Onmogelijke keuze tussen deze drie. De jury koos Silvia B, hoera, gefeliciteerd en gegund. Alle drie goed, eigen en herkenbaar. Geen van de drie is eng herhalingsdriftig blijven steken, ze meanderen in zelf ontwikkelde signatuur. Moest ik kiezen, dan koos ik voor de dobbelsteen.
De hoofdprijs is vergeven, de tentoonstelling loopt nog tot 13 september en voor één van de drie rest een publieksprijs van 1000 euro. Vul het formulier in op het Chabot Museum.
Niet de toonruimtes staan centraal, het is een oud woonhuis annex kantoor. Laag en zonnig en met altijd aanwezige raampartijen en daardoor weinig museaal. De presentatie van Anne Wenzel is netjes, waar het monumentaal mag en meer bruut.
Stempels als decorstukken. Instortingsgevaar bezworen. De vederlichte tekeningen van Evelyn Taocheng Wang op de verdieping erboven wil je niet onverwachts op je plaat hebben.
Protestborden in keramiek.
Zo upclose een diorama haast. De bestorming van het capitool. Hadden ze toen die Trump maar vastgezet.
Evelyn Taocheng Wang is helemaal op haar plek. Het Chabot museum is meer prentenkabinet dan whitecube.
Veel tekenplezier. Hier inburgeringsborging opdat afkomst niet wordt vergeten.
En de gebruikelijke kunstcanonieke verwijzing, Agnes Martin omarmt. Wanneer zag ik waar voor het laatst Agnes Martin? Efemeer, verdwijnend haast, als een omgekeerde Ad Reinhardt.
Boven Silvia B. loves the color purple dat had ik niet verwacht van de vrouw in zwart. Zo zonnig.
Opvallend in detaillering: de tattoos.
Nog te zien tot 12 september.
chabotmuseum.nl/exhibitions/silvia-b-evelyn-taocheng-wang-anne-wenzel
Dramatisch. Wij hadden een tijdje niet meer gekeken. Blijkt het toch weer erger geworden. Neo-expressionisme uit Duitsland, Neo-conceptualisme uit China en Neo-surrealisme uit Crooswijk. Kunst is de taal die alle volkeren verstaan. Hoezo geen herhalingsdrift. In Rotterdam gebeurt alles 50 jaar later.
De Opa-Chabotprijs is dan ook steeds meer de prijs voor de allerslechtste kunst van het jaar geworden. Jammer dat de gelauwerde ’criticus’ het wel ziet maar niet durft op te schrijven. Over 50 jaar misschien.