melancholy.” Awe and fear mingle with pleasure.”
nytimes.com/2007/06/01/arts/design/01ser[...]5088&
